Sa herë si fëmijë vij te shtëpia e madhe

Ulem ku ti re me tre dega rrushi në dorë,

Me zë malli t’i them dy fjalë në heshtje

Edhe pse flokët më janë mbushur me borë.

Edhe një gotë qelqi me raki nga jotja

Aty ta lë, ku ka çelur dhe një trëndafil,

Kaq vjet boshuar kanë ngelur koshat

Kaq vjet mbi trëndafil këndon një bilbil.

Rakia e rrushit që ti bëje qe mjaltë

Se ti me miq e ktheje dhe çelje pranverë,

Nga damixhanët që ke lënë, pi pak

E vij tek ti poshtë hardhisë – ky ritual çdo herë…

13 qershori yt me dritërimë shpirti

Më bën të dobët, lëmsh e gur e gërxh në grykë,

Të kisha mësues e vëlla të madh të kisha

Kujtime nëpër lot, malli rëndë m’i lag sytë…

17 vjet pa ty baba, po me emrin tënd

Si firmë të denjë drite, që le në hapësirë,

Kur tek ti vij, fëmijë ndihem, me tërë mend

Si zog më rreh zemra e ta shoh dritën,

o mësuesi im më i mirë…