VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

BASHKIMI I INTELEKTUALËVE SHQIPTARË NË ZVICËR NGUSHËLLON FAMILJEN HALILI NGA TËRNOCI I MADH NË KOSOVËN LINDORE

By | June 15, 2020

Komentet

Artistja e mirënjohur Shenida Bilalli: MIQ TE DASHUR KY TEKST ESHTE KEQPERDORUR NE REVISTEN HIADA E SAPO KRIJUAR NE ZVICER NGA SHQIPTARET QE NUK RESPEKTOJNË TË DREJTAT E AUTORËVE

Artistja Shenida Bilalli, regjisore dhe gazetare e mirënjohur me veprimtari në Kroaci është edhe botuesja prej 17 vitesh e Revistës shumë të suksesëshme e me format europian ILIRIA e cila në rrjetin social shpreh indinjatën e thellë se një ekskluziv i botuar prej saj në vitin 2007 është keqpërdorur nga revista HIADA e posakrijuar në Zvicër.

“MIQ TE DASHUR”, shkruan që në titull Shenida Bilalli në rrjetin social, ” KY TEKST ESHTE KEQPERDORUR NE REVISTEN HIADA E SAPO KRIJUAR NE ZVICER NGA SHQIPTARET QE NUK RESPEKTOJNË DREJTAT E AUTORVE”

Më poshtë po sjellim të plotë tekstin e botuar të zonjës Shenida Bilalli në rrjetin social:

“Shume jam krenare qe revista jonë Iliria ne vitin 2007 botoi e para dhe vetmja lajmin ekskluziv per operat kushtuar Skënderbeut.

Ndër opera te shumta te kompozitorëve botëror te kushtuar heroit tonë kombetar Skenderbeut ishte edhe opera e pare komozitorit te mirënjohur italian Antonio Lucio Vivaldi i cili ishte fashinuar me trimrin e Skenderbeut ia kushtoi dhe e kompozoi këtë diku, në fillim të viteve 1700 .

Ishte një vepër me një histori të ndërlikuar. Ajo nuk qëndroi gjatë në skenë e prej atëherë e derime tani ka mbërritur e cunguar. Një pjesë e Operes ka humbur dhe kanë mbetur vetëm katër arie dhe dy recitime (rreth 60 faqe të ruajtura)..

Ate lajm ma dha vetë ilirologu i mirënjohur Prof. Dr. Aleksander Stipcevic ne vitin 2007, i cili erdhi në redaksinë e Ilirisë dhe më tha:

“Iliria eshte revistë shkencore cila ruan vlerat tona kombetare dhe trashëgiminë tonë per ate do te jepë nje lajm ineresant te cilin gjeti djali ime Ennio, dhe askund nuk eshte botuar deri me tani. Do të jetë lajm ekskluziv për ty sepse e di që ti e plason plason lajmin mire dhe per ate, me terë qenien te përkrahi per revisten Iliria dhe punën tande zonja Shenida Bilalli, qe punon, studion, hulumton per iliret, Mbretreshen Teutë, trashigiminë kulturor dhe shqipetarët ne pergjithësi. Te lumte. Te falenderoj, ishin fjalët e Profesorit të shquar.”

Mora informata per Operen Vivaldit te kushtuar Skenderbeut dhe fillova te hulumtoj, pastaj shpejta shkrova nje tekst per revistën ILIRIA nr. 2 botuar ne janar 2007.

Vepra e Vivaldit u shfaq për herë të parë më 22 Qershor të vitit 1718, me rastin e hapjes së Teatrit të Firences di via della Pergola. Ky institucion i rëndësishëm, vepronte prej vitit 1657 me emrin Teatro dell Academia degli Immobili, ishte i njohur si vendi hapur për ata që vinin nga Venediku si vatra e krijimtarisë operistike italiane nga shekulli XVII.

Një studim të hollësishëm (viteve ´80) rreth operes, ka berë djali i Prof. Dr Aleksander Stipčevićit muzikologu i njohur kroat Ennio Stipçeviç, i cili zbuloi dhe dha gjithë atmosferën në kohën e krijimit të kësaj vepre dhe ngritjen e saj , pse u nuk u vu më në skenë, pas një sezoni të vetëm që u shfaq.

Kur botova revisten nje dite ne redaksi trokiti dikush ne derë dhe me nje buzqeshje me tha: “Meriton te të perqafoj dhe te uroj per punen e kryer. JE E FJALES TEUTA, e vertetë,bravo revista ILIRIA do të hyjë ne histori me ketë tekst, sepse jeni të parët që e keni botuar per Operen e Skenderbeut qe krijoi Vivaldi

At dite isha shumë e knaqur qe plotesova deshiren Profesorit jashtezakonisht modest po i madh me vepora. Se bashku u fotografum ku Profesori me tha: ” Ke perkrahjen time deri sa jam gjallë. Vetem vazhdo Teuta,nuk e ke rrugen e lehtë. Por ti do te fitosh.”

Këtu e përfundon Shenida Bilalli statusin e saj.

 

Ganimete (Jakupi) Demiri: Ta ruajmë gjuhën shqipe më fanatizëm, mos të lejojmë që fëmijët tanë të asimilohen Nga Nexhmije Mehmetaj

Ganimete (Jakupi) Demiri është një mësuese e pasionuar e shqipes në Monthey në kantonin Valis, një organizatore e mirë pranë LAPSH-ës “Naim Frashëri” në Zvicër. Nuk e njihja. Por, lexova shkrimet e saj në gazetë. Kaq është pak për të trokitur e hyrë “me ndrojtje” në portën e jetës së njeriut… dje e mora në telefon, bisedë të cilën do ta jap në mënyrë klasike të pyetje përgjigjeve.

Ganimete (Jakupi) Demiri ku i ka rrënjët e të parëve?
Ganimete (Jakupi) Demiri: Kam lindur në Gjilanin e bukur. Kam jetuar në fshatin Sllatinë e Epërme, Viti. Në Zvicër jetoj nga viti 2015, e martuar dhe kam tre fëmijë. Vij nga një familje atdhetare duke filluar nga gjyshi Murtez Jakupi, atdhetar i njohur i çështjes kombëtare. Babai (Ibrahimi) i diplomuar jurist, ka qenë njëri ndër profesorët e parë në Viti.

Çfarë keni mbaruar – studiuar në atdhe ?
Ganimete (Jakupi) Demiri:Shkollën fillore e kam mbaruar në fshat ku kam jetuar, të mesmen në Ferizaj, dhe studimet i kam kryer në degën “Edukim dhe mësuesi – programi fillor” në Universitetin AAB.
Që nga fëmijëria kam marrë pjesë nëpër aktivitete të ndryshme të shkollës, si gara diturie ashtu edhe sportive. Kam qenë e përfshirë çdoherë në aktivitete rinore në qytetin e Ferizajt, në aktivitete që janë lidhur me bibliotekën e qytetit dhe studentore. Në Kosovë kam punuar pothuajse 6 vite në arsim, në qytetet e Ferizajt dhe Viti-së me rrethinë.

Cili është pasioni juaj?
Ganimete (Jakupi) Demiri: Shkruaj poezi, prozë, shkrime të ndryshme edhe tani shkruaj për gazeta, revista të ndryshme, kjo është pasioni im, bëj tema që mua më pëlqejnë, kohëve të fundit “Qendra Kulturore Shqiptare Stuttgart”, më kishte përzgjedhur për t’i botuar disa nga poezitë e mija në mesin e mësuesve dhe poetëve në mërgim.

Çfarë kujtoni nga dita e parë e shkollës larg atdheut?
Ganimete (Jakupi) Demiri: Një ditë me plot emocione të përziera! Kisha nderin dhe u ndjeva shumë e privilegjuar që i kthehesha profesionit tim për të cilin kisha studiuar.

Cilat janë sfidat dhe problemet e juaja kryesore në punën tuaj si mësuese?
Ganimete (Jakupi) Demiri: Së pari duke filluar nga klasa p.sh. ne nuk mundemi t’i lëmë mjetet mësimore aty, çdoherë duhet t’i bartim me vete, kur punojmë diçka me nxënës aty s’kemi të drejtë për t’i vënë, pastaj shpeshherë n’ a nevojiten materiale shkollore për lëndët që i mësojmë, ne vetë duhet të financojmë, fëmijët kanë mosha të ndryshme dhe niveli i të të nxënit dallon, askush nga ne mësimdhënësit nuk jemi përgatitur për një lloj mësimi si ky dhe duhet një përkushtim maksimal.

Cili është mesazhi juaj për prindërit shqiptarë?
Ganimete (Jakupi) Demiri: Mesazhi im për prindërit shqiptarë është: Formimi i fëmijës të jetë i gjithanshëm. Duhet të keni shumë kujdes me fëmijët që po rriten këtu në mërgim, të flasin shqip me ta sepse kështu ruhet dhe zhvillohet gjuha.  Prindërit janë vizionarët, shembulli më i mirë, ata duhet t’i tregojnë atyre se vetë kur kanë qenë të ri çfarë kanë përjetuar në atdhe, se si kanë rrezikuar jetën e tyre për të mësuar shqip nëpër shtëpi private, duke u helmuar, keqtrajtuar, disa edhe janë vrarë, por asnjëherë nuk janë dorëzuar, synimi i tyre ka qenë të mësojnë shqip. Në diasporë asnjë shtet nuk i pengon për të mësuar gjuhën amtare, përkundrazi shumë shtete financojnë në këtë drejtim, sipas zbulimeve shkencore që janë bërë viteve të fundit është konstatuar se: Një fëmijë që zotëron gjuhën amtare e ka më lehtë të zotërojë gjuhët e tjera. Andaj ta ruajmë gjuhën tonë që është njëra ndër gjuhët më të vjetra në botë sa njerëzimi, ta ruajmë më fanatizëm e mos të lejojmë që fëmijët tanë të asimilohen, një ditë do të jetë vonë e mos të përkasim nga pasojat që vijnë në të ardhmen. Një fjalë e urtë thotë, “Një njeri që zotëron gjuhën e vetë vlen më tepër se ai që pushton një qytet”.

Cilat janë dëshirat tuaj në lidhje me Mësimin Plotësues të gjuhës shqipe në Zvicër?
Ganimete (Jakupi) Demiri: LAPSH-i është duke bërë një punë të shkëlqyer me vite të tëra duke edukuar dhe arsimuar breza të rinj këtu. Dëshiroj që mësimin plotësues shqip të organizoi shteti Republika e Kosovës. Dhe Qeveria le ta ketë parasysh se sa investojnë mërgimtarët në vendlindje ja vlen një % të vogël të ndahet për shkollat shqipe kudo që janë në botë.

 


Delemont, 27.11. 2020 Nexhmije Mehmetaj

URIME NË DITËN E 28 NËNTORIT- FESTA E FLAMURIT Nga Nexhmije Mehmetaj

Shkolla si vatër e mësimit ka detyrë parësore edukimin e nxënësve me ndenjën kombëtare. Sa luftë edhe sakrifica janë dashur nga populli ynë që të fitonte lirinë edhe pavarësinë. Sa e rëndësishme është që fëmijët tanë të dinë historinë e Shqipërisë. Të gjithë fëmijët tanë duhet të njohin që populli shqiptar ka luftuar po me aq heroizëm dhe vetëmohim sa edhe popujt tjerë. Gjithashtu populli shqiptar ka ruajtur dhe ruan vlera të vyera në gjirin e tij siç janë figura e ndritur e Gjergj Kastrioti dhe Nënë Tereza që na bëjnë krenarë me emrat dhe veprat e tyre.

E premtja e 27. 11. 2020 ishte një ditë akoma më e gëzuar për nxënësit Shkollës Shqipe në Jura, zgjodhëm mjediset e shkollës, klasën e bukur për të festuar tok, 28 Nëntorin- Ditën e Flamurit, festën e përbashkët të gjithë shqiptarëve kudo në botë. Në të nuk kishte pjesëmarrje të prindërve, për vetëm nxënësit e një klase.

Flamuri me fushën e kuqe e shqiponjën dy krenare në mes është simboli më i shenjtë për çdo shqiptar dhe shqiptare brenda dhe jashtë atdheut. Pjesë e pandarë e flamurit është Himni i Tij, shkruar me aq ndjenjë e atdhetarizëm nga poeti i madh i Rilindjes sonë Kombëtare Asdreni. Himni i Flamurit merr vlera emocionale veçanërisht në ditët e shënuara si Festa e Flamuri.

Nxënësit dhe nxënëset e grupit të parë si më të rritur të gjithë kënduan së bashku me dashuri e respekt kënduan Himnin e Flamurit tonë Kombëtar.

Vallja e shkronjave na shoqëroi në një atmosferë shumë të ngrohtë.

Elona e hapi programin duke lexuar hartimin për kohën e Motit të madh në historinë tonë kombëtare, kur Gjergj Kastrioti Skënderbeu më 28 Nëntor 1443 ngrit flamurin e lirisë mbi kështjellën e Krujës legjendare dhe shpalli pavarësinë e Arbërisë – Shqipërisë.

Pason Genti me një përshkrim për 28 Nëntorin 1912 kur Shqipëria u shpall shtet i lirë e pavarur.

Nxënësit e grupit të mesëm lexuan sipas roleve pjesë nga mësimi “Viti kuq e zi” të shkrimtarit Agim Shehu.

“Ismail Qemali: ( I menduar ledhaton flamurin). Ta vëmë në Kabinet, mbi ballin e Skënderbeut. Ka gati 500 vjet që Ai e pret.

Luigj Gurakuqi: Zotëri Ismail, kurrë s’ju kam parë kaq të gëzuar.

Ismail Qemali:Gëzimi i Flamurit , Luigj! Më në fund e fituam. Ëndërra jonë! Liria dhe nderi ynë!

Isa Boletini: ( ledhaton flamurin) Sa të kena andërru! Sa shumë vjet kemi luftu për flamur. Të lumtë dora, Ismail Qemal!

Marigoja: ( e ndrojtur) Mirëdita!

Ismail Qemali: Marigo, flamurtarja ime!

Marigoja: Jemi në shtëpi të Vlorinës. Vajzat po qëndisin flamurë.

Luigj Gurakuqi: Si ju shkon mësimi i shqipes?

Marigoja:Duam edhe abetare të tjera për shoqet që vijnë.

Luigj Gurakuqi: Të paçim për jetë o shkollë shqipe!

Ismail Qemali: ( i qeshur) Shqiptarët kurrë nuk u ndanë nga gjuha shqipe. Kjo gjuhë ka ruajtur emrin Shqipëri dhe shqiptar.

Luigj Gurakuqi: Shqiptarët janë të gëzuar se sot janë të lirë!

Isa Buletini:Kur e shoh se flamuri po valëvitet, më duket se u ngjallë Skënderbeu.

Ismail Qemali: Shqipëria u shpall shtet i lirë.

Marigoja: ( Jep një letër Ismail Qemalit ) Ja disa telegrame të atdhetarëve nga: Amerika, Egjipti, Londra, Zvicra, Kosova, Çamëria.

Ismail Qemali: ( hap letrën lexon) Ismal Qemali, ju përgëzoj për veprën tuaj madhështore. Të gjithë shqiptarët janë të gëzuar për rilindjen e mëmëdheut tonë të lashtë. Rroftë Shqipëria! Rroftë populli shqiptarë i lirë e i bashkuar! Rroftë 28 nëntori!

Isa Buletini: ( Hynë i shqetësuar ) Ku është Ismail Qemali? More vesh ç’bëri Londra.

Ismail Qemali: (Ngre sytë) Këtë e mora vesh. Po na copëtojnë vendin.

Isa Buletini: Kosova dhe Çamëria janë në ditë të zezë. Diçka duhet bërë.

Ismail Qemali: Atëherë më duhet të shkoj në Londër, për kombin tim. (Pas pak) Do të nisem bashkë me ty!”
……………………………
Zëri i gëzueshëm i nxënësve të vegjël oshtinte me këngën “ E dua Shqipërinë”! Ndërsa në fund zgjodhëm vizatimin e “Flamurit” më të mirë të nxënëses së parë Eliza Lekaj.

Nxënësit dhe nxënëset plot entuziazëm, recituan, kënduan e treguan sa mirë është kur bashkohesh nën tingujt e gjuhës amtare.

Ishte kënaqësi e jashtëzakonshme që u ndodhëm në ketë mjedis mësimor të bashkëpunimit të frytshëm, plot dije, sinqeritet dhe dashuri për gjuhën dhe kulturën tonë kombëtare.

Fëmijët tanë edhe pse të lindur larg atdheut nëpërmjet veprimtarive të larmishme atdhetare, ata njohin dhe vlerësojnë kulturën e tyre kombëtare.

Delemont, 28. 11. 2020 Nexhmije Mehmetaj

Raporti i Dick Marty-it – Parlamenti i Shqipërisë, Edi Rama, Pacolli & Company Nga Elida Buçpapaj

Sapo Ignazio Cassis, Këshilltari Federal dhe Nr.1 i Politikës të Jashtme të Konfederatës Helvetike la aeroportin Nënë Tereza të Tiranës pas një vizite zyrtare të suksesëshme për kremtimin “live” të 50 vjetorit të vendosjes së marrëdhënieve mes Zvicrës dhe Shqipërisë, pasi sot për shkak të pandemisë një pjesë e mirë e takimeve bilateriale apo konferencave ndërkombëtare bëhen me video, Parlamenti i Shqipërisë miratoi kërkesën e mazhorancës dmth të Partisë Socialiste për ngritjen e një Komisioni të Posaçëm Hetimor, që do të hetojë raportin e senatorit zviceran Dick Marty.

Shprehur troç, dora vetë kryeministri i Shqipërisë, përmes shërbëtorit të tij të bindur Taulant Balla, vuri në lëvizje një nga instumentat e omnipushtetit të tij, sikur është Parlamenti i Shqipërisë, që drejtohet nga “mentori”dhe “bodyguardi” i tij Gramoz Ruçi, ish Ministri i Brendshëm i kohës së diktaturës.

Prej kur opozita është larguar nga Kuvendi i Shqipërisë, de facto e de jure Shqipëria është nën qeverisjen e një njeriu të vetëm.

Raporti i Dick Marty-t u rikthye temë e ditës pas arrestimit nga Gjykata Speciale e ish-zyrtarëve më të lartë të shtetit të Kosovës nën akuzën për krime kundër njerëzimit.

Kryeministri i Shqipërisë, me profesion mësues vizatimi, që kur u përfol se Hashim Thaçin me shokë i priste Gjykata Speciale, ka instrumentalizuar një fushatë kundër këtij institucioni me pretendimin se “kjo gjykatë është ngritur kundër luftës të drejtë të popullit të Kosovës dhe UÇK-së”. Paralelisht edhe nëpër televizionet shqipfolëse propagandohet e njëjta gjë sikur Gjykata Speciale është kundër UÇK-së.

Kryeministri Edi Rama po pērdor edhe Parlamentin e Shqipërisë për “të hetuar raportin hetues të Dick Marty-it”.

Fillimisht në 2011 kur doli në dritë, raporti i Dick Marty-t krijoi hutim. Edhe autorja e këtij shkrimi iu kundërvu Senatorit zviceran për faktin se asaj kohe në raport për shkak të kufizimit të hetimit përmendeshin vetëm viktimat serbe dhe askund vrasja nga makineria kriminale Milosheviçit e civilëve shqiptarë.

Por Shqipëria dhe Kosova do të duhej ta merrnin seriozisht Raportin e Dick Marty-t, për faktin se asnjëherë institucionet e drejtësisë nën ndikimin e politikës së inkriminuar nuk kanë hetuar mbi vrasjet e shqiptarëve të ndodhura prej 1998 në territorin e Republikës të Shqipërisë dhe të Kosovës.

Nëse “Shtëpia e Verdhë” në një fshat të humbur ngjante si fantazi për triller, po vrasjet ?

Kush e vrau ish Ministrin e Mbrojtjes të Kosovës Ahmet Krasniqin në mes të Tiranës në shtatorin e 1998? Kush e vrau Ilir Konushevcin dhe Hazir Malajn? Po vrasjet në kufi kush i ekzekutoi? Po vrasjet e ish Komandantëve në Kosovë, po të kundërshtarëve politikë të krahut të luftës, po të gazetarëve?

Duke kërkuar hetim mbi Raportin e Dick Marty-t, Edi Rama instrumentalizon Parlamentin e Shqipërisë për të krijuar mjergull, ndërkohë kur i gjithë sistemi i drejtësisë në Shqipëri është i paralizuar.

Raporti i Dick Marty-t daton janarin e vitit 2011. Po të funksiononte, drejtësia në Shqipëri e Kosovë me ndihmën dhe asistencën e institucioneve të drejtësisë kishin patur boll kohë për ta zbardhur të vërtetë. Gjë që nuk e kanë bërë. Veç janë marrë me anatemimin e Dick Marty-t.

Tani një dekadë pas i rikthehen prapë senatorit nga Tiçino.

Në krah të Edi Ramës është vënë edhe Behxhet Pacolli, i cili disa ditë më parë se Parlamenti i Shqipërisë të miratonte Komisionin e Posaçëm hetimor i ishte drejtuar nëpërmjet një letre kryeministrit të Shqipërisë ku i kërkonte që ky “të drejtojë një përpjekje të gjerë kombëtare për të kundërshtuar në mënyrë diplomatike raportin Dick Marty”. Edhe Behxhet Pacolli i bie të njëjtës buri. Ai shkruan në rrjetin social se, sipas tij, “Raporti Dick Marty ishte rezultat i një dezinformimi dhe fushate politike të sponsorizuar nga Rusia dhe Serbia për të sulmuar pavarësinë e Kosovës dhe UÇK-në.”

Kush nuk e njeh biznezmenin multimilionar të përfshirë me një parti shumë të vogël tashmë në politikën e Kosovës merr plot info nga shtypi zviceran ku mëson se Behxhet Pacolli ka patur marrëdhënie shumë të mira si me Serbinë, ashtu edhe me Rusinë dhe ish republikat sovjetike. Shtypi zviceran kujton se Pacolli gjatë konfliktit Kosovë – Serbi, ka negociuar deri tek kryekasapi i Ballkanit Sllobodan Milosheviçi. Po ashtu shtypi zviceran përmend akuzën e ngritur për pastrim parash më 1999 kundër Pacollit nga ish kryeprokurorja e Zvicrës Carla del Ponte. Në akuzë thuhej se Pacolli u kishte dhuruar karta krediti milionëshe vajzave të presidentit të atëhershëm të Rusisë Boris Yeltsin në këmbim të kontratave miliarda dollarëshe. Por në 2001 Prokuroria Federale e Konfederatës e arkivoi çështje “Rusiagate”, kështu quhej, për shkak se hetuesit zviceranë u bllokuan nga pala ruse. Shtypi zviceran shkruan se dosja Rusiagate u mbyll, por Pacolli nuk e heq dot prej qafës imazhin e keq.

Sa për senatorin Dick Marty, ai njihet si paladini i drejtësisë. Kush jeton në Zvicër e ka parë këto kohë kudo fotografinë e një vajze të vogël peruane nën tekstin “Ujë i ndotur” “Fëmijë e helmuar”, i përdorur si poster sensibilizues për inisiativën “biznes i përgjegjshëm” që votohet sot më 29 nëntor. Pikërisht, senatori Dicky Marty është bashkëkryetar i komitetit nismëtar të kësaj inisiative ku propozohet të shtohet një nen në Kushtetutën e Konfederatës i cili i detyron shumëkombëshet zvicerane dhe të huaja me seli në Zvicër dhe ato të kontrolluara prej tyre jashtë Zvicrës, të respektojnë të drejtat e njeriut dhe standartet mjedisore. Është një inisiativë që merr në mbrojtje popullësitë e varfëra të vendeve në Amerikën e Jugut, Afrikë etj, cilat nuk kanë mundësi financiare të kërkojnë mbrojtje përballë shumëkombësheve tejet të fuqishme.

Dick Marty i laureuar si jurist u emërua në vitin 1975 në moshën 30 vjeçare prokuror i Kantonit të Tiçinos, ku u dallua në luftën kundër krimit të organizuar dhe drogës. Prej 1995 u zgjodh senator në Këshillin e Shteteve të Konfederatës si dhe në Asamblenë parlamentare të Këshillit të Europës. Më 2005 është caktuar nga Këshilli i Europës të hetojë mbi dyshime rreth burgjeve sekrete të CIA-s në Europë, ndërsa më 2011, po në Këshillin e Europës, paraqiti raportin për trafikim organesh të të burgosurve serbë të vrarë nga njerëz të UÇK-së. Prej 1996 deri më 2007 ka qënë president i Turizmit Zvicër, i Fondacionit Zvicra e Skautizmi etj. Pra emri i Dick Martyt është një emër shumë emblematik në Zvicër.

Komuniteti shqiptar në Zvicër e ka patur gjithmonë këtu senatorin Dick Marty për të ndërtuar një komunikim korrekt, profesional dhe miqësor. Por mjerisht ky komunitet prej vdekjes të Rugovës dhe sidomos pas hypjes në pushtet të Hashim Thaçit me shokë, të gjithë ish emigrantë politikë të strehuar në Zvicër, është përçarë dhe përdorur si eskortë si nga kryepolitikanët e Kosovës ashtu edhe të Shqipërisë.

Në intervistën që i kam marrë senatorit Dick Marty në Këshillin e Europës në janarin e 2011, pikërisht kur ky raport sapo doli, ai ishte shumë i qartë në pozicionin e tij në mbrojtje të drejtësisë dhe të etikës. Sot duket se janë të rrallë personalitetet si ai. Megjithëse pyetjet e mia ishin një lloj Hard Talk, ( po të ishte intervista sot do të isha më pak emotive dhe më shumë racionale) Dick Marty tha se “shqiptarët nuk janë të mirinformuar rreth raportit, ata që më shkruajnë, kur unë i sqaroj, më kërkojnë ndjesë”.

Në këtë intervistë senatori Dick Marty sqaroi se “Kryeprokurorja e Hagës Carla del Ponte ka deklaruar se Shqipëria nuk ishte dakord për të vazhduar hetimet, sepse Gjykata Ndërkombëtare e Hagës nuk kishte kompetenca për territoret që nuk i përkisnin atyre të ish-Jugosllavisë, dhe se faktet lidheshin me periudhën pas konfliktit. Zonja Del Ponte ishte shokuar për faktin se askush nuk ishte i interesuar rreth këtyre të dhënave, që kishin të bënin me trafikimin e organeve.”

Në fund të intervistës Dick Marty tha: “Unë besoj se Shqipëria, qeveria shqiptare, shoqëria shqiptare do të kishte interes që të bënte të pamundurën për të zbuluar të vërtetën, për faktin se nëse në territorin shqiptar kanë ndodhur krime, kjo nuk do të thotë se ky është një krim i popullit shqiptar, është një krim i shoqërisë shqiptare. Në Zvicër ndodhin çdo ditë krime, por nga kjo nuk do të thotë aspak që shoqëria zvicerane është kriminale. Besoj se duhet të dilet nga kjo gjendje mendore, sipas të cilës kjo është një fyerje kundër vendit, kundër Shqipërisë.”

Mjerisht paranoja që vuri në dukje Dick Marty në atë intervistë pothuaj një dekadë më parë vijon, në përmasa më drastike, sepse njē dekadë më vonë trushplarja e udhëhequr nga kryekasta politike shqiptare në Kosovë e Shqipëri vazhdon bashkë me mediat që ata kanë nën urdhëra e nën kontroll.

Ndërkohë askush nuk i ka ndalur shqiptarët e Kosovës, por nuk e kanë bërë, të sensibilizojnë botën mbarë për krimet kundër njerëzimit të ekzekutuara nga makineria kriminale serbe. Askush, veç politikanët e korruptuar, e ka penguar shtetin e Kosovës, të ndërtojë një Yad Vashem kosovar. Amnezinë kombëtare e ka ushqyer Hashim Thaçi me tipa si Baton Haxhiu duke ua mbajtur iso Edi Rama, duke kërkuar deri amnesti të krimeve serbe.

Prej 1998 tek Raporti i Dick Marty-it në janarin e 2011 e deri sot 2020, drejtësia nuk ka funksionuar as në Shqipëri dhe as në Kosovë dhe krimet kanë mbetur të pazbardhura. Kjo bëri që Perëndimi t’i kërkojë Parlamentit të Kosovës të votojë Gjykatën Speciale me seli në Hagë, që para pak kohësh ka çuar përpara drejtësisë eksponentët më të lartë të shtetit të Kosovës.

Asnjëri prej nesh nuk mund të bëjë gjykatësin, por asnjëri prej nesh nuk mund t’ia ndalojë, pengojë apo shtrëmbërojë rrugën drejtësisë, sikur ka vepruar para disa ditësh kryeministri i Shqipërisë Edi Rama duke inicuar hetime parlamentare ndaj Raportit të Senatorit Dick Marty!

Senatori Dick Marty ka një sentencë proverbiale që thotë: “Kërkohet kohë që drejtësia të vihet në vend, por unë jam optimist”.

U deshën mbi 20 vjet që drejtësia në Kosovë e Shqipëri të ishte robinjë e politikës, por po të pyesësh sot të afërmit e viktimave, ata janë optimistë dhe besojnë tek Gjykata Speciale.

I bëj thirrje Edi Ramës dhe gjithë atyre që dalin nëpër televizionet e Tiranës e Prishtinës kundër Gjykatës Speciale, të heqin dorë më në fund nga avokatura e djallit, të mos pengojnë drejtësinë e të mos i manipulojnë turmat sepse me veprimet e tyre, sikur ky i fundit për hetim ndaj hetimit të Raportit Dick Marty, kanë vetëm një funksion: janë autodiskretituese. Për Edi Ramën & Company…

Kush e financon portalin huligan “Lecanton27.ch” ?! Nga Elida Buçpapaj

Termin huligan e kam përdorur si metaforë, që mund të zëvendësohet edhe me sinonimet “rufian” apo “rrugaç”. Huliganizmi nuk është vetëm rrugaçëri tifozërish por edhe e gazetarisë së papërgjegjëshme që pengon dhe vështirëson ushtrimin e gazetarisë profesioniste.

Gazetaria nuk është krim, është pushteti i katërt në mbrojtje të lirive e të drejtave të njeriut dhe sistemit demokratik, prandaj mbështetja e shtypit të lirë dhe gazetarëve profesionistë është detyrë për të gjithë.

Gazetaria profesioniste sot po përballet edhe me një vështirësi tjetër sikur është fake gazetaria që ushtrohet nga jo profesionistë apo nga gazetarë sharlatanë e pa integritet.

Gjithashtu kastat politike dhe oligarkët në vende pa shtet të së drejtës si Shqipëria, Kosova zgjasin kthetrat deri në diasporë duke gratifikuar përçudnuesit e gazetarisë, si faktor komplementar të pushtetit të tyre, për t’i përdorur kur t’ju duhen.

Qytetarët kësisoj gjenden përballë edhe politikanëve të korruptuar, edhe  gazetarëve të korruptuar, të cilët, në vend që të jenë zëri i opinionit publik shpërdorin profesionin e tyre duke u kthyer në shërbëtorë të bindur të pushtetit.

Kur kanë filluar t’i shërbejnë politikës, ata kanë shkelur me këmbë parimet themelore që përbëjnë kodin e etikës gazetareske.

Një gazetar profesionist duhet të respektojë 1. Të vërtetën; 2. të jetë i pavarur dhe objektiv, 3.të jetë i ndershëm dhe korrekt; 4. i zellshëm, i papërtuar dhe humanist si dhe 5.të ushtrojë profesionin me përgjegjësi.

Përveç etikës profesionale gazetari duhet të dijë të shkruajë, pra ta ketë vokacion gazetarinë, të ketë edukimin adekuat, të jetë i kulturuar për të sendërtuar stilin gazetaresk, që sipas standartit anglosakson duhet t’ju japë përgjigje 5 pyetjeve që fillojnë me “W”dhe një pyetje që fillon me H – Pra gjashtë pyetjeve që janë: Who? – Kush ?; What ?- Çfarë ? When ? – Kur ? Where ?- Ku ? Why ?- Përse ? dhe How ? – Si.

Gazetari, po ashtu, duhet të shmangë çdo temë që mund të lidhet me interesin e tij, për përfitime personale, të shmangë, po ashtu, çdo lloj konflikti interesi. Gazetari e ka si obligim t’iu referohet burimeve me emra dhe adresa, për hir të transparencës për të shmangur çdo mundësi paqartësie apo mjergulle.

Dhe, së fundi, teksti përveç shtjellimit të temës gazetareske duhet të jetë i shkruar bukur, me stil interesant dhe me një gjuhë të saktë, pa gabime sintaksore, pa gabime gramatikore e drejtshkrimore, që lexuesi përveç informacionit të përfitojë edhe këndellje estetike.

Gazetaria online i ka hapur një horizont të pafund shtrirjes së shtypit të lirë, por horizont të pafund i ka hapur edhe portaleve abuzuese që shfaqen në rrjetin social si kërpudha helmuese, sepse çorodisin opinionin dhe e kthejnë në puppe të manipulimeve.

Sot opinioni publik është i përmbytur prej dezinformacionit dhe nën pushtetin e lajmeve që furnizojnë portalet abuzues.

Për të krijuar imunitet ndaj manipulimit, lexuesi duhet të orientohet nga disa elementë sigurie. Kur hyn në një portal të ri, së pari, lexuesi duhet të interesohet se cili është botuesi i portalit, të shohë cilët janë gazetarët dhe bashkëpunëtorët. Nëse lexuesi hyn dhe nuk gjen asnjë emër, atëhere duhet ta dijë se ndodhet përpara një portali manipulator. Të ikë menjëherë dhe të mos kthehet, që të mos bjerë në dorën e një spekulanti.

E bëra gjithë këtë hyrje si parantezë për të argumentuar titullin e këtij shkrimi.

 

Kush e financon portalin huligan “lecanton27.ch” ?

 

T’i thuash një portali apo njeriu “huligan” duhet të kesh arsye të forta.

E përdor këtë term, sepse shoh që ushtrohet vandalizëm në kodin dhe etikën e gazetarit, që do të thotë edhe kundër fjalës së lirë.

Kur e pashë për herë të parë në rrjetin social portalin me emrin “lecanton27.ch” – për kuriozitet, hyra në faqen e tij për të parë se kush e botonte, meqë botohej në Zvicër.

Në faqen e “lecanton27.ch” mungonte çdo e dhënë, nuk kishte as redaksi, as botues, as gazetarë, as emra, nuk kishte asgjë. Pra ishte në anonimitet të plotë. Kishte tek tuk ndonjë intervistë me të intervistuar por pa intervistues, pra, që në vështrimin e parë, shihje se ky portal ishte abuziv.

Përveç kësaj, portali startonte me një manipulim skandaloz për publikun, me një rrenë apo gënjeshtër të madhe.

Që në faqen e parë shkruhej se e kishte adresën e redaksisë në Qendrën Mediale “Medienzentrum” të Bundeshaus, dmth të Qeverisë së Zvicrës në Bernë. Për sqarim: në Medienzentrum japin konferenca për shtyp anëtarët e qeverisë ( Këshillit Federal), Parlamenti etj.etj. Ne si botues të voal.ch na bie rasti ta vizitojmë herë pas here këtë qendër dhe e dimë pak a shumë si funksionon.

Për të vërtetuar dyshimin, komunikova menjëherë me Medienzentrum dhe përgjigjia më erdhi po me shkrim. Në përgjigje thuhej midis të tjerave: “Ju keni kontaktuar me shefin e Qendrës Mediale – Medienzentrum të Këshillit Federal – Bundeshaus, në lidhje me faqen e internetit “lecanton27.ch”. Ju falenderojmë, që na sinjalizuat për adresën e “lecanton27.ch” në Qendrën Mediale (Medienzentrum) të Bundeshaus (Këshillit federal) që ishte dhënë në mënyrë të pasaktë si adresë postare. Ne nuk kemi asnjë gazetar të akredituar për këtë faqe në internet. Kështu, ne kërkuam që adresa e Qendrës Mediale të hiqet nga faqja e internetit” “le canton27.ch”.

Qendra Mediale e Këshillit Federal i kërkoi portalit “lecanton27.ch” ta ndryshonte adresën dhe adresa u ndryshua, por manipulimi mbeti. Manipulimin nuk e heq dot ndryshimi i adresës i bërë nga portali “lecanton27.ch” me kërkesë të Qendrës Mediale.

Lexuesit për transparencë po ia sjell dy adresat e portalit, adresën ku mashtronte publikun dhe adresën pas ndërhyrjes nga Qendra Mediale e Këshillit Federal.

Portali “lecanton27.ch” manipulonte ala grande, duke pretenduar se e kishte selinë aty ku e ka selinë qendra mediale e qeverisë zvicerane!

Mashtrim tjetër është pretendimi se kemi të bëjmë me një “gazetë zvicerane” – në fakt kemi të bëjmë me një portal shqiptar, që administrohet shumë keq nga një, supozoj, shqiptaro-zviceran, por që nuk përmbush as kriterin për të qënë gazetë, sepse gazeta botohet detyrimisht edhe në letër.

Diçka tjetër që bie në sy është keqshkrimi në çdo aspekt edhe si formulim, edhe si sintaksë shqipe, me përkthime të pasakta, pa drejtshkrim, pa profesionalizëm, një kakofoni dhe rrëmujë e vërtetë.

Ajo që më ra tjetër në sy ishte urimi me formulime arabisht i imamit të xhamisë shqiptare të Gjenevës Rijad Aliu bën nga “lecanton27.ch” për ditëlindjen e profetit Muhamet. Deontologia e shtypit të lirë në një shtet sekular, nuk justifikon praninë e imamëve në kontekse të tilla sepse portali nuk është fetar. Në faqen e xhamisë (/http://www.uais.ch/plani-mesimore/ ), në planin mësimor për edukatën islame në xhamitë shqiptare në Zvicër, përgatitur edhe nga Rijad Aliu  flitet për “vëllazëri muslimane pa marrë parasysh racën dhe gjuhën e myslimanëve të tjerë”, flitet për “rini muslimane”, por nuk flitet për rini shqiptare, për rini zvicerane, për rini europiane, nuk flitet asgjë për gjuhën dhe kulturën shqiptare, pra sipas kësaj logjike identiteti është fetar dhe jo kombëtar.

Në fund dua të pyes, kush e financon këtë portal huligan, që manipulon, mashtron, që shkel shkel etikën e gazetarit, që abuzon me gjuhën shqipe, që eleminon transparencën e detyrueshme me publikun, me një papërgjegjshmëri amatorësh dhe injorantësh.

Të financosh mediume të tilla që shkelin standartet elementare të komunikimit do me thënë t’i shërbesh trushplarjes së opinionit publik, përmes manipulantëve që nuk njohin limite në abuzim, duke e varrosur shtatë pashë nën dhe gazetarinë profesioniste.

Thomas Jefferson thoshte se “Liria jonë varet nga liria e shtypit”, ndërsa Napoleon Bonaparti thosh se duhet t’i kesh frikën shtypit armiqësor më shumë se bajonetave në fushën e betejës. Do ta perifrazoja Napoleon Bonapartin edhe sa i përket shtypit manipulator se është po aq armiqësor, i rrezikshëm dhe në antitezë të plotë me funksionin që ka fjala e lirë, pra është robërues.

Adresa përpara

Adresa pas

 

 

A duhet të na shqetësojë zbrazja e shkollave shqipe në Zvicër & shtimi i fëmijëve që frekuentojnë xhamitë e mësojnë arabisht ?! Nga Elida Buçpapaj

Ju ftoj që t’i shihni këto foto dhe këta fëmijë, këto vajza të vogla të veshura me soj hixhabi (hijab).

Ku janë bërë këto foto sipas mendjes tuaj?

Në Iran, Arabinë Saudite?

Përgjigjen po e jap unë.

Ata janë fëmijët tanë, emrat i kanë Erblina, Ermal, Diella, Shkumbin, Tomorr, Vesa, Shqiponjë dhe janë pjesë e gjeneratës të re të komunitetit shqiptar në Zvicër, të cilët marrin edukim fetar dhe në vend të gjuhës shqipe, mësojnë arabisht;

Skandaloze apo jo!

Për traditën shqiptare e kam fjalën!

Ata fëmijë të fiksuar në foto kanë lindur në Zvicër, në një vend sekular, që respekton besimin me kushtetutë, por që, në jetën publike të vendit, besimi i takon tërësisht sferës private, ndërsa ato vajza të vogla shqiptare që posa kanë filluar pubertetin apo jetën e bukur të adoleshencës janë të detyruara të mbajnë veshje të imponuar nga feja dhe flokët e tyre të bukura prej fëmije t’i lidhin me shami!

Ka një trend shumë alarmant. Ndërsa shkollat shqipe në Zvicër po zbrazen nga fëmijët e komunitetit shqiptar, po shtohet frekuentimi i tyre nëpër xhamitë shqiptare, frekuentim që nis prej moshës minorene.

Një mendje diabolike po i orienton prindërit e komunitetit shqiptar që t’i çojnë fëmijët e tyre të nxejnë mësime të fesë dhe t’ju binden rregullave të saj, sikur të jetë shtet teokratik në zemrën e një vendi laik si Zvicra që i bindet dhe respekton ligjet e Kushtetutës.

Besimi fetar në kushtetutën e Zvicrës është zgjedhje e lirë, pa cënuar sekularitetin e Konfederatës Helvetike. Seicili beson, pa prishur lirinë e besimit të tjetrit, në respekt të rregullave të një vendi të emancipuar dhe modern.

Zvicra po ashtu e ka të rregulluar me ligj edhe finacimin e institucioneve te kulteve te besimit kristian, që financohen zakonisht nga komunat ose nga taksa e fesë.

Mos harrojme se në një të shkuar jo të largët Zvicra i përkiste pothuaj e gjitha besimit krisitian. Ndërsa sot në përbërjen e saj ka edhe një komunitet mysliman, që mendohet se shkon rreth 700 mijë, por që praktikantë janë një pjesë e vogël.

Këtu është përfshirë edhe ajo pjesë praktikante e komunitetit mysliman shqiptar, që erdhi në Zvicër, jo si etnitet fetar, por si emigrantë, në kërkim të strehës, të sigurisë, punës dhe dinjitetit. Dikur, prindërit e këtyre fëmijëve që sot i çojnë nëpër imamë, ishin njerëz pa asnjë bazë ekonomike, në mëshirë të fatit, të larguar nga vendi i prejardhjes pasi aty nuk kishte asnjë shpresë. Kur erdhën në Zvicër fillimisht ata nuk e kishin mendjen tek feja por të gjenin punë, një pjesë tjetër gjetën strehë si azilantë politikë.

Për çudi vokacioni për të praktikuar fenë islame u shfaq nga mesi i dhjetëvjeçarit të parë të milenarit të ri, kur papritmas një pjesë ateistësh shqiptarë bënë ndryshim drastik të jetës së tyre shpirtërore, u shpallën besimtarë të islamit, zgjatën mjekrat dhe i veshën gratë e tyre me hixhab!

***

Pak histori

Në konstitucionin shpirtëror të shqiptarëve feja islame është me tipare thellësisht kombëtare, imamët shqiptarë kanë qenë njerëz të dijes, shkencës, mbrojtjes të gjuhës dhe veprimtarë politikë, të lidhur me Rilindasit.

Kujtojmë këtu Ymer Prizrenin, një nga organizatorët e Lidhjes të Prizrenit apo Hoxha Tahsinin nga Konispoli, rektori i parë i Universitetit të Stambollit, apo Myderriz Ismail Ndroqin, një nga organizatorët e Kongresit të Lushnjes më 1920, kur Tirana u shpall kryeqytet i Shqipërisë dhe ai e emërua kryetari i parë i bashkisë. Institucionet fetare shqiptare, qoftë kristiane apo islame, i bashkonte dashuria për kombin, fe dhe atdhe, gjuhën dhe kulturën shqiptare.

Në Medresenë e Tiranës kanë studjuar mendje të ndritura si Vexhi Buharaja, përkthyes i Hoxha Tahsinit, Sami Frasherit, Naim Frasherit, dokumenteve të Lidhjes të Prizrenit deri tek Firdusi apo shkencëtari i gjuhës shqipe Shaban Demiraj etj dhe programi i Medresesë miratohej nga shteti. Studentët pas Medresese mund te vijonin rrugën e fesë apo të ndryshonin drejtim.

Në Medrese ka studjuar edhe im atë, poeti Vehbi Skënderi. Aty e çoi im gjysh, kryemyftiu Demir Skënderi, ndërsa djalin tjetër të tij, xhaxhain tim Kadri Skënderi e regjistroi në Shkollën Amerikane të Kavajës. E kam përsëritur këtë fakt, për të treguar se cili ishte islami shqiptar. Gjyshja ime, gruaja e Demir Efendiut, falej shtatë herë në ditë në shtëpinë e saj, por vishej si të gjitha gratë, jo sikur sot këto vajza të vogla shqiptare, të lindura në mes të Zvicrës.

Sipas Prof.Ferit Duka, “Islami shqiptar menjëherë pas shpalljes të pavarësisë lujti një rol konstruktiv dhe paqëtues në jetën e shqiptarëve…Kongresi myslima i 1929 e shpalli gjuhën shqipe si gjuhë e vetme e lutjeve dhe predikimit.” Prej asaj kohe Kurani u përkthye shqip.

Pas Luftës së Dytë Botërore fati i fesë në Shqipëri ka qenë tragjik. Diktatura sapo erdhi në pushtet nisi burgosjen dhe vrasjen e elitës shqiptare, pjese e së cilës ishin edhe klerikët katolikë dhe myslimane dhe me 1967 e ndali me ligj, duke u kthyer në vendin e vetëm ateist në botë. Ishte kohë e tmerrit, kur shkaterroheshin objektet e kultit, pa marre parasysh se ishin pjese e trashegimisë kulturore dhe duke vijuar persekutimi i klerit. E megjithatë, shqiptarët nuk e humbën lidhjen me Zotin. Ata bënin pelegronazhe të fshehta dhe individuale nepër teqe dhe vende të shenjta që tashmë ishin kthyer në gërmadha dhe ku shërbimi fetar ndalohej me ligj.

Në 1991 posa në Shqipëri u lejua liria e besimit, më kujtohet se Profesor Shefqet Ndroqi, pasardhës i myderriz Ismail Ndroqit u përfshi në organizimin e fesë islame në Shqipëri, sipas traditës shqiptare. Ai vetë kishte studjuar mjekësi në Paris dhe ishte mjek i shquar, por u angazhua për të mbrojtur identitetin shqiptar të fesë islame. Në 1991 në Shqipëri u ribotua Kurani në gjuhën shqipe.

Me këtë rast pyes, ato fëmijë nga Komuniteti shqiptar në Zvicër nëse e lexojnë Kuranin në shqip? Jo, e lexojnë arabisht!

E pra, ky islam që praktikojnë këta fëmijë nuk është i njëjtë me islamin shqiptar.

***

Financimet e dyshimta të xhamive në Ballkan deri në Zvicër

Problemi i financimeve të dyshimta lindi në Shqipëri prej 1991, në Kosovë pas çlirimit, kur nga Arabia Saudite dhe vende islamike filluan të vinin ndihma, para dhe bashkë me të edhe islami ndryshe, me hixhab, burkë dhe në gjuhën arabisht.

Është e qartë se financimet lidhen me qëllime të mbrapshta.

Edhe në Zvicër vitet e fundit janë ngritur shpesh dyshime për financimin e xhamive, të cilat po ashtu janë denoncuar si frymëzuese të qendrimeve ekstreme deri edhe furnizuese të islamit radikal me rekrutë të ISIS. Midis tyre pati edhe të rinj shqiptarë të lindur apo rritur në Zvicër, që u vranë në Siri.

Po përse ? Islami në vetvete dhe islami shqiptar, si besim është paqsor.

Zvicra ka mbyllur xhami sepse ka patur prova të pakundërshtueshme se në vendin e kultit nxitej urrejtja dhe radikalizmi.

Kohët e fundit në gjithë mediat botërore u shpërnda lajmi se një hoxheshë shqiptare me emrin Ikballe Berisha Huduti u arrestua në Kosovë sepse bënte thirrje për hakmarrje ndaj SHBA dhe Izraelit për vrasjen e gjeneralit iranian Qasem Solimani. Kjo hoxheshë financohet nga Irani, ajo ka fondacionin e saj dhe në kushtet e varfërisë që mbizotëron në Kosovë, ajo përdor mjerimin e popullësisë për të afruar njerëz të cilëve u ofron “mëshirë” të helmatisur në emër të një islami agresiv, që nuk ka lidhje me islamin shqiptar.

Ka dyshime edhe për financimet e xhamive shqiptare që kanë ndikuar deri në organizimin e fesë islame në komunitetin shqiptar në Zvicër.

Por nëse për dyshimet e financimeve duhen prova, praktikimi i fesë, në arabisht bie ndesh direkt me rregullat e Islamit shqiptar.

Jemi duke folur për numër të kufizuar praktikantësh, por me tendencë rritje, ndërsa mësimi i gjuhës shqipe ka tendencë rënie.

Këtu marrin rëndësi të dorës të parë ata përfaqësues shqiptarë të fesë islame në Zvicër që janë trashëgimtarë të besimit Islam sipas traditës shqiptare.

Përpara tre dekadave, komuniteti shqiptar në Zvicër financonte për kauzën e lirisë dhe dije, sot për xhami dhe arabisht !

Kur kemi ardhur në Zvicër më 1992 dhe vendosur këtu prej fillimvitit 1996, komuniteti shqiptar jepte 3% të pagës për të financuar institucionet paralele të shtetit dhe arsimin në Kosovë pasi krimineli Milosheviç i mbylli të gjitha shkollat shqipe, në të gjitha nivelet deri edhe Universitetin e Prishtinës. Prej asaj kohe në Zvicër u krijua edhe LAPSH-i, Lidhja e Arsimtarëve dhe Prindërve Shqiptarë në Zvicër dhe në të gjithë Konfederatën u hapën shkollat e para të gjuhës shqipe, të cilat prej asaj kohe frekuentohen nga fëmijët shqiptarë.

Deri sa ishte gjallë Ibrahim Rugova, komuniteti shqiptar në Zvicër kishte një orientim thellësisht Perëndimor. Vizioni i këtij komuniteti pati si kauzë lirinë, pavarësinë e shtetit të Kosovës dhe po ashtu i kontribuonte edukimit të brezit të ri, duke krijuar kushte që fëmijët të mësonin gjuhën amëtare, historinë dhe kulturën.

Me vdekjen e Rugovës, komuniteti shqiptar në Zvicer është futur në qorrsokak. Për shkak të ndikimit shumë negativ që vjen prej politikave të Shqipërisë, Kosovës dhe Maqedonisë, përfaqësitë diplomatike këtu në vend se të jenë unifikuese, përmes urave kulturore dhe gjuhësore, kthehen në instrumenta përçarëse.

Përpara 3 dekadave në Zvicër nuk kishte xhami shqiptare. Në dhjetëvjetëshin e fundit numëri i xhamive shqiptare ka arritur 85 dhe tendenca është në rritje. Ndërsa shkollat shqipe në zbritje. Ndërtimi i xhamive apo blerja e objekteve të kultit kanë kushtruar qindra milionë franga, të cilat mund të ishin investuar për shkollat shqipe, mediat, jetën kulturore dhe artistike në të mirë të interesit të komunitetit dhe sidomos brezit të ri.

Po pyetja legjitime vjen? Keto miliona franga nga vijnë? Nga komuniteti shqiptar apo nga vende islamike?

Nëse komuniteti shqiptar në Zvicër do të investonte  për një zhvillim normal të shkollës shqipe, për 30 vjet rrugëtim, sot shkolla shqipe dhe mësimi shqip do të duhej të ishte i përhapur në çdo komunë zvicerane dhe frekuentimi do të duhej të vinte gjithmonë në rritje. Vetë Zvicra është e interesuar duke vënë në dipozicion objektet e mësimit dhe shpesh herë edhe ka financuar vetë.

Por një dorë e zezë i orienton prindërit e fëmijëve shqiptarë jo drejt shkollave shqipe, por nga xhamitë ku fëmijët suret e Kuranit dhe lutjet i thonë në gjuhën arabe.

Kur kam biseduar me mësuesit e LAPSH-i, ata pohojnë faktet e trishta me zemër të plagosur, por nuk kanë fuqi të ndikojnë në komunitet; ndërsa përfaqësitë diplomatike shqiptare edhe pse kanë marrë sinjale të qarta nga shteti zviceran bëjnë shejtanin indiferent. Dhe dihet se indiferentët marrin anën e regresit dhe çallmave.

Kjo është situata e një pjese të brezit të ri të komunitetit shqiptar në Zvicër, (uroj të jetë sa më e vogël) që rrezikon të marrë një orientim dhe formim fetar krejt ndryshe nga tradita e tre feve shqiptare.

Imamët shqiptarë në Zvicër e (sh)përdorin Kushtetutën zvicerane dhe abuzojnë me lirinë fetare, sepse u imponojnë fëmijëve rregullat islame, jo vetëm brenda objekteve të kultit, por edhe jashtë tyre, duke krijuar barriera në integrimin e fëmijëve në jetën sociale, pasi vajzat janë të detyruara të mbajnë hixhabë.

Unë mendoj se kushtetutshmëria e shtetit sekular zviceran cënohet edhe në faktin se zgjedhjen fetare njeriu e bën në moshë madhore, kur vendos vetë se cilës fe i përket, të jetë monoteist, politeist apo ateist. Dërgimi i fëmijëve nëpër xhami dhe imamë për t’u edukuar me fe dhe mësuar arabisht bëhet nga prindërit, çka duket qartë si shkelje e lirive të individit, pasi fëmijëve u imponohen rregulla, që nuk i ka shoqëria ku jetojnë.

Natyrisht shteti zviceran është shumë i kujdeshëm dhe vigjilent për të mbajtur nën kontroll situatën dhe sigurinë kombëtare. Kur rrezikon të dalë situata jashtë kontrollit veprojnë mekanizmat demokratike, sikur janë referendumet dhe iniciativat që nëse marrin shumicën e votave kanë fuqi ekzekutive ligjore.

Sikur është vepruar në kantonet e Tiçinos dhe Sant Gallen ku prej disa vitesh është ndaluar me ligj mbajtja e burkës dhe nikab-it.

Kambanat e alarmit po bien edhe për komunitetin shqiptar në Zvicër, që të organizojë forcat e veta, për t’u orientuar drejt rrjedhave që përkojnë me sistemin që ka Zvicra, ku shteti i së drejtës mbaron me kushtetutë plurikulturalizmin.

Mos harrojmë se feja e shqiptarit, sipas Vaso Pashës është shqiptaria;

mos harrojmë, poetin e Rilindjes, Naim Frashëri, që na e ka lënë amanet se vetëm drita nga dija e diturisë përpara do të na shpjerë;

mos harrojmë se orientimi i shqiptarëve si europianë është Perëndimi dhe vlerat e humanizmit.

Mos harrojmë se Zvicra na mikpriti, na dha strehë e dinjitet, na krijoi kushte për integrim dhe zhvillim, na bëri pjesën e saj, sepse pjesa më e madhe e komunitetit shqiptar është e natyralizuar dhe ne e kemi detyrë të respektojmë kodin e rregullave të mikpritësit me të cilin unifikohemi si europianë!

Por mos harrojmë kryesoren se fëmijëve u kemi borxh t’i edukojmë e t’i shkollojmë si qytetarë të ndershëm, në një shoqëri të lirë me sistem demokratik.

Gjeneratave të reja u takon e ardhmja, progresi, ata i ndriçon dija dhe vetëdija si qytetarë të një shoqërie Perëndimore, sekulare që kanë mision ta ndryshojnë botën për më mirë dhe kurrësesi ta kthejnë pas.

(Ky opinion është botuar tel voal.ch më 22 Janar 2020, ribotimi u bë për arsye sensibilizimi sepse situata ka mbetur e njëjta)

https://www.voal.ch/a-duhet-te-na-shqetesoje-zbrazja-e-shkollave-shqipe-ne-zvicer-shtimi-i-femijeve-qe-frekuentojne-xhamite-e-mesojne-arabisht-nga-elida-bucpapaj/

 

Ju që e keni arabizu gjuhën shqipe dhe e quani burkën liri njerëzore ! Nga Fitore Vata

Ju qe e keni arabizu gjuhen shqipe.
Ju qe e quani burken liri njerzore.
Ju qe pergjigjeni me fjale te hoxhollareve.
Ju qe nuk jeni tu pa me ata sy te arabizum se çfare monstra jeni tu kriju me bindjet tuaja.
Ju qe e mohoni Nenen Tereze e mbani zi për Nora Illi.
Ju qe i çoni fëmite ne xhamija ne vend se ne klube sportive apo ore muzike.
Ju qe i keni nga 10 kurana ne banese e asnje liber qe ju ndihmon te zgjeroni horizontin tuaj, te kuptoni religjionin qe i takoni apo te ushtroni mendimin kritik.
Ju qe nuk jeni tu kuptu qe liria e fese nuk eshte shperlarje truri apo mbjellje urrejtje.
Ju qe i keni shit krejt vlerat shqiptare.
Ju nuk jeni tu kuptu se fara e terrorizmit eshte fundamentalizmi qe fillon me keta shembuj te lartepermendur.
Edhe ta dini qe arsyetimet tuaja qe terroristet s’kane fe apo kjo nuk eshte feja islame jane arsyetime te zbehta te terrorizmit.
Nese e doni kete fe kaq shume, reformoni fene islame dhe distancohuni nga Islami ortodoks sic ka ndodhe me shume fe tjera.
Besa edhe arabt qe i doni kaq shume cope jane be kur ka vdek Muhamedi. Kshtu ka lind Islami Sunite e Shiite.
Nese nuk me besoni pytne Shefqet Krasniqin. Ai eshte shuuuuume i “meçeeem”!

Rozafa = Gruaja në mur – Nga NOEMI LUSHAJ*, Zvicër

-Unë do të doja t’ju tregoja një legjendë që unë e dua shumë, por për të cilën ndjenjat e mia janë më tepër ambivalente. Midis kulturës, dashurisë së nënës, tradhtisë, nderit, traumës, patriotizmit, frikës, mbijetesës dhe lavdërimit për vetëmohimin, këtu ka shumë për të dashur – dhe për të urryer-

Historinë e mëposhtme ma tregoi për herë të parë babai im, me sytë e tij plot lot, ndërsa unë shëtisja nëpër rrënojat e kalasë së një qyteti historik të Shqipërisë veri-perëndimore të quajtur Shkodër. Kalaja, e cila ishte ndërtuar strategjikisht në një kodër me pamje nga qyteti në antikitet, u emërua pas protagonistit kryesor të legjendës për ndërtimin e ndërtesës: Rozafa. Në atë kohë unë isha ende fëmijë, por historia e kësaj gruaje të re më la një përshtypje të përhershme, kështu që unë kurrë nuk e kam harruar atë dhe mendoj për të përsëri dhe përsëri. Tradicionalisht, kjo legjendë përcillet gojarisht nga brezi në brez në Shqipëri dhe deri më tani unë në fakt e kam treguar atë vetëm si një histori para gjumit për miqtë ose të dashuruarit. Tani po e ndaj me ju, të dashur lexues! Edhe nëse besoj se legjendat, si produktet e tjera kulturore, gjithmonë mbeten pjesërisht të errëta. Sepse, pavarësisht nëse dëgjohen ose lexohen, dhe nëse kuptohen vërtet, historitë janë aty që thjesht të përfshihen me to… Nëse jeni me fat, mund të jeni në gjendje të merrni diçka me vete – për shoqërinë, për njerëzit, për veten tuaj.

Një herë e një kohë

Dikur, jo shumë larg maleve të magjepsura, ishin tre vëllezër. Ata punuan shumë fort çdo ditë për të ndërtuar një fortesë për të mbrojtur qytetin e tyre nga sulmuesit. Ata ishin murator shumë të aftë, por për tre netë me radhë muret e kalasë u shembën ndërsa flinin dhe çdo mëngjes duhej të fillonin nga e para. Kështu që ata qëndruan natën tjetër për të zbuluar se kush po shkatërronte punën e tyre. Ata vështirë se mund ta besonin: nuk ishin njerëzit që shkatërruan punën e tyre, por një forcë e padukshme, misterioze. Në atë moment një burrë i moshuar u shfaq para tyre nga mjegulla. Ai tha se dinte një mënyrë për të hequr mallkimin, por kostoja ishte e lartë sepse ishte gjaku i njeriut që shpirtrat kërkonin. Më saktësisht, vëllezërit do të duhet të sakrifikojnë një të dashur, përkatësisht atë të grave të tyre që do të sjellë ushqimin të nesërmen: kjo duhet të muroset e gjallë në kështjellë. Burrat nuk kishin zgjidhje tjetër veçse ta pranonin këtë. Ata u zotuan të mos i thoshin asnjë fjalë askujt në lidhje me çështjen – shansi do të vendoste se kush do të flijohej.

Kështu që në mbrëmje të tre burrat u kthyen te familjet e tyre me zemër të rëndë. Dy të moshuarit nuk e mbajtën premtimin dhe i paralajmëruan gratë e tyre. Vetëm vëllai i vogël, i cili nuk mbylli sytë atë natë, ishte i sinqertë dhe nuk i tregoi të dashurit të tij për profecinë.

Gruaja e tij ishte Rozafa: një nënë e re e dashur, buzëqeshja e së cilës mund të ngrohte netët më të ftohta të dimrit. Kur dielli u ngrit të nesërmen, gruaja e vëllait të madh pretendoi se, për fat të keq, ajo u sëmur atë natë. Gruaja e vëllait të mesëm tha se ajo kishte një takim me prindërit e saj në qytet. Kur vjehrra e saj i kërkoi Rozafës që të sillte bukë, fruta, ujë dhe verë në vendin e ndërtimit, ajo natyrshëm pranoi. Kur burri i saj e pa atë duke u shfaqur, ai e lëshoi çekanin e tij mbi një gur nga shkretimi: si zemra e tij u thye në dysh. Vëllai i madh, i mbytur nga turpi për tradhtinë e tij, e informoi gruan e re për fatin e saj.

Rozafa, duke u dridhur, ngushëlloi burrin e saj dhe pranoi të vdiste për Shqipërinë.

Sidoqoftë, ajo pranoi rolin e saj vetëm me kusht që burrat të linin syrin e djathtë, gjoksin e djathtë, dorën e djathtë dhe këmbën e djathtë të dilnin nga muri. Në atë mënyrë ajo ende do të ishte në gjendje të monitoronte djalin e saj, ta ushqente me gji, ta godiste kokën dhe ta lëkundte djepin e tij. Në atë mënyrë ai një ditë mund të bëhet mbret dhe të sundojë mbi

tokën krenare, deklaroi ajo. Burrat, me plot mirënjohje dhe admirim, nderuan të gjitha dëshirat e tyre. Se çfarë ka ndodhur saktësisht më pas nuk dihet. Gjer tani, eshtë e sigurt që

kalaja qëndron në mënyrë mbrojtëse mbi Shkodrën edhe sot e kësaj dite. Legjenda thotë se gurët e saj janë ende të lagur këto ditë: nga qumështi i gjirit i Rozafës dhe nga lotët e saj (pas Raymond, 2006)

Si e ruan veten kultura

Me kalimin e kohës, Shqipëria është përballur me disa kërcënime: Romakët, shekujt e sundimit Osman dhe pushtimet e shumta nga popuj të ndryshëm fqinjë, për të përmendur vetëm disa shembuj (Raymond, 2006). Rozafa – legjenda dhe gruaja – mund të shihen si roje të kulturës në këtë kontekst. Falë këtij të fundit, mallkimi u hoq dhe, si rezultat, u ndërtua një fortesë e rëndësishme. Legjenda, nga ana tjetër, shërbeu për të përjetësuar krenarinë në kulturën shqiptare. Kjo i ndihmoi njerëzit nëpër kohë të vështira (Raymond, 2006). Mund të kishte qenë që kultura dhe gjuha shqipe do të ishin zhdukur pa dy Rozafat dhe unë do t’ju tregoja një legjendë krejt tjetër në këtë pikë!

Në fakt, legjenda përmban një mori referencash dhe mesazhesh thelbësore, kulturore, siç është e ashtuquajtura Besa – premtimi për të mbajtur fjalën e dikujt (Raymond, 2006). Në legjendë, vëllai i vogël është i vetmi që i përmbahet asaj dhe vepron me nder. Ai duhet të përballet me pasoja të rënda për këtë, por lexuesit * e kuptojnë se ky koncept ka një vend pothuajse të shenjtë në kulturën shqiptare: asnjë burrë, asnjë mur dhe asnjë Shqipëri pa nder. Rozafa është kështu një mësim moral, sipas të cilit përpjekjet kuptimplota kërkojnë sakrificë dhe vërtetësi. Legjenda gjithashtu përshkruan bukur kompleksitetin e natyrës njerëzore, pjesët kontradiktore të së cilës mbeten të pandara nga njëra-tjetra. Ne njerëzit: të gatshëm të sakrifikojmë veten në emër të dashurisë, por aq shpesh të prirur për frikë, gënjeshtra dhe mashtrim.

« Ndërsa shohim qumështin e Rozafës që rrjedh nëpër muret e fortesës, […] ne dëshmojmë menjëherë të kaluarën dhe të ardhmen tonë, madhështinë tonë kolektive dhe shkatërrimin tonë të vetë-shkaktuar. » (Richard C. Raymond, 2006, S. 76)

Shpëtim

Sipas mendimit tim, nuk është rastësi që personi që duhej të sakrifikonte veten për të mirën më të madhe të shoqërisë është një grua. Në të vërtetë, shumë shoqëri patriarkale bazohen në vetëmohimin e grave. Pra, vetëmohimi vlerësohet në mënyrë rutinore dhe Rozafa përshkruhet në një mënyrë që korrespondon me imazhin ideal të grave në atë kohë – dhe, mund të argumentohet, edhe sot -: e pëlqyeshme, e bindur, vetëmohuese. Aq vetëmohuese, saqë pavarësisht se ishte murosur, instikti i saj i parë është të mendojë për mirëqenien dhe të ardhmen e fëmijës së saj. Një gjest i mrekullueshëm, por në kontekstin shoqëror të Shqipërisë – dhe botës – me një shije të hidhur: Do të ishte mirë sikur gratë të mos perceptoheshin vetëm si qytetare të mira, vajza, gra dhe nëna, por edhe thjesht si individë.

Përveç kësaj, unë besoj se të gjithë – pa marrë parasysh nëse burrë apo grua – mund ta njohin veten në një farë mase në Rozafa. Mendoj se pikërisht kjo është arsyeja pse kjo histori më prek kaq shumë: Sepse unë e vërej këtë vetëmohim te vetja ime dhe te shumë njerëz të tjerë çdo ditë. Kjo është arsyeja pse unë festoj forcën e të gjithë Rozafas në botë, të cilëve u detyrohet një sasi e pabesueshme. Në të njëjtën kohë, unë sinqerisht shpresoj se askush nuk pritet të sakrifikojë veten e tij në një mënyrë të tillë më. Ne më shumë se meritojmë të çlirohemi nga pritjet e tilla dhe të zhvillohemi: është koha që muret, vendet dhe familjet të ndërtoheshin mbi diçka tjetër përveç shpinës sonë.

Dënim me burg për një heroinë

Një kështjellë është një lloj kështjelle ose rrënoje në gjermanisht. Në shqip, kala është Kala, ndërsa fjala për burg është kështjellë. Ndoshta kjo është një rastësi e pastër, por në kontekstin e kësaj legjende ky përkthim ka shumë kuptim, sepse Rozafa nuk është vetëm një kujdestare e kulturës, por edhe roje e burgut të saj. Ajo është mbrojtëse e mureve që qëndrojnë falë saj dhe që i mbrojnë dhe burgosin në të njëjtën kohë. Këto rrethana mund të shihen përmes lenteve të psikologjisë klinike: Kërkimet kanë treguar se burgosja mund të çojë në çrregullime mendore të tilla si çrregullimi i stresit post-traumatik dhe depresioni (Ehlers et al., 2000; Fazel & Seewald, 2012).

Një diagnozë nuk mund të bëhet në këtë pikë, por nuk është e vështirë të imagjinohet dhimbja e Rozafës ndërsa lotët e saj rrjedhin nëpër muret e kalasë për tërë përjetësinë.

___________

[Për të lexuar më tej]

Raymond, R. C. (2006). Albania immured: Rozafa, Kadare, and the sacrifice of truth.

South Atlantic Review, 71(4), 62-77. www.jstor.org/stable/20064784

[Letërsi]

Ehlers, A., Maercker, A., & Boos, A. (2000). Posttraumatic stress disorder following

political imprisonment: The role of mental defeat, alienation, and perceived

permanent change. Journal of Abnormal Psychology, 109(1), 45-55.

https://doi.org/10.1037/0021-843X.109.1.45

Fazel, S., & Seewald, K. (2012). Severe mental illness in 33 588 prisoners worldwide:

Systematic review and meta-regression analysis. British Journal of Psychiatry,

200(5), 364-373. https://doi.org/10.1192/bjp.bp.111.096370

Raymond, R. C. (2006). Albania immured: Rozafa, Kadare, and the sacrifice of truth.

South Atlantic Review, 71(4), 62-77. www.jstor.org/stable/20064784

*Shenim:

Noemi Lushaj, studente ne vitin e fundit te Universitetit te Zyrihut ne Zvicerr dega Psikologji, eshte mbesa e  redaktorit tone te Pergjithshem z. Zeqir Lushaj, ndaj ishte dhe deshira e saj qe debutimin e pare ne shtypin shqiptar ta bente pikrisht ne ZemraShqiptare. Ky shkrim eshte botuar para pak ditesh ne revisten PSIKOLOGJIA qe botohet ne Zyrih dhe eshte perkthyer nga gjermanishtja ne shqip nga vet autorja Noemi Lushaj, ekskluzivisht per revisten tone.

Ju faleminderit dhe jeni e mireseardhur zonjusha Noemi!

REDAKSIA  e ZSh-se

Zvicër: Vdes në vendin e punës Vesel Avdylaj nga Zabërgja e Klinës

Avdyl Avdylaj nga fshati Zabërgjë i Klinës ka njoftuar se gjatë ditës së premte ka vdekur vëllai i tij  Vesel Avdylaj.

Siç shkruan vetë Avdyli, vëllai i tij ka vdekur aksidentalisht në vendin e punës në Zvicër.

“Dje me 16 tetor aksidentalisht në vendin e punes ne Zvicerr ndrroj jet Vllau  i jon Vesel Cen Avdylaj duke na lan perher te piklluar familja Avdylaj ishalla per gjenet Vlla”, ka shkruar Avdylaj./Express/

Këngëtarja e talentuar shkodrane Gentjana Tafili soprano e parë në Korin zviceran të traditës Chor & Bündig

voal. ch – Në Suhr Aargau të Zvicrës zhvillon prej 13 vitesh aktivitetin koncertor Kori zviceran i Traditës Chor & Bündig ku soprano e parë është këngëtarja e njohur dhe e talentuar shkodrane Gentjana Tafili.

Kush e ka dëgjuar Gentjanën duke kënduar këngët shkodrane magjepset prej zërit të saj të kulluar e plot dritë.

Gentjana është dalluar për talentin  dhe interpretimet e saj që në fëmijëri duke marrë pjesë nëpër festivale të ndryshme në qytetin e kulturës e traditës të këngës sikur është Shkodra.

Më pas, Gentjana Tafili emigroi në Zvicër, ku edhe krijoi familjen e saj të bukur, duke mos u ndarë kurrë prej pasionit të saj për këngën dhe punës të saj profesionale për të ngritur edhe më lart artin e të kënduarit bukur, gjithnjë të mbështetur në tabanin e pasur kombëtar, duke bërë që të Gentjana Tafili të mbetet zë i bukur në plejadën e këngëtareve më të mira shkodrane.

Gjithmonë për të rritur cilësinë interpretative Gentjana vazhdon të marrë mësime të kantos pranë pedagoges të kantos Znj.Marianne Benz ( Vocal Coach) si edhe mësime të Kitarës me pedagogun dhe kitaristin Z.Andy Lehner.

Gentjana Tafili përpos punës si edukatore e fëmijëve është e dashuruar me  skenën dhe publikun e saj të cilit vitet e fundit i ka dhuruar një numër këngësh të interpretuara me shumë mjeshtëri të lartë qoftë në evenimente të njohura të muzikës shkodrane në qytetin e saj të lindjes në Shkodër, por edhe në Zvicër, duke marrë pjesë në manifestime qoftë humanitare, në kuadër të aktiviteteve të shkollës shqipe të mësimit plotësues në Zvicër si edhe në disa aktivitete kulturore të organizuar nga Zvicra apo komunitetit shqiptar këtu.

Gentjana Tafili po ashtu ka marrë pjesë në shumë projekte artistike në kuadrin e integrimit dhe shkëmbimit kulturor në Zvicrën multikulturore. Ajo është e ftuar shpesh në aktivitete ndërkulturore me të ftuar zvicerianë dhe pjesëmarrës nga kombësi të ndryshme.

Kur voal.ch kontaktoi me të, Gentjana i tregoi se është e angazhuar në dy koncerte që do të japë Kori zviceran i Traditës Chor & Bündig në datat 1 dhe 7 Nëntor ku ajo është soprano e parë. Koncerti më tregoi Gentjana është Pop dhe Musical si dhe me këngë të folklorit zviceran në dialektin e Zvicrës gjermanofolëse. Gentjana bashkë me korin do të paraqiten para publikut zvicerian e shqiptar nën drejtimin e dirigjentes Znj.Simone Fischer dhe piano Z.Simon Peter.

Adhuruesit e këngëve të Gentjana Tafilit janë zviceranë dhe shqiptarë, që presin me të drejtë prurje të reja prej saj, ngase ajo me zërin e bukur që ka dhe talentin, do ta pasurojë edhe më tej muzikën e pastër shqipe dhe këngën magjike shkodrane.

Voal.ch me këtë rast i uron Gentjana Tafilit suksese të pafundme!/

COVID-19 nuk kursen as Xherdan Shaqirin, sulmuesi rezulton pozitiv

COVID-19 prek dhe sulmuesin e Liverpool, Xherdan Shaqiri. Ka qenë Federata Zvicerane e Futbollit ajo që ka bërë publik lajmin me anë të një postimi në faqen zyrtare.

Shaqiri ishte i grumbulluar me ekipin helvet në prag të ndeshjeve kualifikuese në Ligën e Kombeve. Shaqiri dhe i gjithë stafi i ekipit përfaqësues iu nënshtruar testit kundër COVID-19 dhe vetëm futbollisti i Liverpool rezultoi pozitiv.

28-vjeçari është izoluar dhe nuk do të jetë në dispozicion të kombëtares zvicerane për sfidës e së shtunës kundër Spanjës.

Xhemile Fetaji merr nderime edhe nga kantoni i Turgaut për ndihmesën e saj gjatë krizës së koronës

VOAL – Më 1 gusht, Presidentja Federale Simonetta Sommaruga ftoi dy veta nga secili kanton në Rütli të cilët kishin bërë fushatë për shoqërinë gjatë krizës së koronës. Xhemile Fetaji-Uka dhe Jürg Kuhn ishin nga kantoni i Turgaut.

Përveç kësaj, secilit kanton iu dha një pemë molle. Kjo simbolikisht u dorëzua dje, më 30 shtator. Kantoni Thurgau ka marrë dorëzimin si një mundësi për të nderuar dhe falënderuar punën e vullnetarëve të shumtë. Vetëm në përgjigje të apelit të stafit menaxherial të kantonit (KFS) se duhen vullnetarë për të forcuar sistemin shëndetësor, janë regjistruar 3,257 njerëz në Thurgau.

Këshilltarja qeveritare Cornelia Komposch, në funksionin e saj gjithashtu drejtuese e KFS-së, falënderoi të gjithë ata që kanë bërë gjithçka për të ndihmuar shoqërinë: “Kriza e koronës ka ndryshuar jetën tonë. Por gjithashtu ka treguar që shoqëria ka lëvizur më afër së bashku, shembujt e shumtë të ndihmës në lagje ose numri i lartë i raporteve mbi ankesën e stafit drejtues të kantonit e nënvizojnë qartë këtë. Këshilli qeveritar ju falënderon për këtë “. eb


Send this to a friend