Duke e njohur frikën tonë, na e shkul zërin nga gryka – “Në rrugë, me Mayakovsky-in” Poezi nga Eduardo Alves da Costa E përktheu Florian Vlashi

October 22, 2026

“Natën e parë ata afrohen

dhe këpusin një lule nga kopshti ynë,

por ne nuk themi asgjë.

Natën e dytë, ata nuk fshihen më,

shkelin lulet, na vrasin qenin,

por ne nuk themi asgjë.

.

Deri sa një ditë,

më i dobti ndër ta,

hyn i vetëm në shtëpinë tonë,

na vjedh hënën dhe, duke e njohur frikën tonë,

na e shkul zërin nga gryka.

Dhe ngaqë nuk thamë asgjë,

….tani nuk mund të themi më asgjë.”

————

„No Caminho, com Maiakovski“

.

„Na primeira noite eles se aproximam
e roubam uma flor do nosso jardim.
E não dizemos nada.
Na segunda noite, já não se escondem:
pisam as flores, matam nosso cão,

e não dizemos nada.

.

Até que um dia,
o mais frágil deles
entra sozinho em nossa casa,
rouba-nos a luz, e,
conhecendo o nosso medo,
arranca-nos a voz da garganta.
E já não dizemos nada.

—-

Eduardo Alves da Costa  „No Caminho, com Maiakovski“

Fjalë kyçe: Eduardo Alves da Costa, Florian Vlashi, Poeti brazilian