Jeta, më beso, s’është ëndërr
Aq e turbullt sa thonë urtanët;
Shpesh një rigë shiu mëngjesi
Parathotë një ditë të madhe.
Ndodh që të ketë re të zeza,
Por janë të gjitha kalimtare;
Nëse i bën trëndafilët të çelin,
Pse të ankohemi për shiun fare?
Sa vrikshëm, hareshëm
Orët me diell përskaj shkojnë,
Miradishëm, këndellshëm
Gëzoi ndërsa ato fluturojnë!
E çka nëse vdekja ndodh që ndërhyn
Dhe më të mirën tonë e rrëmben?
E çka se dhimbja duket se fiton
Mbi shpresën, një grusht që godet?
Por shpresa e merr veten shpejt,
E patrembur, edhe pse e goditur;
Flatrat e arta i ka ajo ende gjallë
Më të fortë e na sjell fat të ndritur.
Vrullshëm, sypatrembur,
Në ditën tonë të provës së jetës,
Me qenë lavdiplotë, fitimtarë,
Timëria triumfon mbi pashpresën!
Life, Charlotte Brontë
LIFE, believe, is not a dream
So dark as sages say;
Oft a little morning rain
Foretells a pleasant day.
Sometimes there are clouds of gloom,
But these are transient all;
If the shower will make the roses bloom,
O why lament its fall ?
Rapidly, merrily,
Life’s sunny hours flit by,
Gratefully, cheerily,
Enjoy them as they fly !
What though Death at times steps in
And calls our Best away ?
What though sorrow seems to win,
O’er hope, a heavy sway ?
Yet hope again elastic springs,
Unconquered, though she fell;
Still buoyant are her golden wings,
Still strong to bear us well.
Manfully, fearlessly,
The day of trial bear,
For gloriously, victoriously,
Can courage quell despair !