Tri pasione,

por të jashtëzakonshme në forcën e tyre,

kanë sunduar jetën time:

malli për dashurinë,

kërkimi i dijes

dhe trishtimi i padurueshëm

për vuajtjet e botës.

Këto pasione më kanë përfshirë

si një furtunë,

herë andej, herë këtej,

nëpër një udhëtim të paparashikueshëm

përmes një oqeani misteresh,

shpesh deri në skajet më të largëta

të dëshpërimit.

Në radhë të parë kërkova dashurinë,

sepse ajo sjell ekstazën,

një ekstazë kaq të madhe,

sa ndonjëherë më duket

se do të mund të sakrifikoja

gjithë pjesën tjetër të jetës sime

për vetëm disa orë

të asaj lumturie.

E kërkova edhe sepse

ajo na çliron nga vetmia,

nga ajo vetmi e tmerrshme

ku një ndërgjegje që dridhet

qëndron në buzë të botës,

brenda një humbëtire të ftohtë,

të pafundme, pa jetë.

E kërkova sepse në dashuri

pashë pasqyrimin e një vizioni

të Parajsës,

asaj Parajse që e përfytyruan

shenjtorët dhe poetët.

Me të njëjtin pasion

kërkova edhe dijen.

Dëshiroja të kuptoja

shpirtrat e njerëzve.

Doja të dija

përse shkëlqejnë yjet.

Dhe u përpoqa të kuptoja

filozofinë e Pitagorës,

sipas së cilës

numrat natyrorë

qëndrojnë në themel të gjithçkaje.

Dashuria dhe dija,

aq sa na lejon fuqia njerëzore,

na ngrenë lart,

drejt qiejve.

Por gjithmonë hidhërimi

më kthente përsëri në tokë.

Britmat e dhimbjes së botës

jehonin thellë në zemrën time.

Fëmijët që vdesin nga uria,

viktimat që torturohen

nga shtypësit,

të moshuarit e pambrojtur,

dhe e gjithë bota,

e mbushur me vetmi, varfëri dhe dhimbje,

e shndërrojnë në një parodi

atë që duhej të ishte

jeta njerëzore.

Dëshiroj me gjithë shpirt

t’u sjell njerëzve lehtësim

nga e keqja,

por nuk mundem…

dhe vuaj.

Kjo është jeta ime.

Kam zbuluar se ia vlen të jetosh.

Dhe, nëse do të më jepej

përsëri kjo mundësi,

do të jetoja përsëri,

me gëzim.

— Bertrand Russell