Ngaqë jeta jonë duket se po firon
ditë pas dite,
nuk do të thotë se
nuk ia vlen të jetohet.
Ngaqë të kam dashur dhe ende të dua,
edhe pse jo si dikur,
nuk do të thotë se dashuria ka vdekur.
Ndoshta është lodhur,
si çdo gjë që merr frymë.
Ngaqë po kalon ditë të vështira,
e përkulur mbi letra dhe humnera
që nuk mbyllen, ndërsa unë kapërcej
netëve pengesat me shkop, duke gulçuar,
nuk do të thotë se nuk kemi
fat nën diell.
Ne kemi fatin tonë.
Ngaqë herë je njeri
dhe herë zog,
sjell në shtëpinë tonë
thërrime të vogla nga mërgimi,
dhe fëmijët tanë shpresojnë
për ditë më të mira.
Ngaqë ti thua jo dhe po, e pastaj përsëri jo,
dhe nuk dorëzohesh,
më vjen turp për gjithë ato
ndoshta dhe mbase të miat,
por unë nuk ndryshoj, ashtu siç nuk ndryshon as ti.
Po të ndryshonim, do të ishim përsëri
dy të panjohur dhe do të fillonim
përsëri nga e para.
Tani e dimë ku të dhemb,
kur duhet të hesht, kur duhet pauza,
ndërprerja e gjakut dhe trupat ftohen,
derisa një dinamo e fshehtë
të na rikarikojë përsëri me forcë,
tërheqje dhe ngrohtësi të lëkurës.
Ngaqë është e vështirë të duash
dhe edhe më e vështirë
të duash të njëjtin njeri
për një kohë të gjatë,
duke bërë plane e fëmijë,
duke pasur grindje, udhëtime,
dashuri, borxhe dhe sëmundje,
Krishtlindje, të diela
dhe të hëna, ushqime të shijshme
dhe të djegura, duke dashur secili
që tjetri të jetë urë dhe pemë
dhe burim uji, sipas rrethanave,
ose edhe të gjitha bashkë, kur të jetë nevoja,
nuk do të thotë se unë nuk mund
të bëhem diçka nga të gjitha këto,
ose edhe të gjitha së bashku.
Dhe nëse është e shkruar të kaloj
një jetë në robëri – gjithsesi –
le të jem, them unë, një skllav i dashurisë.