VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Dikur pjesë e mafias më të rrezikshme, deputetja italiane tregon fytyrën pas 27 vitesh

By | June 14, 2018

Komentet

Më 23 shtator 1939 u nda nga jeta Sigmund Freud, gjeniu i psikanalizës

Sigmund Freud (Zigmund Frojd 1856 – 1939) lindi më 6 maj të vitit 1856 në Freiberg, një qytet në Mähren (Çekia e sotme), mjek, neurolog austriak dhe pionier i psikoanalizës.[1]

Biografia

Familja e tij i takonte kulturës hebraike në ketë qytet dhe ky ishte një nga 130 hebrej në një qytet të banuar nga 4500 banorë. Frojdi filloi universitetin në moshën 17 vjeçare, por nuk u promovua si mjek pas provimeve derisa i plotësoi 25 vjet. Por kur u promovua, ai u punësua menjëherë në spitalin e Vjenës. Në vitin 1903 Frojdin e takojmë si profesor, pas 17 vitesh përvoje pune në profesion (koha normale ishte tetë vjet), ndërsa në vitin 1886 u martua dhe kishte gjithsejt gjashtë fëmijë.

Teoria Froidiane

Puna e parë e Frojdit në teorinë e psikoanalizes ishte ”Studie über Hysterie” të cilën e shkroi së bashku me kolegun e tij të punës Joseph Breuer (Jozef Brojer). Ky libër u botua në vitin 1895, pra nëntë vite, pas hapjes së klinikës së tij private. Libri i parë të cilin ai e shkroi vetë ishte ”Traumdeutung” – “Ëndërrshpjegim” që doli në qarkullim në vitin 1899.

Në fillim më 1902 një grup studjuesish u interesua aq shumë rreth këtij libri saqë filluan të takohen me Freudin çdo javë në shtëpinë e tij për të diskutuar idenë e librit të ëndrrave dhe shkrimet e tjera në të.

Frojdi shkroi edhe një sasi të madhe librash dhe artikujsh mbi psikoanalizën në fillim të vitit 1900. Në këtë kohë, ai ishte 40 vjeç, që zakonisht mendohej si një moshë produktive në bazat shoqërore.

Në vitin 1908 u formua shoqata e psikoanalistëve, ku në fakt, shumë studiues të jashtëm udhëtonin shpesh në Vjenë për të studjuar tek Frojdi dhe për ketë edhe mori edhe shumë urime dhe premtime dhe komplimente.

Në vitin 1909 Frojdi u bë mjek nderi në Clark University në Amerikë dhe po në të njëjtin vit u mbajt edhe kongresi i parë mbi psikoanalizën në Salzburg të Austrisë. Frojdi u propozua edhe për marrjen e çmimit Nobel, por edhe pse zbuloi shumë, kontribuoi shumë dhe dha teori të rëndesishme, ai nuk e mori kurrë ketë çmim.

E bija e tij Anna Freud filloj që të shkojë së bashku me të nëpër seminare të ndryshme dhe e zëvendësonte edhe atë nganjëherë. Anna e cila shkoj për analiza tek babai i saj dhe e studijoi psikoanalizen tek ai, ishte edhe si sekretare e tij, infermiere por edhe si kolege më e besuara e tij.

Përforcimi i nazistëve në Gjermani dhe përndjekja e hebrejve krijoi një pasiguri tek Frojdi. Në një bashkëpunim të hershëm në lidhje me një libër Woodrow Wilson (kryetar i Amerikës) Frojdi e njihte ambasadorin amerikan në Francë William Bullin dhe kishte marrëdhënje të mira me të. Ky e ndihmoi Frojdin që të dalë në Angli për shkak të pasigurisë së tij në Gjermani, e gjithë kjo ndodhi në vitin 1938, kur ai kaloi në Angli.

Në vitin 1923 Frojdi u diagnostikua me kancer në gojë dhe për këtë shkak ai bëri me dhjetëra operacione që në fillimet e para të sëmundjes në Austri. Pak pasi mbërritjes së tij në Angli, dhimbjet e tij u rritën aq shumë saqë ndikuan që te kërkonte nga mjeku i tij, aplikimin e një doze morfine vdekjeprurëse më 23 shtator të vitit 1939.

Sëmundja me kancer

Në shkurt të vitit 1923, Frojdi zbuloi se ishte me leuçemi, semundja ishte e lidhur me pirjen e duhanit në mënyrë të vazhdueshme dhe sasi të mëdha, e cila ishte malinje dhe iu rrit në gojë. Frojdi fillimisht e mbajti këtë sekret, por në prill të vitit 1923 ai informoi Ernest Jones, duke i thënë atij se rritja ishte hequr. Frojdi u konsultua me dermatologun Maximilian Shtajner, i cili e këshilloi për të lënë duhanin, por e gënjeu në lidhje me seriozitetin e rritjes së sëmundjes, duke minimizuar rëndësinë e saj. Frojdi më vonë takoi Felix Deutsch, i cili e pa se rritja ishte kanceroze; ai e identifikuar atë përdorur eufemizëm “një leukoplakia e keqe” në vend të epitheliomës teknike të diagnozës. Deutsch këshilloi Frojdin të ndalonte pirjen e duhanit dhe të hiqte masën kancerogjene. Frojdi u trajtua nga Marcus Hajek, një rhinologist për kompetencat e të cilit ai kishte dyshime me përpara. Hajek kreu një kirurgji kozmetike të panevojshme në klinikën e tij. Frojdi pati gjakrrjedhje gjatë dhe pas operacionit dhe mezi i shpëtoi vdekjes. Deutsch pa se duheshin operacione të tjera por nuk i tha Frojdit se ai kishte kancer, sepse ai ishte i shqetësuar se Frojdi mund të kryente vetëvrasje. [2]

Kronologjia jetësore

  • 1860 – Vendosja e familes në Vjenë
  • 1865 – Fillimi i Liceut
  • 1873 – Fillimi i Universitetit
  • 1873 – Udhëtim në Angli
  • 1877 – Publikimi i parë shkencor
  • 1878 – Sigismund ndryshon emrin në Sigmund
  • 1876 – 1882 Punë kërkimore në laboratorin Brücke
  • 1881 – Doktoratura në mjekësi

Referenca dhe shënime

  1. ^Pasho Baku: Enciklopedia universale e ilustruar. Shtëpia Botuese Bacchus, Tiranë, 2011, fq. 342
  2. ^Gay 2006, pp. 419–420

“Millosheviçi iu shit Gjykatës së Hagës për 10 milionë dollarë”

Publicisti serb Miroslav Lazanski ka bërë një pohim “shokues”, pasi sipas tij, ish–kryetari i Serbisë dhe i akuzuari i Hagës për krime lufte në Kosovë, Sllobodan Millosheviç, “iu shit Gjykatës së Hagës për 10 milionë dollarë”.

Këtë informatë, e ka konfirmuar edhe avokati i njohur Toma Fila, i cili ka theksuar se njerëz nga Presidenca shumë herë i kanë thënë se ai nuk është dorëzuar më 28 qershor 2001, por është shitur.

Siç shkruan “Kurir”, Lazanski në debatin televiziv në “rts” me liderin e Partisë Liberale Demokratike të Serbisë Çedomir Jovanoviçin, ka thënë se “është krejtësisht e qartë se dikush ka marrë para për kokën e Millosheviçit”.

“E kanë shitur kryetarin Millosheviç! Ka ekzistuar çmimi 10 milionë dollarë. Kush i ka marrë ato para s’e di, por është e qartë se dikush i ka marrë, sepse po të mos i merrte do të bëhej i marrë. Milosheviçi është shitur kur e arriti çmimin më të lartë. Mu sikur është shitur Mlladiqi, mu sikur është shitur Karaxhiçi”, ka theksuar Lazanski, pa përmendur se tek kush dyshon.

“Luani i shkretëtirës”, 87 vite nga ekzekutimi i Omer Muhtarit

Kanë kaluar 87 vite që nga ekzekutimi i Omer Muhtar, i cili u bë një simbol botëror me rezistencën që ai kreu kundër forcave pushtuese italiane në Libi dhe u quajt “Luani i shkretëtirës”.

Muhtar, i cili lindi në rajonin malor Xhebel Ahdar të Libisë, në vitet 1860, u arsimua në medresenë e Lëvizjes Senusi. Muhtari i cili tregoi një sukses në arsimimin e tij dhe tërhoqi vëmendjen e krerëve të lëvizjes në vitin 1899 ai kreu një luftë të armatosur kundër punimeve koloniale dhe misionare të francezëve.

Italia në vitin 1911 duke nisur luftën e saj pushtuese ndaj Libisë sulmoi Tripolin dhe Bengazin. Forcat italiane kërkuan dorëzimin e forcave osmane që ndodheshin në rajon, por këto të fundit duke refuzuar këtë bashkë me njësitë e mbrojtjes lokale të Libisë luftuan kundër italianëve duke u tërhequr në pjesët e brendshme të vendit.

Pasi njësitë osmane u tërhoqën në Anadoll pas shpërthimit të luftës ballkanike, italianët morën nën kontroll rajonet Tripoli, Fezzan dhe Cyrenaica të Trablusgarp (Tripolitania).

Omer Muhtar, i cili ishte mësues i Kur’anit dhe shkencave islame, u shkaktoi goditje të mëdha italianëve përmes taktikave luftarake strategjike, meqenëse njihte nga afër rajonin. Ai mori nofkën “Luani i shkretëtirës” nga suksesi që tregoi në luftë, ndërsa rezistoi për 22 vite kundër okupimit italian edhe përkundër moshës së shtyrë, duke kthyer shumë guvernatorë okupatorë në vendin e tyre me disfatat që u shkaktoi.

Pas ndryshimeve ne qeverinë italiane me ardhjen në krye të qeverisë kreu fashist Benito Mussolini, emëroi në rajon si guvernator italian në vitin 1930 gjeneralin Radolfo Graziani.

Pasi forcat italiane të udhëhequra nga Graziani dështuan në përpjekjet kundër forcave të rezistencës kombëtare, në vitin 1931 Italia ndërmori një taktikë të re të përgjakshme në rajon, me miratim edhe nga Musolini.

Rreth 100 mijë civilë nga popullata lokale në rajonin Xhebel Ahdar u mblodhën në kampe përqendrimi në rripin bregdetar dhe njëkohësisht u mbyll kufiri me Egjiptin, duke e mbyllur kështu linjën mbështetëse për rezustencën libiane.

Njësitë Senusi të kryesuara nga Muhtar vazhduan përpjekjen e tyre, megjithatë, pas sulmeve të bashkëpunëtorëve vendas me italianët dhe sulmeve ajrore të italianëve, Muhtar u zu në pritë më 11 shtator të vitit 1931 në rajonin Slonta, ku ai u plagos dhe u kap.

Ai u dënua me vdekje nga një e ashtuquajtur gjykatë në kampin ku forcat italiane kishin burgosur të kapurit në luftën në Slonta, ndërsa më 16 shtator të vitit 1931 u ekzekutua.

Komandanti italian Graziani pas njohjes me Omer Muhtarin kishte thënë: “Ishte me përmasa mesatare, me trup të mbushur, me flokë, mjekër dhe mustaqe të bardha, ishte i shkathët dhe i zgjuar, i pajisur me dije fetare, energjik dhe kishte karakter të fortë. Ishte vetë-sakrifikues dhe i papërkulur. Edhe pse ishte një nga liderët më të spikatur të Lëvizjes Senusi, ai mbeti i devotshëm dhe i varfër”.

“Luani i shkretëtirës” në kinematografi

Përpjekja e Omer Muhtarit, i cili u shndërrua në hero kombëtar në Libi për rezistencën kundër italianëve, është shfaqur edhe në kinematografinë e Hollywoodit. Regjisori sirian, Mustafa Akkad, i cili njihet për filmin “Mesazhi”, në filmin “Luani i shkretëtirës” (1981) solli para spektatorëve rezistencën e Omer Muhtarit.

Filmi u financua edhe nga lideri libian i asaj kohe, Muammer el-Gadafi, ndërsa rolin e Omer Muhtarit e luajti aktori i çmimit Oscar, Anthony Quinn.

Fjalët “Ne jemi popull që nuk e dimë çfarë është dorëzimi, o fitojmë, o vdesim” që në film i atribuohen Omer Muhtarit, libianët i shfaqën në pankarta gjatë ngjarjeve që u emërtuan si “Pranvera Arabe”.

Destabiliteti në Libi

Me ndërhyrjen ushtarake të NATO-s në procesin e “Pranverës Arabe” në vitin 2011 u rrëzua qeveria e Muammer el-Kaddafi i cili qeverisi Libinë për 42 vite me “grushtin e hekurt”. Por Libia që prej 7 vitesh është skenë e një lufte të përgjakshme për pushtetin dhe burimet natyrore të grupeve të luftës të mbështetura nga forcat rajonale.

Sot, Libia po kërkon zgjidhje për të arritur stabilitetin, duke treguar përpjekje kundër sulmeve me bomba, atentateve, ekzekutimeve pa gjyq, konflikte të brendshme dhe depresionin ekonomik.

Foto e ditës: Poeti Fatos Arapi me dy fanset e tij!

Këtë foto të rrallë e gjetëm në profilin e krijueses Dituri Meçi Dizdari. Aty kanë dalë poeti Fatos Arapi, Dituria dhe vajza e saj Fjoralba Dizdari, fytyra e njohur që jemi mësuar ta shohim kur na bën prognozat e motit tek ABCNews.

Fotografia është shkrepur 3 vjet më parë dhe ka një vlerë të madhe dokumentare e njerëzore pasi Fatos Arapi për shkak të moshës është mbyllur në “Kullën e fildishtë” të poetëve.

 

Poezi nga Fatos ARAPI

Nuk mbyllen dot…

S’kam fuqi më as të trishtohem
Jemi anije pa spirancë
Mes erërave të egra të kundërta.
Peshqit Ilafazanë shurdhojnë qiellin
Më jepni ju një copë ironie,
Se nuk e gjej dot në veten time,-
Një copëz ironie
Sa gjysmëz e krahut të zogut,-
Të mbrohem nga shirat e verdhë
Të predikimeve të apostujve të lajthitur.
Të gjithë na kanë faj dhe askush:
Deshëm të krijohemi në asgjësimin tonë
Tani gjithë dritaret e shpirtit
Janë hapur, bymyer e kalbur
Nga shirat e lotëve,-
Dhe s’mbyllen më dot.

Mund të hyjë kush të dojë.

Celisti Joel Blido- nje Native Digital drejt rruges per ne tregun muzikor Nga Evamarie Mackenbrock per encorePlus

Joel Blido është vetëm 19 vjeç dhe sapo ka mbyllur studimet e Bachelor-it, ne tetor do te vazhdoje me studimet e Masterit. encorePlus u takua me te dhe beri nje bisede mbi rrugen e ardhshme te muzikantit te ri.

 

 

Ai sapo ka fituar ne Konkursin TONALI Hamburg nje çmim special, qe prej gjashte vjetesh ai punon dhe koncerton rregullisht me starin internacional te violoncelit David Geringas: Celisti 19 vjeçar Joel Blido nuk mund te kritikohet per „ humbje kohe“. Krahas studimeve te violoncelit ne Akademine „ Franz Liszt“ ne Weimar tek Prof. Wolfgang Emanuel Schmidt, djaloshi i ri kompozon gjithashtu  dhe koncerton si solist brenda dhe jashte Gjermanise. Dhe ai nuk e kufizon veten vetem brenda muzikes klasike. Me video te arranzhimeve te bera e luajtura vete nga bands metal si Ghost apo Linking Park, ai u drejtohet edhe njerezve te cilet ndofta nuk kane degjuar apo pare asnjehere live nje violoncel. Ai kompozon pjese per Band-in e tij apo incizon kenget e veta me kitarren elektrike ne studion e tij  ne shtepine e tij.

Megjithese momentalisht nuk behet fjale per te fituar para me to, muzikanti i ri perdor tashme kanale te rendesishme drejt rruges per publikim. Nje kanal personal ne youtube si dhe profil ne instagram jane te vetekuptueshme per nje Digital Native. Nje ndihme per te ardhmen e tij profesionale ai mori edhe nga pervoja me programin e gjithanshem te konkursit TONALI 2018. Ky program u tregon artisteve te rinj strategji per te gjetur stilin dhe prirjet e tyre ne tregun muzikor.

 

Joel Blido sapo ka mbyllur studimet e Bachelor-it, ne tetor do te vazhdoje me studimet e Masterit. EncorePlus u takua me te dhe beri nje bisede mbi rrugen e ardhshme te muzikantit te ri.

 

encorePlus: Joel, me çfare po merresh konkretisht me violoncelin?

Joel Blido: Pert momentin jam duke u çlodhur disi, pas nje muaji shume stresant me nje konkurs po edhe me diplomen e Bachelor-it komplet. Me tej projekti me i madh do te jete konkursi gjerman muzikor kombetar ne muajin shkurt 2019. Krahas kesaj, kam gjithmone projekte te ndryshme te muzikes se dhomes me koncerte qe do te realizoj ne muajt e ardhshem.

 

ePlus : Ti je 19 vjec, cila eshte ajo gje qe ka ecur ne jeten tende ndryshe ne dhjete vitet e fundit, ne krahasim me bashkemoshataret e tu?

Joel Blido: Tek une u qartesua relativisht shume shpejt deshira per t`u marre me muzike. Qe 10 vjeç une fillova mesimet ne Pre-College te Akademise se Würzburg-ut, kur mbusha 15 vjec u largova perfundimisht nga shkolla e pergjithshme dhe fillova studimet e plota per muzike. Tani me 19 vjec jam i diplomuar ne Bachelor, pra diçka me heret se koleget e mi. Keto te gjitha nuk do te kishin qene sigurisht te mundura nese une nuk do te kisha studiuar shume qe femije. Keshtu çdo pasdite, ne vend qe te dilja me shoket, une kam studiuar violoncel. Pra muzika ka qene shume heret per mua me shume se thjesht nje “hobby”.

 

ePlus: Ti sapo more pjese ne konkursin e renomuar TONALI ne Hamburg, qe eshte i lidhur me nje program mbeshtetes te vecante per muzikante te rinj. Cfare qe e vecanta e ketij projekti?

Joel Blido: Ne shumicen e konkurseve ndosh keshtu: aplikon- luan- skualifikohesh e kaq ! TONALI nuk eshte vetem nje konkurs por edhe nje projekt, nje ndermarrje qe eshte shume me teper se kaq. Ne menyre te pergjithshme mund te thuhet qe: qellimi kryesor eshte sjellja e muzikes klasike, ne vecanti me afer  publikut rinor dhe zhvillimi i formateve muzikore koncertale te reja e me fryme moderne.Ne nje workshop ne kuadrin e TONALI-t ne mesuam shume gjera te reja mbi temat si moderacionet e koncerteve, kontakti me publikun, krijimi i programeve interesante etj. Secili prej nesh mori ne kujdestari nje gjimnaz ne Hamburg, ne te cilen secili prej nesh dha nje koncert recital qe e organizoi vete se bashku me nxenesit- menaxhere te gjimnazit ne patronazh. Ne vjeshte do te kthehemi perseri ne Hamburg per te organizuar Festivalin“ Klasikja ne lagjen tende“ ku do te kuajme prape recitale ne gjimnazet e qytetit. Kjo eshte nje gje e mrekullueshme dhe une jam shume krenar qe jam pjese e ketij grupi prej vetem 12 celistesh, i cili u perzgjodh nga shume celiste qe kishin aplikuar me audicione live.

 

ePlus: Kjo megjithese ti nuk e arrite finalen, por fitove megjithate Cmimin Special Weinberg ( per interpretimin e shkelqyer te muzikes kontemporane). Si e vlereson ti kete rezultat per ty personalisht çfarë është?

Joel Blido: Sigurisht qe edhe une, si gjithe te tjeret mbeta i zhgenjyer qe nuk e arrita finalen, po keshtu eshte ne konkurse, eshte nje gje qe duhet ta perballosh. Ne konkurse eshte edhe pak çeshtje fati nese te qellon rastesisht nje juri qe pelqen stilin tend personal( te lojes). Muzika eshte diçka tejet subjektive. Nuk eshte si te themi sporti, ku mund te thuhet ne menyre objektive: njeri vrapoi me shpejt sesa nje tjeter. Ne fund te konkursit ne patem mundesine te bisedonim me anetaret e jurise, ata edhe ndermjet njeri-tjetrin kane shume diferenca ne opinionet qe japin. E me ne fund, si rezultat del nje mesatare e te gjithave bashke. Sigurisht qe jam shume i gezuar per çmimin special qe fitova, edhe sepse sidomos per programin e raundit te pare pata perzgjedhur shume muzike kontemporane.

 

ePlus: Violonceli luan per ty rolin kryesor ne jeten profesionale. Vetem ne skenen klasike?

Joel Blido: Une interesohem shume edhe per muzike jo-klasike, te them me sakte, une nuk degjoj ne kohen e lire private ne fakt thuajse fare muzike klasike, ndofta sepse me ate klasiken jam kaq shume i zene „ profesionalisht“. Une bej me violoncel shume arranzhime multi-track te kengeve pop dhe rock nga ato qe pelqej. Ato i regjistroj pastaj vete ne shtepi ne studion time: vitet e fundit kam mesuar vete shume mbi musik-production. Arranzhimet e mia jane te gjitha ne youtube dhe jam duke menduar qe dicka nga kjo pjese e krijimtarise sime ndofta ta luaj ndonjehere „live“ edhe ne koncertet e mia. Une shkruaj per violoncel edhe pjese ne stilin “klasik”, te cilat i luaj me deshire ndonjehere ne koncertet e mia.

 

ePlus: Ka edhe ndonje instrument tjeter?

Joel Blido: Po, une luaj prej shume vitesh edhe kitare elektrike dhe bej produksione te kengeve te mia po edhe tracks instrumentale ne shtepi. Deri tani  pjesa me e madhe eshte e papublikuar po ne te ardhmen do te kete ne kete fushe te krijimtarise sime me siguri levizje. Para pak kohesh, une kam krijuar me nje mikun tim, Santiago Canon Valencia nje band „ Artifact vesel“ quhet dhe bashke kemi publikuar ne youtube pjesen tone te pare instrumentale. Kjo eshte vertet edhe pak per te qeshur sepse edhe ai, si une eshte celist e po ashtu si une luan kitare elektike dhe degjon e luan vete ne kohen e lire muzike jo-klasike. Pra tani jemi dy celiste qe bejne bashke muzike qe nuk ka te beje me violoncelin.

Si muzikant klasik, ti luan me te shumten e kohes vepra te kompozitoreve te tjere. Sigurisht qe secili perpiqet qe te lere gjurmen e tij me interpretimin e tij, por une desha dikur thjesht te beja dicka qe, si te thuash eshte komplet e imja.

 

ePlus: Te fitosh para si solist eshte vertet nje ndermarrje shume e veshtire. Do te jete kjo rruga jote apo ndonje tjeter?

Joel Blido: Sigurisht qe nje karriere si solist eshte bukur, po une nuk jam i fiksuar tani  edhe aq tek kjo gje, jeta eshte shume e paparashikueshme per ta bere nje gje te tille. Une luaj shume dhe me shume deshire muzike dhome, edhe mesimdhenien mund ta perfytyroj per te ardhmen. E thene ne menyre „ egoiste“, une deshiroj per vete nje rruge e cila te me mundesoje kohe te mjaftueshme per t`u marre me interesat e mia artistike.

 

ePlus: Nese do te deshiroje dicka ne drejtimin sesi duhet te ishte menaxhimi i karrieres tende, cila do te ishte deshira jote?

Joel Blido: Meqe une bej dhe merrem edhe me shume gjera te cilat i tejkalojne ato qe bejne muzikantet „tradicionale“ klasike, do te ishte sigurisht e deshirueshme per mua qe menaxhimi ta mbeshteste kete ane individuale timen.

 

ePlus: Si e sheh ti te ardhmen tende- cfare do te jesh duke bere pas 10 vjetesh?

Joel Blido: E ardhmja eshte ne shume drejtime e paditur, çdo gje mund te ndodhe… Por une mendoj qe, sido qe te ndodhe, edhe pas 10 vjetesh une do te jem duke bere muzike- ne çfaredo vendi apo forme qofte!

Interview mit Joel Blido

 

https://encoreplus.de/wp-content/uploads/2018/08/29572452_1634704109954715_91562924364247204_n.jpg

AT DONAT KURTI (3 SHTATOR 1903 – 11 NANDOR 1985) – Nga Fritz RADOVANI

ISHTE  DREJTORI I FUNDIT I GJIMNAZIT FRANÇESKAN “ILLYRICUM”…  

Ai ishte letrar, etnolog, folklorist, profesor, perkthyes, studjues i persosun i fjalorit frazeologjik të Gjuhës Shqipe dhe “fatkeqsisht”, Klerik Françeskan Shqiptar, predikues i formulës së pavdekshme “Fe e Atdhe”… Per të cilen “banin vdekjen si me lé !”

Fatkeqsisht ishte pragu i atyne ditve të zeza dhe të pafund që po u afroheshin, pra jemi pak ditë para 11 nandorit 1946 kur merr fund shkolla, kuvendi, muzeu, fretnit dhe Kisha, vendi ku Sigurimi komunist futë armët dhe akuzon Fretnit për këtë akt të ultë që u krye në Kishën Katolike Shqiptare, në të gdhimë të datës 17 nandor 1946, nga vetë ata.

Me datën 12 nandor asht ndër të parët që arrestohet At Donat Kurti, pikrisht kur forcat e sigurimit futen në oborrin e Gjimnazit, ky i sheh nga dritaria e zyres dhe merr çekiqin dhe kryen aktin burrnor tue thye vulën e ftohët të shkollës, për mos me u ra në dorë komunistëve, kështu, edhe i pret mundësinë me falsifikue dokumenta të atij Gjimnazi.

Po, fatkeqsia vazhdon… At Donat Kurti me shokë nisen drejtë Kalvarit pafund…

Nga viti 1964 kur doli nga Burreli e erdhi në Shkoder e njoha… Kishe ndigjue se per Këte Frat një dijetar i njohun, Prof. Dr. Norbert Jokli, e kishte cilsue bash At Donat Kurtin: “Një ndër prozatorët ma të mëdhaj Shqiptarë”… Edhe kjo një tjeter “fatkeqsi”…

Kisha e kuvende u shemben… U zhdukën edhe germallat e tyne… U sheshuen… Bashkë me ata u vodhën dhe u pervetsuen edhe veprat e Tyne. Hajdutët nuk i permenda sot…

Njëditë At Donat Kurti u gjet në një barakë me llamarina pa kurrgja mbas shpirtit, në Zallin e Kirit, vetëm me pak libra, mbasi pjesën ma të madhe i kishte të mëshefun si shumë shokë të Tij, me një dyshek për vedi e një për motrën, murgeshën e nderueme …. të spitalit të Tiranës, e cila nuk e la vetëm deri më 10 nandor 1983, që At Donati u bashkue me shokët e dashtun të vetët, Eshtnat e të cilëve i kishte nën brinjë per sa vite.

At Donat Kurti O.F.M., ruejti me dinjitet deri në vdekje të gjitha cilësitë që i përkisnin një Frati fukara, i nderuem prej fukarave të mbarë Shqipnisë, që u la trashigim një thesar shumë të çmueshëm nga mendja e Tij e ndritun: “VISARËT E KOMBIT” dhe “Fjalorin Frazeologjik me 45.000 fraza Shqipe”… Të gjitha “të mbulueme me pluhun”…

            Melbourne, 3 Shtator 2018.

Lajmi që po trondit pallatin mbretëror, princeshë Diana ka pasur një vajzë të fshehtë

Sot bëhet 21 vjet nga vdekja e princeshës Diana, e cila ndërroi jetë së bashku me të dashurin Dodi Al-Fayed në një aksident të tmerrshëm në Paris. Dhe pikërisht në përvjetorin e vdekjes së saj, po qarkullon një lajm se princeshë Diana ka pasur një vajzë të fshehtë.

Skandali bëhet publik nga e përjavshmja Novella 2000, e cila shkruan se Diana Spenser para dasmës mbretërore me princin Charls, më 21 korrik 1981 ka pasur një vajzë, e cila sot është rreth 40 vjeçe.

Vajza e cila quhet Sarah ka lindur në SHBA dhe nuk është frut i një tradhtie por i një fekondimi in vitro. Mbretëresha Elisabeth para se të lejonte martesën e Princit Charls me Dianën do të sigurohej jo vetëm që Diana ishte e virgjër, por edhe se ajo ishte pjellore, në mënyrë që të sigurohej një trashëgimtar për Mbretërinë e Bashkuar.

Kështu ajo donte ta vërtetonte këtë gjë dhe i kërkoi ndihmë gjinekologut të pallatit mbretëror, Sir George Pinker, i cili sot nuk jeton më por sipas revistës ai ka ruajtur çdo gjë në disa dokumente. Ai i mori Dianës dy vezë të cilat i fekondoi me spermën e princit , Charls. Më pas bashkimi i vezës me spermën krijoi dy embrione dhe kështu mbretëresha lejoi dasmën e Dianës me princin.

Gjinekologu pasi vertetoi se Diana ishte pjellore duhej t’i zhdukte dy embrionet e formuara. Por Pinker veproi me kokën e tij dhe dy embrionet i vendosi në mitrën e bashkëshortes së tij, e cila pas 9 muajsh lindi një vajzë në SHBA. Pak muaj pas lindjes së saj princesha solli në jetë princin William , i cili ka lindur më 21 qershor 1982.

Vajza, e quajtur Sarah, gjithashtu së fundmi ka takuar Princin Uilliam, i cili e ka shtyrë atë të pretendojë fronin. Ndërkohë pallati mbretëror Buckingham Palace nuk ka dhënë asnjë deklaratë në lidhje me thashethemet e fundit që qarkullojnë.
(BalkanWeb)

Dokument – “Princ Charles po planifikon një aksident”- Ish komandanti flet për letrën që i dorëzoi Diana 10 muaj para vdekjes

Princeshë Diana kishte frike per jeten e saj dhe ndiente se bashkeshorti mund t’i bente diçka. Kete frike ajo ia ka shprehur ish-komandantit Paul Burrell ne nje leter qe ia ka dorezuar 10 muaj para se te vdiste.

Burrel, i cili se fundmi ka botuar nje liber, ka folur mbi kete leter dhe tha se shënimi i shkruar me dorën  e vete Dianes, i ishte dhënë atij nga princesha 10 muaj para vdekjes së saj duke shprehur frikën për sigurinë e jetes. Kjo leter u botua ekskluzivisht në “Daily Mirror” në vitin 2003.

Sic shkruan sot “Mirror”, Diana ne leter pretendonte se ajo besonte se Princ Charles po planifikonte “një aksident për makinën e saj”, që do të rezultonte në prishjen e frenave dhe një dëmtim serioz në kokë.

Burrell lexoi: “Unë jam ulur këtu në tavolinën time sot në Tetor, duke dashur që dikush të më përqafojë, të më inkurajojë që të qëndroj e fortë dhe ta mbaj kokën lart.

Kjo fazë e veçantë në jetën time është më e rrezikshmja, pasi burri im po planifikon një aksident për makinën time, prishjen e frenave dhe dëmtimin serioz në kokë, në mënyrë që të hapë rrugën për t’u martuar me Tiggyn.

Camilla s’është gjë tjetër  veçse një mashtrim, kështu që të gjithë po përdoremi nga ky burrë në çdo kuptim të fjalës”.

Burrell gjithashtu zbulon letrën në librin e tij “Royal Duty”, të cilën pretendon se ia ka dorëzuar vetë Princesha si një politikë sigurimi.

Ypi dhe Alizoti ndërtojnë trikotazhin e Korçës Nga Vepror Hasani

Fragment nga libri

…Nazima Ypi, (daja i sportistit të mirënjohur Asllan Rusi) dhe Ali Demir Alizoti në fillim të shtatorit 1925, ngritën në Korçë fabrikën e parë të tekstileve në Shqipëri. Makineritë u sollën nga Gjermania. Njerëzit ishin gjithë kureshtje, ndiqnin instalimin e pajisjeve dhe pyesnin vazhdimisht sa do të ishte fitimi. Deri atë ditë gjithë llojet e thurrjeve prej leshi, pambuku, mëndfashi, qepjet, qëndisjet etj., ishin bërë me dorë, kurse tani modelet do të merreshin nga vendet e njohura për prodhime tekstili. Gjithçka do të prodhohej shumë më shpejt dhe më lirë nga sa ishin shitur deri atëherë. Do të prodhoheshin edhe mallra të shtrenjta sipas kërkesave dhe dëshirave të porositësve.

Blerja e makinerive iu besua Nazima Ypit, sepse ishte specializuar në Gjermani për tekstile të trikotuara. Për blerjen e pajisjeve, Nazima Ypi dhe Ali Alizoti shitën pronat që kishin në Veria dhe në Kozan të Greqisë; me trikotazhin fitimi do të ishte më i mirë. Sollën nga Greqia teknologet më të njohura të kohës: madam Gjylatër, zonjën Dikrani, zonjushat Agavni, Siranush (bija të madam Gjylaterit, modeliste) dhe të tjera. Zonjat në fjalë ishin me origjinë nga krahina e prodhimit të sixhadeve të Armenisë. Fillimisht pajisjet ishin manuale dhe më pas elektrike. Ndërtesa e fabrikës ndodhej para shtëpisë së Memeda Shtyllës dhe më vonë në ndërtesën e Sabri Qytezës.

Sipas Dezdemona (Ypi) Habibi, pasardhëse e fisit Ypi, familja e Ali Demir Alizotit, e Sabri Qytezës dhe e Nazima Ypit kishin miqësi me njëra-tjetrën; ishin familjet të mëdha me kontribut të spikatur në zhvillimin e Shqipërisë. E shoqja e Ali Alizotit quhej Hysnie Ypi, ishte bija e Alo Beut të Starjes, xhaxhai i babait tim,- shpjegon znj. Dedemona,- kurse Sabri Qyteza ishte avokat, i diplomuar në Stamboll, noter i parë i Korçës, këshilltar ligjor në Qeverinë e Vlorës, kishte grua Safije Ypin, motrën e babait tim, bijën e Yzeir Beut. Familja Ypi kishte miqësi edhe me frashërllinjtë. Asllan Rusi ishe biri i Naimé Rusit (Ypi), e cila ishte bijë e Shahin Kolonjës (Ypi) dhe e Nevrezit, bijës së Naim Frasherit. Gjithashtu, sipas Dezdemona (Ypit) Habibi, Naimesë i vdiqën të dy djemtë, kurse diktatura e la në harresë të plotë; vdiq e varfër dhe shumë e dëshpëruar në shtëpinë e një bamirësi. Atëherë kam qenë e vogël dhe nuk e di si e quanin bamirësin, por di qe edhe ai vdiq po kaq i varfër. Familjet e mëdha vuajtën shumë prej injorancës, (veçanërisht të atyre që e quanin veten perëndimorë) dhe diktaturës”.

Ishin këto familje që kontribuan edhe për ngritjen e trikotazhit, një nga industritë më të lavdërueshme të Korçës. Prodhimet e para të trikotazhit ishin dy sixhade: një halli me përmasa 5m x 3.5m, me fushë të blertë, anash me lule, në pjesën qendrore mbreti Zog mbi një kalë të bardhë (sipas një pikture të artistit Spiro Xega), e cila u vendos në pallatin mbreteror, ishte një sixhade mjaft e goditur artistikisht dhe profesionalisht, ndërsa sixhaden e dytë, Ali Alizoti ia shiti Ambasadës Jugosllave në vitin 1948. (Sixhadja që u përgatit për pallatin mbretëror, nuk ekziston më, pasi u grabit me hyrjen e Italisë fashiste në Shqipëri). Sixhade me kontura të mëdha si ato dy që përmendëm më sipër, nuk u prodhuan më.

Trikotazhi e vijoj punën me linja të tjera prodhimi. Në këtë kohë sipërmarrja u vendos prapa hotel “Palas”, në rrugën “Naim Frashëri”, nr. 21. Vajzat dhe gratë u thirrën të punon në trikotazh. Për to do të kishte edhe specializime, madam Gjylatëri u vu në dispozicion të tyre. Vendet e punës shtoheshin vazhdimisht. Edhe Ali efendi Qyteza ofroi ndihmesën e vet. Në një njoftim të kësaj periudhe thuhet: “Një rast i mirë për vajzat dhe gratë që dëshirojnë të mësojnë mjeshtërinë e trikotazhit dhe të qepurit. Ju bëhet e njohur të gjithë të intersuarëve që dëshirojnë të punojnë në fabrikën tonë, për të marrë gjithë çkoqitjet le të adresohen në godinën e Ali Efendi Qytezës ku ishte internati i vajzave që u transferua tani. N. Ypi&C.”. (Gazeta e Korçës, e mërkurë 28 korrik 1926).

Me këtë rast kujtojmë që Ali Qyteza ishte i pari që hodhi idenë e kanalzimit dhe pastrimit të kënetës së Maliqit: “Zoti Ali efendi Qyteza, urdhëroi në Korçë, duke sjellë me vete lejen për të pastruar gjolin e Sovjanit. Hyqymeti i Korçës quajti (miratoi) një komision prej 7 vetash, të ndajnë kufijtë. Shpresojmë pra, që nga muaji gusht të fillojnë veprimet. Siç dihet, kjo kompani formohet prej Ali efendi Qytezës, Qemaran beut, biri i Reshat Pashës, Aleko Aristidh Pashës dhe Sabri Qytezës. Kjo kompani qëllon (synon) që veprimet (punimet) të mos i japë në të huajt, po të nxjerrë aksione të cilat t’i marrin vendasit, andaj për kapitalistët është një përthurje e mirë. (Gazeta Koha, 6 prill, 1912)]

Rreth viteve 30, po në Korçë, Nazima Ypi krijoi edhe një fabrikë tjetër trikotazhi me Fadil Garon, njeri i afërt me familjen Babani, dhe Ismail Kapshticën, kurse Madam Gjylatëri, u caktua mësuese në shkollën qytetëse të vajzave në Korçë. Gjylatëri përgatiti dhjetra gra të cilat punuan si specialiste në punishten e sixhadeve të Korçës që drejtohej nga Garo Avakian, pinjoll i familjeve ermene të sjella për fabrikën e trikotazheve.

Fabrika çeli një dyqan shitjeje në Tiranë në kompleksin tregtar “Vllazën Juma” në rrugën “28 Nëntori” dhe një tjetër dyqan luksoz në Vlorë që administrohej nga Ahmet Nurja. Një reklamë e vitit 1928, bën të njohura prodhimet që tregtoheshin në Tiranë: “Shiten fanella, zhaqeta, triko, sharpec, çorape, kësula, breza, bluza … të fabrikuara në fabrikë shqiptare, po aq të bukura sa edhe ato që vijnë së jashtmi, por më të lira, më të shëndosha dhe më të mira. Kemi llojna prej leshi, prej pambuku dhe prej mëndafshi. Urdhëroni një herë. Shoqërija “Nazima Ypi”. Poshtë hotel Palace. Tiranë.”. (Revista Diturija, mars 1928, nr. 5. f. 201). Përparime në fushën e prodhimeve shënoheshin nga viti në vit.

Në vitin 1937, Korça kishte këto fabrika: “Faber&Avakjan, pëluhura mëndafshi, peshqira, pëlhura pambuku dhe prodhime trikotazhi, Ali D. Alizoti trikotazh dhe vëllazëria Merxhani, trikotazh.”. (Shqipëria më 1937, f. 353).

Së fundi sipërmarrja e N. Ypi&C, u vendos edhe në Tiranë në bllokun e dyqaneve. Madam Gjylatër ngriti linjën e sixhadeve persiane në Shqipëri. Në nëntor të vitit 1944, kur partizanët hynë në Tiranë dogjën edhe dyqanet që tregtonin prodhimet tekstile të Korçës, kurse në vitin 1947 me dekret të posaçëm të presidentit të R.P të Shqipërisë, fabrika në Tiranë u shtetëza pa asnjë shpërblim.

Megjithatë ishte kjo fabrikë që përgati plejadën e qindra punëtoreve të specializuara për të punuar në trikotazh dhe në saje të kësaj tradite kjo industri funksionoi deri vonë.

Rrefimi i mesiperm bazohet edhe mbi nje rrefim te z. Arben Beli

Krimet e Nevzat Haznedarit: Burgosja e Ing. Orman Pojani dhe përdhunimi i gruas e vajzës

“Ing Orman Pojani ishte arrestuar nga diktatura me akuzen spiun grek .

Mbas shume tentativash xhelatet e diktatures nuk kishin mundur ta thyenin inxhinerin e talentuar te pranonte nje akuze qe e fyente shume pasi ai ishte nje patriot i madh .

Por, krimineli i regjur Nevzat Haznedari e therret nje mesnate ne dhomen e torturave .

Ormani mendonte se ishte fundi i tij, por kur futet ne zyren e famkeqit Haznedari shef te shoqen dhe vajzen e tij ulur ne karrige .

Kater hetues rreth tij dhe dy policë afer gruas e vajzes .

Hetues Nevzati ju drejtua :”I pandehur, nese nuk nenshkruan ata dy policet ne prezencen tende do perdorin gruan tende .

“Ne po dalim ju vazhdoni punen”, ju drejtua policeve…

Orman Pojan u tmerrua nga ky fakt dhe bertiti “Jooo ju lutem, lironi gruan dhe vajzen dhe sillni te firmos çfarë te doni ju “.

E denuan 25 vjet. Mbas disa muajsh qe vuante burgun mori nga nena e tij nje leter ku e njoftonte per vdekjen e gruas, ndersa vajza ndodhej ne çmendine.

Mbas 20 vjetesh doli nga burgu e ne shtepi gjeti nenen shume te plakur dhe te verbuar .

“Nga se vdiq gruaja dhe u çmend vajza ?”- e pyeti nenen .

“Ate nate qe i sollen ne hetuesi i perdhunuan te dyja nene e bije”- i tha nena.

Pas ketij lajmi te kobshem, inxhineri shkoi ne dhomen tjeter dhe u vetvra .”

 

PS Kërkuam foto të Ing.Orman Pojanit, por nuk gjetëm dot. Kush mund ta ketë lusim të na e dërgojë.

Ndahet nga jeta Shyqyri Çoku, ish-hetuesi dhe torturuesi i At Zef Pllumit në komunizëm

Ish-hetuesi Shyqyri Çoku, të mërkurën, ka ndërruar jetë në moshën 90-vjeçare. Çoku është i njohur për hetimin dhe torturimin e 92 të dënuarve politik në veri të vendit dhe veçanërisht për torturimin e At Zef Pllumit.

Ai rezulton të ketë qënë një prej hetuesve më aktivë të diktaturës në veri të vendit, ndërsa u bë i njohur në opinionin publik pas daljes në dritë të faktit se qeveria shqiptare e dekoroi me “Medaljen e Mirënjohjes”, si veteran të Kategorisë së Parë me rastin e 70-vjetorit të Çlirimit.

Po kush është Shyqyri Çoku, hetuesi i diktaturës komuniste?

Shyqyri Çoku ka hetuar dhe torturuar 92 të dënuar, kryesisht politikë (më poshtë lista e plotë). “Çoku, i cili e ka mbyllur karrierën e tij si oficer i lartë i Sigurimit në vitin 1990, ka qenë hetues në çështje të rëndësishme, kryesisht në Veri të vendit, me përfaqësues të lartë të kishës katolike. Ndër më të spikaturit mbeten At Zef Pllumi, por edhe imzot Ernest Çoba, Ipeshkëv i dioqezës së Shkodrës, apo meshtarin Marin Shkurti dhe vëllain e tij, Ndrekë Shkurti, po ashtu edhe Dom Lec Sahatçinë. Ata që kanë vuajtur nga torturat e Çokut dhe proceset e improvizuara politike të tij, tregojnë se ai ishte një njeri që donte të përmbushte misionin e luftës ndaj klerit, duke përpiluar deklarata dhe fakte të paqena në dosjet e tyre”, shkruan Panorama.

At Zef Pllumi e përmend Shyqyri Çokun në librin e tij “Rrno vetëm për me tregue”, i botuar në Tiranë në vitin 2001 nga shtëpia botuese Hylli i Dritës. Titulli në fjalë është vëllimi i tretë i Rrno vetëm për me tregue. Vëllimi i parë është botuar në vitin 1995, ndërsa vëllimi i dytë në vitin 1997 (burimi Ëikipedia).

Hetuesi Çoku ka përdorur deklarimet e At Zef Pllumit rreth fjalimeve të Enver Hoxhës për ekzistencën e lirisë së fesë dhe besimit në Shqipëri, si akuza për t’i ngritur atij një proces tërësisht politik kundër regjimit komunist e për ta dënuar me 25 vjet burg.

Torturat dhe përndjekjet e Shyqyri Çokut i ka provuar edhe publicisti dhe historiani Sami Repishti, i cili pati një reagim të ashpër pas lajmit se “xhelati” i tij ishte dekoruar, duke kërkuar edhe dorëheqjen e Ministres së Mbrojtjes.

Reagim të ashpër pati edhe në media. Por këtë “faj”, falja e kërkuar nga Rama e la pa autor. Pas gjithë kësaj zhurme dhe drejtimit të gishtit nga vetë të persekutuarit nga Çoku drejt qeverisë, kryeministri e hoqi përgjegjësinë nga vetja dhe e degdisi në vitin 1994, ndonëse dekorimet janë akte nominale dhe jo kolektive. Pasi, Shyqyri Çoku nuk u dekorua si anëtar i ndonjë çete, por si person me kontribute të veçanta në çlirimin e Atdheut.

100 vjet nga regjistrimi i gruas së parë në Marinën Amerikane

Opha May Johnson u bë e para grua që u fut në radhët e Marinës Amerikane

Ushtria amerikane ka kaluar transformime të shumta gjatë shekullit të fundit dhe shumë prej këtyre transformimeve kanë pasur në qendër angazhimin e gruas në forcat e armatosura. Korrespondentja e Zërit të Amerikës Stella Hu mori pjesë në ceremoninë e hapjes së një ekspozite që dëshmon rolin e gruas në forcat e Marinës. Ceremonia u zhvillua në Varrezat Kombëtare të Arlingtonit, pranë Përmendores që nderon gratë që kanë shërbyer në forcat e armatosura:

Këto muaj mbushen 100 vjet që kur 39-vjeçarja Opha May Johnson u bë e para grua që u fut në radhët e Marinës Amerikane. Në atë kohë gratë ende nuk kishin fituar të drejtën e votës, por daktilografistja e aftë u mobilizua për Marinën për të çliruar nga detyra një burrë, që ai të mund të shkonte në frontin e Luftës I Botërore.

100 vjet më pas, tani gratë mund të votojnë dhe të luftojnë. Sot 14 mijë gra shërbejnë në radhët e Marinës duke përfaqësuar 8% të kësaj arme në të gjitha rolet e mundshme:

“100 vjet më parë gratë kishin rolet e daktilografisteve dhe sekretareve. Tani kemi oficere në këmbësori. Kemi dëshmuar se mund të përmbushim të gjitha rolet. Mendoj se këto fitore vënë para përgjegjësisë udhëheqjen dhe gratë e tjera që i bashkohen Marinës Amerikane që të vazhdojnë t’i mbajnë rrugët e hapura për gruan,” tha Majorja e Forcave Rezervë të Marinës, Justine Davie.

Gjeneral-Lejtnante Loretta Reynolds ka parë ndryshime të mëdha në radhët e Marinës që kur u regjistrua në 1986. Në atë kohë gratë nuk mund të bëheshin pilote apo të shërbenin në anijet e Marinës.

“Marina është arma që siguron mbrojtjen ujore dhe ne gratë nuk lejoheshim në anije. Tani nuk ka më pengesa, nuk ka kufizime. Çdo gjë është arritur falë aftësisë së grave që shërbyen para nesh”.

Gjeneral-Lejtnantja Reynolds ka shërbyer si zëvendës komandante për informimin, ku përfshihet kibernetika, sinjalet e zbulimit dhe lufta elektronike.

Në Marinë sukseset e grave nuk duken vetëm tek gradat. Veterania japonezo-amerikane, Yuki Minami vendosi të futet në Marinë në 2009 për të shërbyer si shembull për gratë aziatike.

“Më vjen mirë kur shoh marinset e reja. Shoh në radhët e tyre një larmi që nuk e kishim kur fillova unë. Më duket sikur po shoh shpalosjen e historisë, nga dje, në sot e në të ardhmen”.

Megjithëse dyert për karrierë ushtarake në radhët e Marinës janë të hapura sot për gratë, ende mbetet punë e vështirë përpara:

“Mendoj se çelësi është është t’u japim këtyre grave gjithë mbështetjen që u nevojitet, t’u ofrojmë stërvitjen e duhur. Suksesi varet nga udhëheqja e duhur, nga aftësia e duhur fizike, nga gatishmëria. Kushdo që i përmbush këto kërkesa duhet të vihet në krye,” thotë Gjeneral-Lejtnantja Loretta Reynolds.