VOAL

NEOFASHIZËM DHE URREJTJE ME VULË MINISTRORE- Nga ARIF EJUPI

July 17, 2026

Një ministre që del publikisht me gjuhë kërcënuese ndaj një populli të tërë nuk përfaqëson

diplomaci, por një mendësi të rrezikshme shoviniste dhe neofashiste. Fjalët e saj janë të

papranueshme dhe të padenja për një zyrtare të një shteti që pretendon të jetë pjesë e Evropës

demokratike.

Snežana Paunović duhet të mbajë përgjegjësi publike dhe politike për deklaratat e saj.

Një ministre nuk ka të drejtë të ringjallë retorikën e dëbimeve, të masakrave dhe të urrejtjes

etnike, sidomos kundër një populli që ka përjetuar vrasje, dhunime, dëbime masive, plaçkitje

dhe shkatërrime.

Për dekada të tëra, qarqet shoviniste serbe kanë fabrikuar dhe shfrytëzuar ngjarje të dyshimta

për ta paraqitur popullin shqiptar si fajtor të përhershëm. Shembulli më famëkeq mbetet rasti i

Đorđe Martinovićit, i cili u përdor për të ndezur urrejtjen kundër shqiptarëve dhe për të

ushqyer mitin e rrezikimit të serbëve në Kosovë.

Edhe pse ekspertizat e asaj kohe dhanë përfundime kundërthënëse për mënyrën se si ndodhi

lëndimi, versioni që fajësonte shqiptarët u ngrit menjëherë në nivel të një fushate të gjerë

politike e mediatike.

Një ngjarje individuale dhe e pasqaruar plotësisht u shndërrua në armë propagandistike

kundër një populli të tërë.

Por koha e trillimeve të tilla duhet të ketë përfunduar. Në Evropën e digjitalizuar, ku

deklaratat, dokumentet, pamjet dhe dëshmitë ruhen e krahasohen, shpresa se propaganda e

vjetër mund të paraqitet pafundësisht si e vërtetë është vetëm utopi. Mashtrimet mund të

përsëriten, por nuk mund ta fshijnë realitetin historik.

Fatkeqësisht, ky realitet është shumë më i rëndë se çdo propagandë. Unë vetë kam pasur në

duar fotografi tronditëse të grave shqiptare të dhunuara dhe të gjymtuara mizorisht. Ato pamje

nuk ishin trillime, as legjenda politike, por dëshmi të dhunës së ushtruar mbi trupin dhe

dinjitetin e njeriut.

Pikërisht për këtë arsye, gjuha kërcënuese e një ministreje nuk mund të trajtohet si një

pakujdesi e zakonshme. Ajo plagos përsëri viktimat, rikthen frikën dhe përpiqet ta

normalizojë mendësinë që në të kaluarën prodhoi dëbime, dhunime dhe varre të panjohura.

Evropa nuk duhet të heshtë përballë një gjuhe të tillë. Heshtja ndaj urrejtjes së artikuluar nga

një përfaqësuese shtetërore nuk është neutralitet; është lejim që e kaluara e përgjakshme të

kërcënojë përsëri të ardhmen.

Fjalë kyçe: Arif Ejupi