E pranojmë në heshtje, tani është vonë,

s’ke ç’bën ti, s’kam ç’bëj as unë,

me që e nisëm, hajt ta mbarojmë,

sa mirë që jemi në të njëjtën udhë.

Sa mirë do ish të kthemi prap,

atje, ku u pamë për herë të parë.

Unë do them: “gjej një tjetër, më ler rehat”,

ti do thuash: “je budall dhe i marrë.”

Atje, ku u pamë, është shumë larg,

po të vdes në mes të rrugës, unë do them:

“je nuse me fat,” ti do thuash:

“kudo të shkosh, pa mua, do humbësh.”

Sikur të shkojmë ca më tej, ku ngjizëm fëmijët, e s’kishe kohë,

do më puthë njëra, tjetra përtej, do bëjë ca shenja me sy e dorë.

E di, e di, tani është vonë, ti s’ke ç’bën, s’kam ç’bëj as unë,

me që e nisëm, hajt ta mbarojmë, sa mirë që jemi në të njëjtën udhë.