Falë fatit,

erdha deri këtu

pa u kthyer në mish për hijenat.

Se po të ishte për zotësira,

ndere

a shpirt bujar,

Këto veçse ta shpejtojnë fundin,

aty ku i ligu të zë pritë si kusar.

Më të zotë nga unë e pësuan,

damarët i preu ai me shpirt qelibar,

Sa e sa njerëz të mrekullueshëm

u hodhën në skëterrë

si e si të ngjitej dikush në altar?!

.

Të ruajt Zoti,

më thotë shpesh miku im, Tahsin,

s`di nëse fjala e tij

shkon në vesh të perëndisë…

Atëherë kush më shpëtoi

aty ku s’ka duk,

as gjest i mirësisë?

.

Fatbardh Amursi