N’oborrin e Teatrit Kombëtar,

Kadri Roshi,mbështetur te bërrylat

Monumentalisht ulur qendronte,

Teksa pinte ngapak raki,

Duke ngjyer herë – herë gishtin tregues

Me piper speci djegës

Që t’i ndesheshin në fyt

Dy xixëllima !

Në moshë të shtyrë tashmë

I ndërmendet e s’i shuhet përfytyrimi

I Ali Pashë Tepelenës,

Sundimtarit,

Ashtu me atë mjekrën e kreshpëruar

Dhe taxhin bektashian në kokë ;

Në trup fustanella dhe jeleku fijear.

Pisqollat tinëzare në brez…

Eh, Kadri Roshi

Ikona rrezatuese e aktrimit

Dëshironte të luante

Ali Pashanë

Madhështorin e pafriguar ;

Mjeshtërisht ta luante,

Aqsa publiku,përnjëmend,

Të besonte se, ishte ngjallur

Mrekullisht

Pashai

I vëerteti !

Ah, piperi djegës i kuq zjarr,

Djegësja raki, ah !

Si ta përshkënditnin fytin,

Tek ndesheshin,

Mendjen,tek trazoheshin ,

Si ta përndiznin !

Kadri Roshi, sovran dhe ai,

Në skenë ,

Kish nevojë për Ali Pashanë,

Që të shmangte boshësinë e pleqërisë,

Squlljen që s‘e honepste ta shmangte

Dhe…

Zbritjen nga skena !

Do t’ia rrëmbente të paepurit

Bubullimat e zërit,

Dritën zhbiruese të syrit,

Urdhrat e thiktë,

Energjinë vullkanike …

Oh patjetër

Do të alipashëzohej !

2001