VOAL- Mbahu fort pas ëndrrave, sepse nëse ëndrrat vdesin, jeta është një zog me krahë të thyer që nuk mund të fluturojë.

Xhazi, për mua, është një nga shprehjet e natyrshme të jetës zezake në Amerikë: rrahja e përjetshme e tam-tamit në shpirtin zezak – tam-tami i revoltës kundër lodhjes në një botë të bardhë, një botë me trena metroje dhe punë, punë, punë; tam-tami i gëzimit dhe i të qeshurave, dhe dhimbjes së gëlltitur në një buzëqeshje.

Ndoshta misioni i një artisti është t’u interpretojë njerëzve bukurinë – bukurinë brenda vetes.

Kur njerëzit kujdesen për ty dhe qajnë për ty, ata mund ta drejtojnë shpirtin tënd.

Është kaq e mërzitshme të jesh gjithmonë i varfër.

Betohem në Zot, ende nuk mund ta kuptoj pse Demokracia do të thotë të gjithë përveç meje.

Nuk do ta pranoj ‘por’ si përgjigje.

Përvoja ime personale ka qenë se në 25 vitet e mia të shkrimit, nuk më është kërkuar të bëj më shumë se katër ose pesë skenarë komercialë me një xhiro. Këto u interpretuan në takime të mëdha kombëtare, por nuk më prodhuan punë ose kërkesa të menjëhershme shtesë. Një skenar për BBC u realizua në të gjithë botën me një kast yjesh.

Sipas mendimit tim, është detyra e artistit të ri zezak, nëse pranon ndonjë detyrë nga të jashtmit, të ndryshojë përmes forcës së artit të tij atë pëshpëritje të vjetër “Dua të jem i bardhë”, të fshehur në aspiratat e popullit të tij, në “Pse duhet të dua të jem i bardhë? Unë jam zezak – dhe i bukur!”.

Mbajuni fort ëndrrave Sepse kur ëndrrat shkojnë, Jeta është një fushë e shkretë e ngrirë nga bora.

Le të të puthë shiu. Le të të rrahë mbi kokë me pika të lëngshme argjendi. Le të të këndojë shiu një ninullë.

Si një shi i mirëpritur vere, humori mund të pastrojë dhe të freskojë papritur tokën, ajrin dhe ty.

Bukuria për disa siguron shpëtim, të cilët fitojnë një lumturi duke parë vithet e mrekullueshme të majmunit ose perëndimet e diellit të vjeshtës që vdesin me mjeshtëri.

Ndikimet e mia kryesore letrare kanë qenë Paul Laurence Dunbar, Carl Sandburg dhe Walt Whitman. Figurat e mia të preferuara publike përfshijnë Jimmy Durante, Marlene Dietrich, Mary McLeod Bethune, znj. Franklin D. Roosevelt, Marian Anderson dhe Henry Armstrong.

Të shkruarit është si të udhëtosh. Është e mrekullueshme të shkosh diku, por lodhesh duke qëndruar.

Populli hebre dhe populli zezak e dinë të dy kuptimin e supremacisë nordike. Ne të dy kemi parë në sytë e terrorit.

Zemërimi i dhunshëm më sëmur fizikisht.

Sigurisht, për artistin zezak amerikan që mund t’i shpëtojë kufizimeve që do t’i vinin atij më të përparuarit midis grupit të tij, ekziston një fushë e madhe me materiale të papërdorura gati për artin e tij.

Edhe shfaqjet ‘Negro’ si ‘Amos and Andy’ dhe ‘Beulah’ janë shkruar kryesisht nga shkrimtarë të bardhë – për të ruajtur më mirë stereotipet, imagjinoj.

Një nga nevojat e mëdha të fëmijëve zezakë është të kenë libra për veten dhe jetën e tyre që mund t’i ndihmojnë të jenë krenarë.

Ne shkrimtarët zezakë, vetëm duke qenë të zinj, kemi qenë në listën e zezë gjatë gjithë jetës sonë. Censura për ne fillon në vijën e ngjyrave.

Çfarë i ndodh një ëndrre të shtyrë? A thahet si një rrush i thatë në diell? Apo shpërthen?

Një artist duhet të jetë i lirë të zgjedhë se çfarë bën, sigurisht, por gjithashtu nuk duhet të ketë kurrë frikë të bëjë atë që mund të zgjedhë.

Ne artistët e rinj zezakë që krijojmë tani synojmë të shprehim veten tonë individuale me lëkurë të errët pa frikë ose turp. Nëse njerëzit e bardhë janë të kënaqur, ne jemi të lumtur. Nëse nuk janë, nuk ka rëndësi. Ne e dimë që jemi të bukur. Dhe të shëmtuar gjithashtu.

Humori është të qeshësh me atë që nuk e ke kur duhet ta kesh.

Në gjithë jetën time, nuk kam qenë kurrë i lirë. Nuk kam qenë kurrë në gjendje të bëj asgjë me liri, përveç në fushën e shkrimit tim.

Unë jetoj në Harlem, New York City. Jam i pamartuar. Më pëlqen ‘Tristani’, qumështi i dhisë, romanet e shkurtra, poezitë lirike, vapa, njerëzit e thjeshtë, varkat dhe ndeshjet me dema; Nuk më pëlqen ‘Aida’, pastinakët, romanet e gjata, poemat narrative, njerëzit e ftohtë dhe pretenciozë, autobusët dhe urat.

Në jetë kam zbuluar se ka mënyra për të shkuar pothuajse kudo që dëshiron, nëse vërtet dëshiron të shkosh.

Shpirti im është thelluar si lumenjtë.

Shumë herët në jetë, më dukej se kishte një lidhje midis problemeve të popullit zezak në Amerikë dhe popullit hebre në Rusi, dhe se problemet e popullit hebre ishin më të këqija se tonat.

Shkrimi im është marrë kryesisht me përshkrimin e jetës zezake në Amerikë.

Isha ​​viktimë e një stereotipi. Kishte vetëm dy prej nesh fëmijë zezakë në të gjithë klasën, dhe mësuesi ynë i anglishtes gjithmonë theksonte rëndësinë e ritmit në poezi. Epo, të gjithë e dinë – përveç nesh – se të gjithë zezakët kanë ritme, kështu që më zgjodhën poet të klasës.

Nuk duhet të shkruaj kurrë kur nuk dua të shkruaj./Elida Buçpapaj