(Kushtuar Bajrush Behramit, të burgosurit politik të ndërgjegjes sonë kombëtare, bashkëpunëtorit më të ngushtë të Ukshin Hotit dhe ushtarit të radhëve të para të UÇK-së)

Shtatmesëm, flokëgështenjë,
sy ulliri, qëndrim burri.

Kur thoshte “po”,
fjalën e tij mund ta thyente vetëm vdekja.

Po t’i shtroje bukë e kripë,
ishte mirënjohës.

Atë që e konsideronte shok e mik,
dhe që luftonte pa hile për Atdhe,
jepte kokën për të.

Ata që heshtnin
edhe kur vendi ishte në robëri,
haptas i mallkonte.

E kishte pasion artin.
Portretizonte Gjergj Kastriotin,
Norën e Hotit,
Idriz Seferin
e Mic Sokolin.

Kur dikush e pyeste
pse vetëm ata,
përgjigjej:

“Po të mos ishin ata,
nuk do të ishim ne.”

Për këngën, thirrje lirie,
dhe përpjekjet për ribërjen e Shqipërisë,
e burgosën dhe e dënuan —
por kurrë nuk e thyen,
as nuk e nënshtruan.

Iu gëzua çlirimit të Kosovës
më tepër
se lindjes së katër fëmijëve të tij.

Iku më 30 qershor 2018
me amanetin:

Ruajeni si sytë
vendin
dhe njëri-tjetrin.

I gjithë Llapi e njohu
si burrin që ndërtonte ura
dhe bashkonte njerëz,
rrënonte mure
dhe shuante hasmëritë.

Kushdo që kalon
pranë varrit të tij,
lotët e tradhtojnë.

Vërtet ishte burrë,
shpirtbardhë
dhe engjëllor.

ARIF EJUPI
Crans-Montana, 10 korrik 2018