VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Arnold Schwarzenegger i nënshtrohet një operacioni në zemër

By | October 24, 2020
blank

Komentet

blank

Më 25 shtator 1968 lindi Will Smith, një nga aktorët më të paguar dhe më fitimprurës në Hollywood

VOAL – Willard Christopher Smith Jr. lindi në 25 shtator 1968 në Filadelfia (SHBA), në një familje Baptiste të klasës së mesme: nëna e tij punon për bordin e shkollës në Filadelfia dhe babai i tij zotëron një kompani frigoriferësh, instalon dhe mirëmban frigoriferë në supermarkete.

I dyti nga katër fëmijët, Willard është një djalë i gjallë që rritet në një kontekst social multi-etnik dhe kulturor heterogjen: në lagjen e tij ka një prani të madhe të hebrenjve ortodoksë, por jo shumë larg ka një zonë të banuar kryesisht nga myslimanë, familja është Baptiste, por shkolla e tij e parë është një shkollë katolike, Zoja e Lourdes në Filadelfia, shumica e miqve të Will janë me ngjyrë, por shokët e tij të shkollës në Zoja e Lourdes janë kryesisht të bardhë.

Në mënyrë që të pranohet mirë nga të gjithë, Will mëson të shfrytëzojë vazhdimisht karizmën e tij natyrore në marrëdhëniet me bashkëmoshatarët, e cila, gjatë viteve në Shkollën e Mesme Overbrook në Filadelfia, i dha atij pseudonimin e Princit (princit). Will fillon si reper në moshën dymbëdhjetë vjeç dhe menjëherë zhvillon stilin e tij gjenial gjysmë komik (me sa duket për shkak të ndikimit të madh që ai kishte mbi të, siç tha vetë Will, Eddie Murphy), por ai është vetëm gjashtëmbëdhjetë vjeç kur takon burrin me të cilët merr sukseset e para të mëdha. Në fakt, në një festë në Filadelfia ai takon DJ Jazzy Jeff (emri i vërtetë Jeff Townes): të dy bëhen miq dhe fillojnë të bashkëpunojnë, Jeff si DJ dhe Will, i cili ndërkohë ka adoptuar emrin e skenës Fresh Prince, (pak modifikues pseudonimi i tij në shkollë të mesme) si reper.

Me një stil gazmor, eksentrik dhe të pastër, shumë larg atij të rap -it të atyre viteve, të dy menjëherë fitojnë sukses të madh dhe kënga e tyre e parë “Vajzat nuk janë gjë tjetër veçse telashe” (1986) parashikon triumfin e albumit nga ” Rock the house” debutoi, duke e bërë Will një milioner në moshën tetëmbëdhjetë vjeç. Sidoqoftë, pasuria e tij nuk zgjat shumë: problemet me taksat e zbrazin llogarinë e tij bankare duke e detyruar atë të rindërtojë pasurinë e tij praktikisht nga e para.

Për fat të mirë, dyshja shënuan disa hite të tjera: albumi “Ai është DJ, unë jam reperi” (albumi i parë hip-hop që fitoi platin të dyfishtë), kënga “Prindërit thjesht nuk e kuptojnë” (që iu dha atyre Grammy për performancën më të mirë rap në 1989), kënga “Summertime” (një tjetër Grammy) dhe shumë të tjera, deri në albumin “Code Red”, seti i fundit.

Por karriera e reperit të Will Smith nuk përfundon këtu: si solist ai regjistron albumet “Big Willie style” (1997), “Willenium” (1999), “Born to mbretëron” (2002), “Lost and found” (2005) dhe koleksioni “Hitet më të mëdha” (2002), nga i cili janë nxjerrë edhe beqarë jashtëzakonisht të suksesshëm.

Sidoqoftë, që nga fundi i viteve 1980, artisti ka punuar edhe në fushën e aktrimit, si protagonist i sit-komit të suksesshëm “Princi i Bel-Air” (i cili merr emrin skenik të Will), i lindur nga një ide nga Benny Medina dhe prodhuar nga NBC, e cila tregon historinë komike të një fëmije të pacipë të rrugës nga Filadelfia që lufton me jetën në zonën më të pasur të Los Angeles, ku ai u transferua për të jetuar në shtëpinë e xhaxhallarëve të tij. Seriali ishte një sukses i madh, u prodhua për gjashtë vjet dhe lejoi që Will Smith të vihej re në Hollywood.

Ofertat e para nuk u vonuan dhe djali luajti në “Të mallkuarit e Hollivudit” (1992), “Made in America” ​​(1993) dhe “Gjashtë Shkallë të Ndarjes” (1993), një film falë të cilit ai arriti të i bën përshtypje kritikëve me rolin dramatik të mashtruesit Paul. Suksesi i madh me publikun vjen me “Djemtë e këqij” (1995), të ndjekur nga “Dita e Pavarësisë” (1996), e cila i dha atij një nominim për aktorin më të mirë në çmimin Saturn (Oskar për trillime shkencore, fantazi dhe tmerr) ), “Burrat me të zeza” (1997 – një tjetër nominim për çmimin Saturn) dhe shumë të tjerë, deri në “Ali” më të shquar (2001, biografi për jetën e Cassius Clay) dhe “Kërkimi i lumturisë” (2006, nga regjisori italian Gabriele Muccino) që i dha atij një nominim për Golden Globe dhe Oscar.

Ka më shumë se një anekdotë në lidhje me aktrimin e Smithit në Ali: thuhet, për shembull, që protagonisti ka refuzuar tetë herë propozimin për të luajtur rolin e ikonës Cassius Clay, i bindur se askush nuk do të jetë në gjendje të sjellë në ekran aftësia dhe karizma e boksierit të madh dhe se, për ta bindur atë, ishte vetëm një telefonatë nga vetë i madhi Muhamed Ali. Pasi të vendoset, Will do të kishte përkushtuar trupin dhe shpirtin (duke kaluar një stërvitje rraskapitëse) për të hyrë në pjesë, në mënyrë që të fitonte miratimin e Sugar Ray Leonard dhe ta bënte atë të përshkruajë entuziazmin që do ta përshkonte në përkushtimin ndaj rolit me fjalë që mbase më mirë se çdo tjetër përmbledhni përzierjen e vendosmërisë dhe komedisë që karakterizon aktorin amerikan: “Unë jam viagra njerëzore, unë jam Willagra”.

Filmat e mëvonshëm janë “Unë jam legjendë” (2007), që i dha atij çmimin Saturn për aktorin më të mirë dhe “Hancock” (2008 – një tjetër nominim për çmimin Saturn), para së cilës ai refuzon, ndoshta i vetmi “Neo” i aktorit afrikano -amerikan, pjesa e Neo në The Matrix, duke preferuar në atë kohë të aktronte në “Wild Wild West” (1999). Ai do të komentojë zgjedhjen e tij duke thënë se nuk është penduar, pasi shfaqja e Keanu Reeves si aktor ishte superiore ndaj asaj që mund të kishte siguruar.

Jeta e tij private shënohet me dy martesa: njëra në 1992 me Sheree Zampino e cila i jep një djalë, Willard Christopher III dhe, pas divorcit të 1995, tjetra, në 1997, me aktoren amerikane Jada Pinkett, bashkim nga i cili lindën , në 1998 Jaden Christopher Syre dhe në 2000 Willow Camille Reign.

Ai tha se ai ka studiuar fe të ndryshme, duke përfshirë Scientology të mikut të tij Tom Cruise, nga të cilat ai ka pasur mundësinë të thotë shumë gjëra pozitive si “Unë mendoj se në Scientology ka shumë ide brilante dhe revolucionare dhe ato nuk kanë asgjë se çfarë të bëhet me fenë “dhe, përsëri:” […] Nëntëdhjetë e tetë përqind e parimeve të Scientology janë identike me parimet e Biblës […] “. Sidoqoftë, ai mohoi t’i bashkohej Kishës së Scientology: “Unë jam një student i krishterë i të gjitha feve dhe i respektoj të gjithë njerëzit dhe të gjitha shtigjet”.

Familja Smith vazhdimisht bën shumë bamirësi për organizata të ndryshme, vetëm njëra prej të cilave është Scientology, dhe ka kontribuar në krijimin e disa shkollave, gjë që tregon ndjeshmëri të madhe ndaj problemeve të njerëzve të zakonshëm, por edhe burime të mëdha financiare.

Me 5 milion dollarët e marra për “Burrat me të zeza”, 14 për “Armikun publik” dhe 20 për “Ali”, “Men in black II” dhe “Bad Boys II” dhe 144 milion të fituara në arkë nga “Io robot” “, 177 nga” Hitch “dhe 162 nga” Përpjekja e Lumturisë “, Will Smith është një nga aktorët më të paguar dhe më fitimprurës (prandaj më me ndikim) në Hollywood dhe, sigurisht, një nga artistët më të mëdhenj” transversal “të dekadat e fundit. Në vitin 2012 ai u kthye në teatro me “Men in Black 3”, pjesa e tretë e sagës. Vitin tjetër del një film i ri, nga i cili ai shkruan temën: protagonisti me të është ende djali i tij Jaden (i cili kishte bërë debutimin e tij në “Ndjekja e lumturisë”): filmi fantastiko -shkencor quhet “Pas Tokës”.

Filma të tjerë të rëndësishëm për t’u mbajtur mend janë “Shtatë Shpirtra” (Seven Pounds, 2008), përsëri me regjisorin italian Gabriele Muccino; “Fokus – Asgjë nuk është ashtu siç duket” (2015, nga Glenn Ficarra); Zona d’ombra (Tronditje, 2015), drejtuar nga Peter Landesman; “Skuadra vetëvrasëse” e David Ayer (2016); “Bukuria e kolateralit” (2016) nga David Frankel. Pas “Man Binjakëve” (2019) magjepsës, në vitin 2020 ai luan në kapitullin e fundit të trilogjisë Bad Boys, të titulluar “Djemtë e këqij për jetën”./Elida Buçpapaj

blank

“Luftëtari Ujk”, filmi që e përshkruan Kinën si një superfuqi agresive dhe në rritje

Penelope Poulou

Filmi kinez “Luftëtari Ujk” i publikuar për herë të parë më 2015, e përshkruan Kinën si një superfuqi agresive dhe në rritje. Zëri i Amerikës bisedoi me ekspertë kinematografie dhe njohës të diplomacisë kineze rreth filmit, ndikimit të tij në Hollivud dhe pritjes së mrekullueshme nga publiku kinez.

“Luftëtari Ujk” është një film me buxhet të lartë që flet për një ushtar kinez që është kontraktuar për të luftuar grupe terroriste të udhëhequra nga Amerika dhe për të mbrojtur interesat e Kinës.

“Filmi ‘Luftëtari Ujk’ dhe diplomacia e këtij projekti janë simptoma të një qëndrimi. Ato janë simptoma të ngritjes së Kinës, e një brezi që kërkon shtim të ndikimit në botë dhe nuk bën kompromise”, thotë profesori Nick Cull.

Pjesa e dytë e filmit u publikua më 2017, projekti që pushtoi Kinën duke fituar rreth 900 milionë dollarë, 99 për qind prej tyre të siguruara në tregun e brendshëm kinez. Michael Berry, profesor në Universitetin e Kalifornisë në Los Anxhelos, thotë se projekti bazohet në prodhimet filmike shtetërore që promovojnë krenarinë nacionaliste.

“Ata shpesh publikohen në festa të mëdha kombëtare si Dita e Kombit, duke bërë jehonë me tema të ndryshme patriotike”, tha ai.

Një prej tyre është “Themelimi i një Republike”, i prodhuar më 2009 për të shënuar 60 vjetorin e Republikës Popullore të Kinës.

Filmi “Luftëtari Ujk” është krijuar duke u bazuar në modelin e filmave patriotikë amerikanë të viteve 80 si Rambo dhe Rocky, ku heroi i interpretuar nga Sylvester Stallone, lufton kundër armiqve të huaj në emër të demokracisë dhe drejtësisë amerikane.

Në pjesën e dytë të “Luftëtarit Ujk”, heroi kinez mbron civilët kinezë dhe afrikanët e pambrojtur të bllokuar diku në afrikë.

“Ka gjithashtu një qëndrim kolonialist ndaj popujve jo të bardhë, ku ne mund të shohim se si shpëtimtari i bardhë i filmave amerikanë zëvendësohet me shpëtimtarin kinez”, tha profesori Cull.

Në pjesën e dytë të filmit “Luftëtari Ujk” shfaqet edhe aktori i Hollivudit, Frank Grillo, i cili luan rolin e pushtuesit amerikan.

“Ai luajti rol negativ në filmat “Kapiten Amerika”, gjë që e bën atë një urëlidhëse mes dy botëve. Por nuk ishte vetëm Frank Grillo. Gjtihashtu, koreografi i veprimeve, Sam Hargrave kishte të njëjtin rol tek ‘Kapiten Amerika: Lufta Civile’ dhe shumë filma tjerë të kompanisë Marvel”, tha profesori Berry.

Të dyja industritë garojnë me njëra tjetrën jo vetëm me mesazhin që përcjellin, por edhe sa u përket të të ardhurave. Pjesa e dytë e “Luftëtarit Ujk tejkaloi filmin ‘Hakmarrësit: Fundi’ në arkat kineze.

“Bëri atë që bën në treg një pjesë e filmit ‘Hakmarrësit’. Ky është tregu i Kinës. Në veçanti me ndjenjën anti-amerikane, që është rritur që nga koha kur Donald Trump ishte president. Publiku kinezë është ftohur nga Hollivudi”, tha profesori Berry.

Profesori Berry thotë se mënyra se si Kina trajtoi pandeminë i mundësoi industrisë kineze të filmit të rimëkëmbet më shpejtë se Hollivudi. Ai thotë se ndikim pati edhe rritja e patriotizmit kinez.

“Mendoj se me mesazhin e filmit po shohim disa diplomatë dhe figura publike kineze edhe nga sfera politike që thonë se nuk durojmë më. Mjaft me poshtërim. Ne nuk durojmë më”,tha Profesori Berri i cili shton se se investimi i Kinës në film mund të ndikojë eksportet e Hollivudit në tregun kinez.

blank

Ylli i bejsbollit amerikan Joe DiMaggio dhe dashuria e tij e madhe Merilin Monro Nga Albana Lifschin

Lojtari i Bejsbollit Joe DiMaggio ishte fëmija i tetë i Giuseppe dhe Rosalie DiMaggio, emigrantë italianë që erdhën nga Siçilia në Amerikë, në vitin 1898.
Babai i Xho DiMaxhios, sikurse edhe gjenerata përpara tij, qe peshkatar. E mbante dëshira që një ditë djemtë e tij do të bëheshin peshkatarë si ai, e do të bashkoheshin në një bisnes familjar.
Ndërkohë, Xho DiMaxhio u rrit pa asnjë interes për peshkimin.
Imazhi i Xho DiMaxhios, si biri i një peshkatari të varfër emigrant që fitoi popullaritetit të madh, ngacmoi Heminguejn i cili e ka vënë atë në gojën e personazhit të tij tek “Plaku dhe deti”: “Do të kisha dëshirë të merrja me vete në peshkim DiMaxhion e Madh” –thotë plaku, -thonë që babai i tij ka qënë peshkatar. Ndoshta ai qe aq i varfër sa ç’jemi ne dhe do të kuptonte”.
Në vend që të ndiqte babain e tij në peshkim, Xho DiMaxhio shkoi pas vëllait të madh Vinsit në fushën e bejsbollit, në San Francisko. Ishte 16 vjeç, kur e braktisi shkollën e mesme për t’ju dedikuar bejsbollit. Ai luante çdo ditë me rinjtë e tjerë në një fushë të gjerë, ku parkoheshin makinat e shpërndarjes së qumështit. Djemtë strapacoheshin të mblidhnin disa centë në ato kohë të vështira, për të bërë të mundur riparimin e topit të bejbollit të mbuluar nga arnat. Të gjitha të dhënat në rininë e tij ishin që DiMaxhio po formohej si ylli i ardhshëm i bejsbollit.
Tre vitet e parë të karierës së tij DiMaxhio i kaloi në shërbim ushtarak ( gjatë luftës së dytë botërore), por brenda territorit të SHBA. Duke luajtur bejsboll për skuadrën e tyre dhe duke shërbyer njëkohësisht si instruktor i trajnimit fizik, gjatë viteve të luftës, vetë prezenca e tij në forcat e armatosura ishte frymëzuese.
Në 1946 ai u kthye tek Yankis, dhe në vitin 1947 fitoi çmimin e Ligës Amerikane, si lojtari më i mirë (MVP),dhe udhëhoqi Yankis drejt serialit botëror .
Gjatë 13 sezoneve me Ligën kryesore të Bejsbollit, DiMaxhio fitoi 9 kampionate botërore dhe tre çmime si lojtari më i mirë i Ligës amerikane. Nga viti 1936 deri në 1951 DiMaxhio theu rekordin për “hits” në 56 lojra radhazi. Dhe ky rekord që vendosi ai, ende nuk ka ndryshuar. Pas fitores tre herë radhazi, në serialin botëror (1949-1951), DiMaxhio mendoi të dilte në pension pas sezonit të 1951-shit për shkak të dhimbjeve në shputën e këmbës. “Kisha dhimbje gjithë kohën dhe loja mu bë si detyrë . Kur bejsbolli nuk të jep më kënaqësi, atëhere ai nuk është më lojë.” -deklaroi ai.
Në vitin 1955, DiMaxhio zuri vend në “Baseball Hall of Fame”.
Gjithesesi,në 1952, një vit pasi la bejsbollin, Xho DiMaxhio u takua me aktoren Merilin Monro dhe ra në dashuri çmendurisht. Ishte një romancë sensacionale amerikane: Ai i gjatë, i pashëm, heroi i bejsbollit kishte pushtuar zemrën e aktores më bukuroshe të Hollivudit. Merilin Monro atëkohë ishte një yll në ngjitje të karierës së vet.
Medias i erdhën menjëherë zërat për këtë mardhënie dhe filluan të shkruanin për ta palodhshmërisht, megjithëse ata të dy preferonin të rrinin larg vëmendjes së saj.
U pëlqente të rrinin me njeri tjetrin mbrëmjeve të patrazuar nga askush, në shtëpi apo apo në një qoshe të restorantit të Xho-së. Mirëpo Merilini i pat treguar dikuj, në konfidencë, për planet e martesës me Xho DiMaxhion dhe fjala kishte marrë dhenë.
Në 14 janar, 1954, ata bënë martesën në Bashkinë e qytetit të San Franciskos , ku u ndoqën nga fansat dhe media.
Martesën e tyre media e quajti “Martesa e shekullit.”
Gjithësesi shqetësimet e para në martesë lindën që në fillim. DiMaxhio, tashmë i dalë në pension kërkonte qetësi, jetë familjare të rregullt, ndërsa kariera e Merlinit ishte në lulëzim.
Ndërsa ishin në muaj mjalti në Japoni, Monronë e kërkuan në Kore për një përformancë para ushtarëve amerikanë që ishin stacionuar atje. Ajo ra dakort duke lënë të shoqin të mërzitur. Pasi çifti u kthye në SHBA, tensionet filluan të trubullojnë martesën e tyre. DiMaxhion e shqetësonte në veçanti aparenca shumë seksi e të shoqes në publik. Një moment që është përjetsuar tashmë edhe në kujtesën botërore ishte ai i hapjes së fustanit të saj të bardhë (si ombrellë) në Shtator 1954, në New Jork City, skenë e xhiruar për filmin “The Seven Year Itch., të regjisorit Billy Wilder.
Ndërsa xhirohej ajo skenë, rreth e qark ishin mbledhur turma njerëzish, si dhe nga media (Regjisori e kishte siguruar vetë praninë e tyre.) Kur fustani i saj i bardhë u ngrit lart duke zbuluar këmbët e Monrosë, gjithë turma thirri me zë të lartë. Imgjinoni gjendjen e DiMaxhios, që ishte i pranishëm. U bë si i çmendur nga zëmërimi.
DiMaxhio dhe Monro u divorcuan në Tetor 1954, vetëm 274 ditë pasi qenë martuar.
Në dokumentat e divorcit Merilin e akuzonte të shoqin për “mental cruelty.”
Në 1956 ajo u martua me dramaturgun Arthur Miler, por edhe ajo martesë përfundoi në divorc , në 1961, duke e lënë Monronë në një gjendje tepër të dobët psiqike. Në shkurt 1961, ajo u shtrua në një klinikë psiqiatrike. Ishte DiMaxhio, që e nxorri që andej, dhe e mori me vete në Florida , në një kamp relaksimi. Pavarësisht se thashethemet u shtuan duke aluduar për një rimartesë të tyre, ata qëndruan në statusin e miqve të mirë.
Kur aktorja e Hollivudit, 36-vjeçarja Merilin Monro, simboli i seksit, vdiq e droguar me dozë të rëndë, në 5 gusht 1962, DiMaxhio bëri të gjitha përgatitjet për funeralin e saj.
Për dy dekada rresht , deri para se të vdiste edhe vetë, ai dërgonte trëndafila disa herë në javë tek varri i saj në Los Angeles.
Merilin Monro qe dashuria e tij e madhe.
Ndoshta DiMaxhio e kuptoi Merilinin më mirë se kushdo. Pas saj, ai nuk u martua më kurrë.
DiMaxhio vdiq në 8 mars 1999, nga kanceri në mushkëri, në moshën 84 vjeç.
Joe DiMaggio ishte një nga heronjtë e rallë të sportit, si Babe Ruth, Jackie Robinson, Lou Gherik, fama e të cilëve i kalon kufijtë e sportit, duke simbolizuar edhe aspekte të historisë dhe kulturës.
Ish kryetari shumë i njohuri Bashkisë i Nju Jorkut Ed Koch, tha se “DiMaggio, përfaqsonte më të mirën e Amerikës, në karakter, fisnikëri dhe humanizmin e tij. Ai vendosi standarte të tilla që çdo prind do t’i dëshironte per femijen”
(Perfshire ne librin e Albana Lifschin ” Perendimi mistik” 2016)
blank

Ndërron jetë aktori amerikan Ned Beatty

Aktori i famshëm amerikan i filmit, teatrit dhe televizionit Ned Beatty ka ndërruar jetë në moshën 83-vjeçare, raporton Anadolu Agency (AA).

Agjentja e tij, Deborah Miller, tha se aktori ndërroi jetë dje në “vdekje natyrore” në shtëpinë e tij në Los Angeles.

Beatty lindi në vitin 1937 në Louisville, Kentucky.

Ai ka aktruar në më shumë se 160 filma dhe një numër të madh të serialeve televizive. Ai ishte nominuar për Oskar, dy Emmy dhe Globin e Artë. Ai gjithashtu fitoi çmimin Drama Desk Award.

Ai arriti sukses të madh komercial në filma të tillë si “Çlirimi” (1972), “TV rrjeti” (1976), ndërsa luajti në disa vazhdime të “Supermen-it”.

blank

Ylli i serialit televiziv “Tarzan”, Joe Lara, humb jetën në aksident ajror

Washington

Aktori amerikan Joe Lara, ndryshe i njohur për rolin në serialin amerikan “Tarzan: “The Epic Adventures”, humbi jetën në moshën 58-vjeçare gjatë fundjavës së bashku me gjashtë pasagjerë të tjerë në një aksident ajror në shtetin e Tenesit, në SHBA, transmeton Anadolu Agency (AA).

Aeroplani i tyre Cessna C501 u zhyt në Liqenin Percy Priest pranë qytetit Smyrna pak pasi u ngrit nga Aeroporti Rutherford Country i Smyrna-s rreth orës 11:00 të mëngjesit të shtunën afër Nashville, sipas mediave lokale.

Së bashku me aktorin ishte dhe gruaja e tij, Gwen Shamblin Lara.

Bordi Kombëtar i Sigurisë së Transportit tha se asnjë udhëtar nuk supozohej se kishte mbijetuar dhe se janë duke u zhvilluar hetimet për të përcaktuar shkakun e aksidentit.

Lara gjithashtu u shfaq në filma aksion si Sunset Heat, American Cyborg: Steel Warrior, Final Equinox dhe Doomsdayer dhe serialet televizive Baywatch dhe Conan.

blank

Nomadland fiton Oscarin për filmin më të mirë

Filmi amerikan Nomadland, ka fituar tri çmime Oscars në ceremoninë e nderimit të profesionistëve të fushës filmike, më 25 prill.

Hollywoodi ka shënuar natën më të veçantë të vitit në periudhë pandemie.

Drama e regjisores Chloe Zhao është shpërblyer me çmimet për filmin më të mirë, regjinë më të mirë dhe aktoren më të mirë.

Rolin kryesor në këtë film e ka luajtur Frances McDormand, e cila këtë vit ka fituar Oscarin e tretë në karrierën e saj.

Zhao, e cila është gruaja e parë me ngjyrë që ndonjëherë ka marrë çmimin Oscar për regjinë më të mirë ka falënderuar “të gjithë njerëzit që ka takuar në rrugë… që i kanë mësuar fuqinë e durimit dhe shpresës dhe që na kanë rikujtuar se si duket mirësia e vërtetë”.

Me kinema të mbyllura pothuajse në gjithë botën, për shkak të pandemisë, filmi i Zhaos ka kapur momentin ideal për të portretizuar kufijtë izolues të shoqërisë.

“Ju lutem shikojeni filmi në ekranin më të madh të mundshëm. Dhe një ditë, shumë, shumë shpejt, merrni të gjithë në kinema, krah për krah në atë hapësirë të errët dhe shikojeni secilin film që është prezantuar sonte këtu”, ka thënë aktorja McDormand.

blank

Aktorja Frances McDormand në filmin Nomadland.

Zhao është vetëm gruaja e dytë që ka fituar çmimin për regjinë më të mirë pas Kathryn Bigelow, e cila më 2010 ka fituar çmimin për filmin “The Hurt Locker.”

“Në çfarë udhëtimi të çmendur kemi kaluar të gjithë”, i ka thënë Zhao ekipit të saj, duke përfshirë edhe “nomadët” e jetës reale, të cilët kanë luajtur versione të trilluara të vetes së tyre në film.

Zhao, e cila ka nxitur reagime në Kinë për shkak të kritikave që i ka bërë shtetit të vet, ka cituar edhe poezinë klasike kineze në fjalimin e pranimit të çmimit.

Anthony Hopkins, ndërkaq, ka fituar rolin e aktorit më të mirë, për rolin e tij në filmin The Father.

Fitorja e Hopkins, 83-vjeçar, i cili luan rolin e një personi që vuan nga harresa, e bën atë aktorin më të vjetër që ka fituar një historinë garuese të këtyre çmimeve.

Ai nuk ka udhëtuar në Llos Angjelles apo në Londër, për të pranuar çmimit.

Çmimin për aktoren më të mirë në rol dytësor e ka fituar Youn Yuh-jung për rolin e një emigranteje koreane në dramën “Minari”.

Çmimin për aktorin më të mirë në rol dytësor e ka fituar Daniel Kaluuya për portretizimin e Fred Hampton në “Judas and the Black Messiah”.

Referencat për racizëm dhe dhunë policore janë dëgjuar përgjatë fjalimeve, duke nisur nga aktorja dhe regjisorja Regina King, e cila në monologun e saj të hapjes ka përmendur dënimin e një ish-zyrtari policor për vrasjen e afrikano-amerikanit George Floyd.

Filmi i kompanisë Netflix ka nisur natën me më së shumti nominime – 10 – mirëpo ka përfunduar me dy fitore në kategori teknike, ashtu sikurse filmat e Amazonit, “Sound of Metal” dhe “Ma Rainey’s Black Bottom.”

Në kategorinë e filmit më të mirë të huaj, çmimin e ka fituar filmi nga Danimarka Another Round.

Në këtë kategori ka garuar edhe filmi nga Bosnje-Hercegovina Quo Vadis, Aida? i cili flet për gjenocidin në Srebrenicë dhe është i pari me metrazh të gjatë që trajton këtë temë.

Ceremonia e 93-të e ndarjes së çmimeve Oscar ka nisur me një sekuencë sikurse të nisjes së filmave, derisa Regina King, ka nisur të flasë.

“Drejtpërdrejt nga televizioni, ja ku jemi. Mirë se vini në ceremoninë e 93-të të Oscarit”, ka thënë King.

“Dhe po, jemi duke e bërë këtë pa maska, njerëzit janë vaksinuar, testuar, ritestuar dhe po mbajnë distancë fizike”, ka shtuar ajo, duke e krahasuar këtë organizim me një set filmik.

Ceremonia e këtij viti është realizuar me dy muaj vonesë për shkak të pandemisë.

Organizatorët kanë thënë se vonesa ka qenë e pashmangshme.

Para nisjes së ceremonisë, yjet e filmit janë parë duke bërë shpejt fotografi dhe duke kryer intervista në distancë fizike.

Përgatiti: Krenare Cubolli
blank

Filmi për gjenocidin në Srebrenicë nominohet për Oscar

Një skenë nga filmi “Quo Vadis, Aida?”

“Quo Vadis, Aida?”, film i regjisores nga Bosnje e Hercegovina, Jasmilla Zhbaniq, u nominua për Çmimin Oscar, në kategorinë për filmin më të mirë jashtë botës anglishtfolëse, njoftoi të hënën Akademia amerikane e Filmit.

Filmi flet për gjenocidin në Srebrenicë dhe është i pari me metrazh të gjatë që trajton këtë temë.

Ngjarja zhvillohet në korrik të vitit 1995 dhe personazhi kryesor është Aida – një përkthyese për Kombet e Bashkuara – e cila përpiqet të shpëtojë familjen e saj, pasi ushtria e Republikës Sërpska merr kontrollin e Srebrenicës.

Forcat serbe të Bosnjës kanë vrarë mbi 8,000 burra dhe djem myslimanë në Srebrenicë, në vitin 1995.

Regjisorja e filmit, Zhbaniq, thotë se “Quo Vadis, Aida?” bazohet në fakte, te të cilat ajo ka arritur duke lexuar dëshmi dhe libra, duke parë video, si dhe duke biseduar me ekspertë dhe dëshmitarë.

Mbi 90 vende të botës kanë mundur të aplikojnë për kategorinë e filmit më të mirë jashtë botës anglishtfolëse.

Në këtë kategori tashmë janë nominuar edhe filmi danez “Another round”, filmi nga Hong Kongu “Better days”, filmi rumun “Collective” e të tjerë.

Çmimet Oscar do të ndahen më 25 prill.

Bosnje e Hercegovina tashmë ka fituar një Oscar me filmin “Toka e askujt”, të regjisorit Danis Tanoviq, i cili në vitin 2001 është shpallur filmi më i mirë i huaj. rel

blank

Eliza Dushku në pritje të fëmijës së dytë dhe lajmin na e jep në muajt e fundit të shtatzanisë

SHBA

Eliza Dushku është shtatzënë për herë të dytë. Lajm të cilin e ka ruajtur të fshehtë për muaj me rradhë. Aktorja me origjinë shqiptare ka zbuluar përmes një postimi në rrjete sociale se po pret fëmijën e saj të dytë duke postuar dhe një foto me barkun e rrumbullakosur.

Nga foto shihet qartë se Eliza është në muajt e fundit të shtatzënisë, por gjininë ende nuk e ka zbuluar.

Aktorja u bë nënë për herë të parë në vitin 2019 me ardhjen në jetë të djalit Philip Bourne, nga martesa me biznesmenin Peter Palandjian. bw

blank

Më 27 shkurt 1932 lindi Elizabeth Taylor, një nga yjet më të mëdhenj në historinë e Hollivudit

VOAL – Një nga yjet më të mëdhenj në historinë e Hollivudit, dhe padyshim një nga aktoret më magjepsëse, të ndjeshme dhe të rafinuara që kinemaja ka pasur ndonjëherë. Imazhi i saj i yllit dhe vëmendja e shtypit për martesat e saj të shumta dhe të stuhishme, fatkeqësisht kanë rrezikuar të largojnë vëmendjen nga talenti i saj i madh. Por ajo gjithmonë është përballur me jetën sy më sy, gjithmonë duke e vënë veten mbi gjithçka dhe duke kënaqur breza të tërë spektatorësh me një talent të jashtëzakonshëm dhe tërheqje seksi.

Brune, me një fytyrë perfekte dhe një shikim të papërmbajtshëm, e madhja Elizabeth Taylor lindi në Londër, Angli, më 27 shkurt 1932. Me shpërthimin e Luftës së Dytë Botërore ajo u zhvendos me familjen e saj në Amerikë, dhe në moshën dhjetë vjeç ajo bëri debutimin e saj në kinema në një pjesë të vogël në “Ka një të lindur çdo minutë”.

Nën kontratë me Metro Goldwyn Mayer, ajo merr pjesë në role të reja kryesore në filma të tillë si “Come Home, Lassie!” (Lassie Come Home, 1943) nga Fred MacLeod Wilcox dhe “Grand Prix” (National Velvet, 1944) nga Clarence Brown, në të cilën arrin të vihet re për një ëmbëlsi të pashoqe, dhe një ndjeshmëri që një fëmijë madje as adoleshent nuk do të priste.

Me adoleshencën, Elizabeta e re zhvillon lehtësinë dhe forcën e karakterit, kështu që, duke filluar nga fillimi i viteve 1950, ajo arrin të përkryejë rolet e një vajze të brishtë në kërkim të dashurisë, për të kaluar tek ato të grave të reja që e dinë këtë, e dëshirojnë, por me një pasiguri themelore që e çon atë të kërkojë plotësinë e vet tek njeriu i dashur. Dhe ajo i luan bukur. I pari nga këto role është ai i vajzës magjepsëse të shoqërisë së lartë e cila vazhdon ta dojë burrin e saj edhe kur e gjen atë fajtor për vrasje në ‘A Place in the Sun (1951) i George Stevens.

Partneriteti artistik dhe emocional me Montgomery Clift lindi në këtë film. Taylor shpejt bie në dashuri me aktorin homoseksual të trazuar dhe joshës, por kur ai e bën atë të kuptojë tendencat e tij të vërteta, ajo do të qëndrojë ende pranë tij si një mike besnike dhe e dashur. Do të jetë ajo që do t’i shpëtojë jetën kur, një mbrëmje në vitin 1956, pas një ahengu në shtëpinë e Elizabetës, Clift përfundon me makinën në një luginë dhe ajo i jep ndihmën e parë dhe të nevojshme.

Me pjekuri dhe forcë karakteri Elizabeth Taylor vazhdon të përballet me rolet e grave shqetësuese dhe me vullnet të fortë, por me një pasiguri të caktuar latente, me një gamë gjithnjë e më të gjerë të shprehjes. Në këtë drejtim, ne e kujtojmë atë si një vajzë të bukur dhe të pasur nga Jugu midis dy burrave në magjepsës “The Giant” (Gjigandi, 1956) nga George Stevens, me Rock Hudson dhe James Dean; si një zeshkane e pashme me shqetësime fëmijërie dhe makthe racore që martohet përmes mashtrimit në “Pema e jetës” e Edward Dmytryk (Raintree County, 1957); si gruaja e bukur dhe e pakënaqur e një ish-atleti neurotik në “Cat on a Hot Tin Roof” (1958) morbid nga Richard Brooks, bazuar në dramën e famshme të Tennessee Williams; dhe si një vajzë introverte që rrezikon të lobotomizohet sepse harron se ishte dëshmitare e një vrasjeje të tmerrshme në “Papritmas, Verën e Fundit, 1959) nga Joseph L. Mankiewicz, bazuar gjithashtu në Williams.

Interpretimet e saj të kësaj periudhe tregojnë një incisivitet befasues interpretues dhe një përdorim të aftë që aktorja e rritur dhe e begatë tani i bën feminitetit të saj provokues. Por ndërsa ajo bëhet ylli më i madh i Hollivudit, Taylor shkon edhe para altarit: në vitet 1950, aktorja u martua katër herë.

Martesa e parë (1950-51) është ajo me Conrad Hilton jr., Pronari i një zinxhiri të famshëm hotelesh; e dyta (1952-57) është me aktorin anglez Michael Wilding, me të cilin ai ka dy fëmijë, Michael Howard dhe Christopher Edward; i treti (1957-58) është ai me impresario Michael Todd, shumë më i pjekur se ajo dhe i cili do të vdiste një vit pasi u martua me të, me të cilin ai ka një vajzë, Liza; i katërti (1959-64) përkundrazi është me aktorin Eddie Fisher, “vjedhur” nga aktorja Debbie Reynolds, në mënyrë që Liz të fitojë nofkën e “shkatërrimit të familjes”.

Në vitin 1960, pasi fitoi një Oskar për portretizimin e vajzës së saj luksoze, e cila përpiqet më kot të rimarrë një rikthejë një dashuri të vjtër filmin mediokër të Daniel Mann “Venus in Visor” (Butterfield 8, 1960), aktorja fillon me ngurrim, por me një kompensim prej 1 milion dollarë, aventurën e trazuar të një kolosali të destinuar të dështojë: “Kleopatra” (Kleopatra). Buxheti është ndër më të lartët në historinë e Hollivudit dhe drejtimi shpejt kaloi nga duart e Rouben Mamoulian në ato të Joseph L Mankiewicz. Pas problemeve të ndryshme, filmi u shfaq në kinema më 1963, duke marrë një fiasko të madhe në arka. Interpretimi i Elizabetës për “Mbretëreshën e Nilit” është akoma tërheqës dhe bukuria e saj është gjithmonë intriguese, por filmi do të mbahet mend për gjithçka tjetër, por jo për arsye artistike.

Në setin e “Cleopatra” në fakt, aktorja dhe bashkë-ylli i saj, aktori simpatik anglez Richard Burton, dashurohen marrëzisht me njëri-tjetrin. Kështu do të lindë një histori dashurie e pasionuar dhe e trazuar, e cila rezultoi në martesë dy herë (1964-74 dhe 1975-76), dhe e ndjekur nga shtypi dhe njerëz nga e gjithë bota, e cila përfundoi trishtueshëm me vdekjen e parakohshme të Burton në 1984., për shkak të një hemorragjie në tru.

Pasionet dhe marrëzitë e jetës së vërtetë bashkëshortore përfaqësohen me shumë dalldi nga çifti në një seri filmash të paharrueshëm: mbi të gjitha një morbid (Kush ka frikë nga Virginia Woolf?, 1966) nga Mike Nichols. Në këtë film, Burton dhe Taylor luajnë përkatësisht një profesor historie dhe gruan e tij histerike, gjysmë-alkoolike, të cilët përfshijnë një çift të ftuarish në grindjet e tyre të furishme. Elizabeth Taylor është e jashtëzakonshme në këtë rol: ajo nuk ka frikë të shëndoshet dhe shëmtohet, të tregojë tërë gjallërinë e saj të shpirtit, duke u tallur me statusin e saj si një simbol seksi i Hollivudit. Për këtë interpretim madhështor ajo mori një çmim të merituar të Akademisë.

Në fillim të viteve 1960 dhe fillimit të viteve 1970, çifti Taylor-Burton bëri shkëndija në ekran në një seri filmash shumë të suksesshëm, të tillë si “Zbutja e Njeriut të Mprehtë, 1967) nga Franco Zeffirelli,” Shkëmbi i dëshirave “( Boom!, 1968) nga Joseph Losey dhe “Divorcoje atë, divorcoje atë” (Divorce his – Divorce hers, 1973) nga Waris Hussein. Por aktorja vazhdon të korrë sukses edhe e vetme, duke dhënë interpretime të admirueshme, siç është ajo e gruas mashtruese të një majori të fshehtë të ushtrisë homoseksuale në “Reflektimet në një sy të artë” evokues (Refleksione në një sy të artë, 1967) nga John Huston; e prostitutës që, pasi humbi vajzën e saj, pranon propozimin e një vajze të pasur neurotike për të pretenduar të jetë nëna e saj në “Ceremoninë e Fshehtë” të paqartë të Joseph Losey (1968); dhe valltari i martuar për interes që dëshiron të lidhet me një kumarxhi të ri në Lojën e Vetëm të George Stevens në Qytet, 1970.

Të 70-tat u shënuan me Burton dhe me pjesëmarrjen në filma shpesh zhgënjyes. Në fund të dekadës, martesa e tij (1976-82) me politikanin John W. Warner, senator nga Virxhinia, shkaktoi një sensacion. Kështu aktorja lëviz nga pritjet e Hollivudit në darka me senatorë dhe kryetarë shtetesh.

Në vitet ’80 silueta e saj bëhet më e rrumbullakosur dhe pjesa e tejmbushur dhe e shëndoshë e personalitetit të saj tani ka marrë atë më të rafinuar dhe sensuale, por Elizabeth Taylor provon të jetë gruaja e paepur dhe bujare e të gjitha kohërave, duke u zotuar ndaj personit të parë për krijimin e një fondacioni për trajtimin e AIDS-it.

Ajo nuk e braktis skenën, duke iu përkushtuar me sukses të madh teatrit (interpretimi i saj për Mbretëreshën e akullt në dramën “Dhelprat e vogla”, nga Lillian Hellman, i dha asaj një nominim Tony në 1981) dhe TV. Në të njëjtën kohë, megjithatë, vazhdon me zakonin e alkoolit (mësuar nga Burton) dhe me përdorimin e tepruar të ilaçeve. Më 1984 ajo u shtrua në një klinikë për të detoksifikuar, dhe u largua e pjekur dhe me një burrë të ri, marangozin Larry Fortensky. Ky bashkim i çuditshëm nuk mund të mos shkaktojë një sensacion dhe do të zgjasë vetëm një kohë të shkurtër (1991-96).

Në vitet e fundit të jetës së saj Elizabeth Taylor ka vazhduar fushatën e saj të ndërgjegjësimit në favor të AIDS-it dhe për të mbledhur fonde për të financuar kërkime, pa u ndalur të luajë me imazhin e saj si një ish ikonë seksi dhe diva e ekranit, dhe me sharmin, ëmbëlsinë dhe humorin që audienca e tij është mësuar gjithmonë.

Paciente me zemër për një kohë të gjatë, Liz Tayolr vdiq në 23 Mars 2011 në Qendrën Mjekësore Cedars Sinai në Los Angeles (California, USA), në moshën 79 vjeç./Elida Buçpapaj

blank

366 filma në garë për ”Oscar”

Një total prej 366 filmash u kualifikuan për një nominim të mundshëm në kategorinë e Filmit më të Mirë për çmimin ”Oscar”, deklaroi Akademia e Arteve dhe Shkencave të Filmit.

Këto përfshijnë “News of the World” me protagonistë Tom Hanks dhe Helena Zengel, “Mank” të Herman J. Mankiewicz dhe dramën daneze “Druk”.

Ekzistojnë disa kërkesa për t’u kualifikuar për konkurrim në divizionin e lartë.

Filmat duhet të jenë më shumë se 40 minuta të gjatë dhe duhet të jenë shfaqur në një kinema në të paktën një nga gjashtë qytetet kryesore në SHBA para fundit të shkurtit.

Ndërsa kinematë janë mbyllur për shkak të pandemisë, Shoqata e Filmit Akademik me mbi 9 000 anëtarë ka bërë disa lëshime.

blank

Ndahet nga jeta aktori i njohur Sean Connery

Legjenda e kinemasë Sean Connery, i cili u njoh ndërkombëtarisht me një nga rolet e tij më të spitakura si agjenti britanik James Bond, vdiq sot në moshën 90 vjeçare.

Rrjetet televizive BBC dhe Sky News raportuan rreth vdekjes së tij të shtunën.

“Mu thye zemra kur mësova këtë mëngjes për vdekjen e Sean Connery-t. Kombi ynë vajton një nga bijtë e saj më të dashur”, tha kryeministri skocez Nicola Sturgeon. “Sean ishte një legjendë botërore, por,para së gjithash ishte një skocez patriot e krenar”, tha ai.

Sean Connery u rrit në një nga lagjet e varfëra të Edinburgut. Ai punoi si lustrues arkivolesh, shpërndarës qumështi e roje sigurie përpara se dashuria e tij për sportin “badibilding” do ta ndihmonte të niste një karrierë aktrimi që e bëri atë një nga yjet më të mëdhenj në botë.

Ai do të mbahet mend së pari si agjenti britanik 007, duke krijuar një thellësi të këtij karakteri që do të përcaktonte standardin për të gjithë ata aktorë që do të luanin më pas këtë rol.

Sean Connery ishte një mbështetës i flaktë i pavarësisë së Skocisë dhe mbante një tatuazh ku shkruhej “Përgjithmonë Skocia” ndërsa shërbente në Marinën Mbretërore. Gjatë ceremonisë në vitin 2000 kur mori titullin e kalorësit nga Mbretëresha Britanike Elizabeth në moshën 69 vjeçare, ai ishte veshur me kostumin tradicional skocez.

zëri i amerikës

blank

Arnold Schwarzenegger i nënshtrohet një operacioni në zemër

Operacion i suksesshëm në zemër për Arnold Schwarzeneggerin, ishte lajmi i dhënë nga shtrati i spitalit nga vetë aktori i Terminator.

“Falë ekipit të spitalit, kam një valvul të re në aortë që përputhet shumë mirë me valvulën time pulmonare që nga operacioni im i fundit”, shtoi ai.

Për Schwarzenegger, në fakt, ky nuk është operacioni i parë i këtij lloji.

Disa vjet më parë ai përfundoi në sallën e operacionit për të zëvendësuar një valvul pulmonare që ishte implantuar më 1997 për shkak të një defekti të lindur.

“Ndihem mirë. Faleminderit për mjekët dhe infermierët që më ndihmuan”, përfundoi mesazhin emocional Schwarzy.


blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
Send this to a friend