Jeta, më beso, s’është ëndërr

Aq e turbullt sa thonë urtanët;

Shpesh një rigë shiu mëngjesi

Parathotë një ditë të madhe.

Ndodh që të ketë re të zeza,

Por janë të gjitha kalimtare;

Nëse i bën trëndafilët të çelin,

Pse të ankohemi për shiun fare?

Sa vrikshëm, hareshëm

Orët me diell përskaj shkojnë,

Miradishëm, këndellshëm

Gëzoi ndërsa ato fluturojnë!

E çka nëse vdekja ndodh që ndërhyn

Dhe më të mirën tonë e rrëmben?

E çka se dhimbja duket se fiton

Mbi shpresën, një grusht që godet?

Por shpresa e merr veten shpejt,

E patrembur, edhe pse e goditur;

Flatrat e arta i ka ajo ende gjallë

Më të fortë e na sjell fat të ndritur.

Vrullshëm, sypatrembur,

Në ditën tonë të provës së jetës,

Me qenë lavdiplotë, fitimtarë,

Timëria triumfon mbi pashpresën!

Life, Charlotte Brontë

LIFE, believe, is not a dream
So dark as sages say;
Oft a little morning rain
Foretells a pleasant day.
Sometimes there are clouds of gloom,
But these are transient all;
If the shower will make the roses bloom,
O why lament its fall ?

Rapidly, merrily,
Life’s sunny hours flit by,
Gratefully, cheerily,
Enjoy them as they fly !

What though Death at times steps in
And calls our Best away ?
What though sorrow seems to win,
O’er hope, a heavy sway ?
Yet hope again elastic springs,
Unconquered, though she fell;
Still buoyant are her golden wings,
Still strong to bear us well.
Manfully, fearlessly,
The day of trial bear,
For gloriously, victoriously,
Can courage quell despair !