O i bukuri im, Tërbaçi im

O kura natyrore për shërim!

Sa herë të ndjej në shpirt e më vjen ‘ú

Vij me mall e hidhem në krahët e tu.

Tungjatjeta – më thotë lumi – Mirë se erdhe – mali

Buzëqesh ballin Tërbaçi, kur derën i hap djali.

Sa mirë që vjen, o bir, po eja më shpesh

Ngado që të shkosh, si unë nuk do gjesh.

Rrofsh që më mbulon të mos mërdhij

Si ti, secili t’i mbajë fort rrënjët e tij.

Po, kam një merak, si i thonë fjalës,

Shikomëni pakëz edhe tej fasadës.

Mos më lyeni vetëm buzët me buzëkuq

Kam ca plagë që më lëndojnë në trup.

Për ju më dhemb shpirti, sa unë e di

Ngela me ca pleq e shumë pak fëmijë.

Sa pak zjarre e oxhaqe që bëjnë tym

Qilim lulesh kam dhe zogj në fluturim.

Me këtë natyrë që më fali i madhi  Zot

Pa ju, tretem si qiriri, e laj ditën me lot.

Në të shtrenjtën vendlindje një çast përmallimi

Kalova trishtuar me një dritë reflektimi…

I bukur Tërbaçi im

Ti je kura për shërim!

Tërbaç, e diel, 29 Mars 2026