(Në kujtim të Ngadhnjim Fetah Shehollit, në gjashtëmujorin e ndarjes së tij nga jeta, si pasojë e një aksidenti komunikacioni në Austri.)

Skaj një mali,
varre burrash, grash, vashash
e fëmijësh.

Portrete burrash seriozë,
të gdhendura në mermer të bardhë,
me shikim të mprehtë,
sikur kur ishin gjallë.

Disa me plisa e marama,
disa me kapela franceze,
disa me frizura
e të buzëqeshur.

Skaj këtij mali
ka varre pa gurë e pa emër,
si pasojë e çmendurisë sonë.

Fytyra grash
të stampuara në gurë,
me flokë të shprishura
nga erërat dhe stuhitë
e kohërave të pamëshirshme.

Varre vashash,
me fytyra të ndritura si hëna,
që s’arritën të bëhen nuse.

Varre djemsh të rinj,
që pabesisht u vranë
në ushtri të huaja,
në ushtri të dreqit.

Varre fëmijësh,
me shikimin kah nënat,
sikur atyre u thonë:
“Na merrni në gji!”

Në varrezat pranë malit,
edhe një varr i njomë
i një djali të ri,
mërgimtar,
që vdiq aksidentalisht
në një mision humanitar.

Djali shpirtmirë e solidar,
rritur e burrëruar në Zvicër,
edhe gjumin e bënte
me Llapin dhe Herticën.

Me këmishën e bardhë
dhe qëndrimin gatitu,
porsi ushtar,
i bën roje Atdheut,
të cilin e deshi
me shpirt e zemër.

Zogj e njerëz kalimtarë
luten për shpirtin
e djalit mërgimtar,
i cili prehet pranë gjyshit dhe gjyshes,
në varrezat e Herticës,
skaj një mali.

Arif Ejupi