Më 3 gusht, ndërsa po ecte nëpër qendrën e Madridit, tre policë iu afruan Domenico Paviglianit për ta arrestuar. Gjashtë celularët që ai mbante ishin ndoshta treguesi i vetëm se ai nuk ishte një person i çfarëdoshëm. Pavigliani konsiderohet si “shefi i shefave” të ‘Ndrangheta-s. Kjo organizatë mafioze u krijua në vitet 1860 në Kalabri (Itali), por fuqia e saj u rrit përmes emigrimit të familjeve në vende të ndryshme. Sot është një institucion global i përbërë nga klane të lidhura që punojnë nën një strukturë hierarkike. Me një prani kryesisht në Itali, Gjermani, Kanada, Shtetet e Bashkuara dhe Amerikën Latine, ky grup kriminal mund të ndikojë në çmimin e kokainës në gjysmën e botës.
Arrestimi i Paviglianit i shton një goditje tjetër të fundit të ‘Ndrangheta’-s. Më 5 maj, hetimi i njohur si Operacioni “Platinum” arriti kulmin në arrestimin e 32 mafiozëve të dyshuar në Itali dhe Gjermani. Një prokuror gjerman e quajti atë “një ditë të keqe për anën e errët të pushtetit”.
Autoritetet gjermane dhe policia italiane antimafia kishin kaluar vite duke vëzhguar një nga anëtarët e klanit, Sebastiano Giorgi – i njohur si “Bacetto”, që në spanjisht do të thotë “puthje e vogël”. Figurë në rritje e ‘Ndrangheta-s, ai ishte i vendosur në qytetin piktoresk gjerman të Überlingen, në bregun verior të Liqenit të Konstancës. Atje ai drejtonte një restorant italian të frekuentuar nga turistët, i cili në fakt ishte një mbulesë për biznesin tjetër të tij: drejtimin e një linje trafiku të kokainës shumë milionëshe nga Amerika Latine në Evropë.
Libre
Në shtëpinë shpirtërore të Ndrangheta-s, në qytetin kalabrez të San Luca-s, Giorgi – i njohur si “Boviciani” për t’i dalluar ata nga Giorgi -t e tjerë vendas – kishte krijuar aleanca me familjet kryesore të Ndrangheta-s për të formuar një kartel blerësish të drogës. Nga baza e tij në Gjermaninë jugore, Bacetto zgjeroi rrjetin për të përfshirë grupe ndërkombëtare që donin të merreshin me këtë biznes.
Rrjeti i Ndrangheta-s shtrihet në kartelet kolumbiane dhe meksikane. Përmes ndërmjetësve në Paraguai dhe Uruguai – me logjistikën e ofruar nga një bandë e frikshme e burgjeve në Brazil – ata e dërgojnë drogën në portet e Antwerp (Belgjikë), Roterdam (Holandë) dhe Hamburg (Gjermani), shpesh përmes Afrikës Perëndimore. Pasi kokaina arrin në Evropën veriperëndimore, italianët e marrin përsipër.
Organizatat gazetareske OCCRP dhe IrpiMedia përdorën dokumente gjyqësore dhe policore, si dhe intervista me autoritete të ndryshme, për të rindërtuar një hetim policor shumëvjeçar për një rrjet shqiptarësh, rumunësh, kolumbianësh, meksikanësh dhe brazilianësh, i cili mbulon jo vetëm portet e Evropës, por edhe qendrat e krimit në Amerikën Latine dhe Afrikën Perëndimore. Puna e tyre mblidhet në dy raporte të gjera, të cilat infoLibre i boton ekskluzivisht në Spanjë.
Edhe pse shumica e klanit Giorgi-Boviciani ra në maj të këtij viti, dita e keqe e Bacetto-s kishte qenë nëntë muaj më parë, në korrik 2019, kur ai u arrestua për krime të mëparshme në një pikë kontrolli të policisë ushtarake pranë Überlingen. Sebastiano Giorgi dhe personazhe të tjerë qendrorë në këtë histori janë ende në pritje të gjykimit, dhe akuzat e përshkruara nga burimet e policisë dhe në aktakuzë nuk janë provuar ende në gjykatë. Përpjekjet e shumta për të kontaktuar ekipin ligjor që ka përfaqësuar Giorgi kanë mbetur pa përgjigje.
KLANI GIORGI-BOVICIANI
Me gjithë vendndodhjen e tij piktoreske në brigjet e Liqenit të Konstancës, në qendër të qytetit gjerman të Überlingen, restoranti Paganini merr kritika mediokre. Konsumatorët ankohen për “sallatën e tmerrshme”, makaronat “e ziera shumë dhe pa shije”, ose “ndonjë mizë në tortellini”, megjithëse dikush pranon se stafi italian është “mjaft miqësor”.
Paganini renditet i 61-ti nga 62 restorantet e Überlingen në Tripadvisor. Por ushqimi ndoshta nuk është shqetësimi kryesor i klanit Giorgi-Boviciani. Kjo celulë e ‘Ndrangheta-s, sipas hetuesve, ka krijuar një çiflig kriminal në Überlingen gjatë dekadës së fundit, me mbështetjen e familjeve kryesore të trafikut të drogës në San Luca.
Në veçanti, Giorgit janë aleatë me klanin Romeo-Staçu të ‘Ndrangheta-s, i cili nga ana tjetër punon nën urdhrat e Pelle-Gambazza-s, mbretër të Ndrangheta-s të cilët dominojnë një nga tre territoret në të cilat grupi ka ndarë Provincën italiane të Reggio Calabria.
Giorgit nuk janë aristokratë të ‘Ndrangheta-s, por brenda strukturës së tyre solide ata luajtën një rol vendimtar, duke blerë kokainë nga ndërmjetësit italianë me qendër në Amerikën Latine, duke rregulluar dërgesën e saj në Evropë dhe më pas duke e shitur atë tek blerësit më të vegjël, të cilëve ua shpërndanë shpërndarësve të rrugës. Si mbulesë, ata përdorën restorante dhe një kompani import-eksporti. Të dhënat e policisë tregojnë se si ata përdorën kamionë ushqimorë për të lëvizur kokainën nga Holanda dhe Spanja nëpër të gjithë kontinentin deri në Itali.
Në Überlingen, Giorgi u përfaqësua nga Bacetto dhe kunati i tij Sebastiano Signati, ndërsa tre vëllezërit e Bacettos- Domenico, Francesco dhe Giovanni – qëndrojnë në Itali. Domenico dhe Francesco jetojnë në San Luca, dhe Giovanni në Alghero, Sardenjë.
Sipas hetuesve të operacionit “Platin”, Giorgi importoi ushqime nga Italia dhe i shiti ato në restorante të tjerë italianë në Gjermani, drejtpërdrejt ose përmes shitësve me pakicë, pa paguar taksën e shitjes dhe me sa duket duke dërguar fitimet e paligjshme në vendin e tyre. Në një konferencë për shtyp të fundit, Kryeprokurori gjerman Johannes-Georg Roth vlerësoi se ata shmangën më shumë se dy milionë euro taksa.
Megjithëse ai ishte në kërkim në Itali që nga viti 2012, Bacetto operonte lirshëm në Gjermani, ku ishte përgjegjës për sigurimin e rrjedhës së parave për familjen e tij, sepse urdhër -arresti i tij italian nuk iu bë i njohur forcave ndërkombëtare të sigurisë, tha një burim që e njihte situatën.
PËRGJIMET E POLICISË
Megjithë përpjekjet e tyre të mëdha për të fshehur aktivitetet ilegale brenda një ekonomie legale, Giorgis dështoi në fusha të tjera vendimtare, veçanërisht në lidhje me komunikimet e tyre të brendshme. Ata gjithashtu do të dëmtoheshin nga ish-partnerët të cilët vendosën të flisnin me policinë.
Operacioni “Platin” shënjestroi Giorgin në 2017, kur policia antimafia e Torinos vuri re një anëtar të familjes që ndalonte në qytetin e tyre, në rrugën e tyre kur u drejtua në veri të Kalabrisë për në Überlingen. Hetimi nuk vonoi shumë për të përfshirë policinë gjermane në qytetin e Friedrichshafen, 30-minuta me makinë përgjatë Liqenit të Konstancës nga Überlingen, i cili gjurmoi italianin në udhëtimin e kundërt në jug.
Giorgi përdorte telefonat e koduar EncroChat, duke e bërë të pamundur përgjimin e komunikimeve të tyre. Por hetuesit e Torinos përfituan nga një moment në mes të vitit 2018 kur vëllai i Bacetto-s, Giovanni, i cili kishte qenë në arrest shtëpiak në San Luca, mori leje për t’u transferuar në një shtëpi në Sardenjë. Pasi u vendosën mikrofona në këtë shtëpi, hetuesit ishin në gjendje të dëgjonin bisedat e Giovanni me familjen dhe miqtë, të cilët ishin në pelegrinazh nga Kalabria ose Piemonte për t’u takuar me udhëheqësin e familjes Giorgi.
Bacetto qëndroi kryesisht në Überlingen, duke mbyllur marrëveshjet për furnizimin e kokainës në Belgjikë, Holandë dhe gjetkë me bandat rumune, shqiptare dhe kolumbiane që luajnë një rol kyç në tregtinë e drogës rreth porteve të Antwerpenit dhe Roterdamit.
Një industri me rrezik të lartë që, me sa duket, shpesh i vinte marrëdhëniet familjare në tendosje.
Në një bisedë të përgjuar me nipin e tij Antonio, Giovanni qorton Bacetto-n për mbajtjen e një pjese të tepërt të fitimeve për veten dhe partnerët e tij në Gjermani, kur një sasi më e madhe duhet të kishte shkuar në “cassa comune” (shtëpinë familje), një kasafortë e familjes e përdorur për financimin e blerjeve të drogës.
Antonio akuzoi të afërmit e tij në Gjermani se vidhnin mes 3,000 dhe 4,000 eurove në ditë sa herë që ata “punonin”, eufemizmi i tij për trafikun e drogës. Ai gjithashtu u ankua se Bacetto tha se nuk kishte para për “cassa comune” për shkak të borxhit për restorantin Paganini.
Edhe pse ai u nënvlerësua nga familja e tij në bisedat e përgjuara, Bacetto ishte në fakt “shpirti” i biznesit të kokainës e Giorgit, sipas një hetuesi veteran të Ndrangheta-s i cili kërkoi anonimitet për të mbrojtur operacionin në vazhdim.
Hetuesit besojnë se ishte përmes Bacettos që Giorgi kontaktoi një person kyç: Denis Matoshi (alias Eldi Dizdari), një nga bosët e kartelit shqiptar “Kompania Bello”. Matoshi drejtonte një bandë shqiptarësh në Roterdam dhe Antwerp, e cila mbikëqyrte dërgimin e kokainës në Evropë nëpërmjet Amerikës Latine.
(*Eldi Dizdari është një prej personave të arrestuar në operacionin e madh antidrogë të zhvilluar në Itali më 17 shtator 2020, me bashkëpunimin e Policive të disa shteteve europiane. Operacioni i quajtur ‘Los Blancos’ vuri në pranga dhjetëra persona, mes tyre shumë shqiptarë, të cilët nga mediat italiane cilësohen si drejtus të kartelit. Eldi Dizdari është njeri i afërt me Arbër Cekajn, që u dënua me kapjen e 613 kilogramë kokainë).
Giuseppe Tirintino, një ish -trafikant i Ndrangheta, i cili filloi bashkëpunimin me autoritetet në 2015, tha se Bacetto, i pajisur me licencë të blerësit të frutave, kishte përdorur një kamion frigoriferik për të kamufluar kokainën e dërguar nëpër Roterdam midis dërgesave të frutave.
Tirintino rrëfeu se kushëriri i tij e furnizoi Bacetto-n me “mallin”, domethënë kokainën, për të cilën Giorgi pagoi midis 32,000 dhe 33,500 euro për kilogram. Ai siguroi se kishte mbajtur takime të shumta me Bacetton, i cili po udhëtonte për të mbyllur marrëveshjet, përfshirë udhëtimet në Romë dhe Rosarno, në Kalabri, si dhe në Gjermani dhe Spanjë. Tirintino gjithashtu foli për një takim mes të dyve në qytetin bregdetar italian të Genoas, ku “kamioni ishte i ngarkuar me kokainë që kishte mbërritur nga deti, në kontejnerë”. “Ata [Giorgi] kishin burime të mëdha financiare”, shpjegoi ai. “Ata kurrë nuk blinin më pak se 30 kilogramë kokainë në të njëjtën kohë.”
Bacetto gjithashtu dukej se e shihte veten si një lojtar të rëndësishëm. Në një bisedë të përgjuar në Nëntor 2018 në një “Audi A3” që kishte mikrofona, ai u mburr me vëllain dhe nipin e tij se fitonte 400,000 euro në vit “neto” dhe tha se ata duhej të kishin “k***” për të arritur atë që kishte në Gjermani.
“Askush nuk më ndihmoi ta ngrija këtë. Kush tjetër përveç meje mund ta bënte?”, mburrej ai.
Lidhja e Antwerp
Çdo vit, më shumë se 750 milionë kontejnerë lëviznin nga deti dhe përfaqësonin 90 % të tregtisë botërore të mallrave. Më pak se 2 % e kontejnerëve janë vendosur në skaner kontrolli. Në vitin 2017, Antwerp regjistroi deri në 3.5 milionë kontejnerë të anijeve hyrëse, nga të cilat vetëm 1% u kontrolluan, edhe pse ngarkesat, të supozuara fruta, vinin nga Kolumbia, Ekuadori, Guatemala dhe Pnamaja, të njohura për tregtinë e drogës. Në vitin 2017, pothuajse 42 tonë kokainë u kapën në port, dhe rreth 50 ton në 2018. Deri në vitin 2020, kjo shifër ishte rritur në rreth 65 ton. Për më tepër, dhjetëra ton kapen çdo vit para se të arrijnë në port.
Trafikantët tërhiqen gjithashtu nga aksesi i lehtë rrugor nga Antwerp në Holandë, një treg kyç evropian ku sasi të mëdha të drogës përpunohen dhe priten para se t’i dërgojnë ato në shpërndarësit më të vegjël në të gjithë Evropën.
Gjatë gjithë vitit 2018, hetuesit gjurmuan Bacetton dhe Giorgit e tjerë në udhëtime të ndryshme në Holandë. Gjatë këtyre udhëtimeve, Bacetto u takua me disa trafikantë të dyshuar droge, përfshirë rumunin Adrian Bogdan Andrei, alias Andi, të cilin policia e identifikoi si një “shërbëtor” të italianit. Andi e lejoi Bacetto -n të flinte në apartamentin e tij në Rotterdam dhe ta përdorte atë si një bazë logjistike ndërsa udhëtonte midis Amsterdamit dhe Roterdamit për t’u takuar me furnizuesit kolumbianë. Ndërkohë, hetuesit po i gjurmonin ata dhe po regjistronin rrugën e të paktën një dërgese të madhe të dyshimtë.
Në tetor 2018, Giovanni Giorgi u dëgjua duke i thënë një partneri se Bacetto kishte të bënte me “të huaj” në Holandë dhe se ata prisnin një dërgesë mes 170 dhe 180 kilogramë kokainë. Në një bisedë të përgjuar nga “Audi A3” që udhëtonte midis Überlingen dhe Amsterdam më 18 nëntor 2018, Bacetto, vëllai i tij dhe nipi i tij diskutuan se si të sillnin lekët nga Holanda.
Giorgis kishin borxh rreth “500”, thanë ata, një shifër që autoritetet gjyqësore besojnë se i referohet 500,000 eurove. Kjo pagesë duhej të shlyhej para 25 nëntorit, ditën kur droga do të mbërrinte në portin e Roterdamit nga Guayaquil, në Ekuador. Në Amstelveen, pranë Amsterdamit, ata do të takonin Andin dhe dy kolumbianë, të cilët nuk e dinin që policia holandeze po i ndiqte.
Bisedat e përgjuara midis Andit dhe Giorgis treguan sesi arritja e sigurt e dërgesës do të garantohej duke mbajtur një nga burrat e lidhur me furnizuesit kolumbianë, një sistem i përdorur shpesh në botën e krimit.
– “Njëri prej tyre po qëndron me ne”, u dëgjua të thoshte Domenico Giorgi.
– “Ne vijmë këtu, e mbajmë me vete dhe kërkojmë një shtëpi për të”, vazhdoi Bacetto.
– “Së pari u japim paratë dhe kur materiali është në port…”, u përgjigj Domenico para se Bacetto të ndërhynte përsëri: “Ai qëndron me ne dhe vetëm kur ngarkohet malli mund të flasim në telefon, mirë?”.
Dhe kjo, sipas policisë, është ajo që ndodhi: një i ri nga Medellín u mbajt nga Sebastiano Signati në një B&B në Rotterdam deri më 29 nëntor, kur ai u kthye në Amsterdam dhe iu dorëzua, së bashku me një çantë shpine, partnerëve të tij kolumbianë. Përgjimet e policisë sugjerojnë se çanta e shpinës përmbante 300,000 euro para cash.
Në vend që të ngarkonin 170-180 kilogramë të planifikuar, hetuesit besojnë se totali ishte 124 kilogramë, i ndarë gjysma mes Giorgit dhe partnerëve të tyre rumunë. Hetuesit besojnë se Bacetto dhe Giorgis blenë 62 kilogram kokainë nga kolumbianët në Holandë, 12 prej të cilëve dyshohet se u transportuan në Itali në dhjetor 2018.
Disa muaj më vonë, hetuesit gjermanë dëgjuan Bacetton të fliste në banesën e tij në qytetin Seelfingen – i cili gjithashtu ishte përgjuar – për një marrëveshje tjetër të kokainës me një shqiptar dhe një rumun, të dy banues në Belgjikë. Policia dyshon se ky biznes përfshinte një dërgesë prej 240 pako një kilogramëshe kokainë. Si shqiptari ashtu edhe rumuni dyshohen si trafikantë me qendër në Belgjikë, dhe ky i fundit gjithashtu drejton një pjesë të vogël të kompanive logjistike në atë vend.
Pasi dërgesat arritën në Evropë të sigurta, Giorgis shkuan në punë, duke transportuar kokainë dhe para në kamionët e tyre të frutave, sipas policisë, besohet se ata së pari lëvizën nëpër Gjermani dhe më pas shkuan në Torino, ku të afërmit e tyre i ndihmuan me planet e veprimit.
USHQIMI I “CASSA COMUNE”
Dokumentet e policisë dhe burimet e OCCRP në Itali dhe Gjermani tregojnë se si Giorgi punonte në të dy anët e tregtisë së kokainës.
Gjurmët e dëshmive sigurojnë një zbërthim të qartë të tregtisë së drogës në familje, nga marrëveshjet me lojtarët kryesorë që kontrabandonin tonelata kokainë në Amerikën Latine, deri te marrëveshjet me përkrahësit që shesin çmime të larta në bare në Evropë.
Sapo mbërriti kokaina në Itali, Giorgi shkoi te shitësit me pakicë në Torino, Milano, Sardenjë dhe Siçili për një këmbim midis 30,000 dhe 48,000 € për kilogram, në varësi të marrëdhënies së blerësve me Giorgit. Këta klientë ishin kryesisht kalabrezë të tjerë, të cilëve familja u rezervonte pjesët më të mëdha të dërgesave të saj.
Giorgi më pas i shiti një pjesë më të vogël tregtarëve të vegjël, pronarëve të bareve në Torino, Siçili dhe Sardenjë, për shembull. Në këto raste, çmimi u rrit në 57,000 euro për kilogram, ose midis 5,000 dhe 7,000 euro për 100 gram, sipas bisedave mes anëtarëve të familjes Giorgi.
Sipas urdhrit të arrestimit për Operacionin Platino, Giorgi kishte kapacitet logjistik të mjaftueshëm për të furnizuar drogë për klientët e tyre në baza javore. Por jo të gjitha marrëveshjet dhe dërgesat shkuan pa probleme, dhe Giorgi nuk ishin aq të fuqishëm sa të ushtronin kontroll mbi portet, të cilat ishin sfera e lojtarëve më të mëdhenj.
Për të shkarkuar dërgesat e paligjshme, ata duhej t’i drejtoheshin furnizuesve të Amerikës Latine, aleatëve të tyre të rangut më të lartë kalabrez, ose bandave të tjera siç ishin shqiptarët. Droga shpesh dërgohej duke përdorur teknikën “mashtrim”, që do të thotë se kompania që dërgoi kontejnerët nuk e dinte që dërgesat e tyre ishin përdorur për të transportuar drogë.
Pasi në porte, kokaina filloi rrugët e saj ‘’dredha –dredha’’ me kamion. Shoferët paguheshin 3,000 euro për udhëtim, sipas hetuesve të Platino, duhej të imitonin rrugët e shërbimeve të ligjshme të shpërndarjes së ushqimit duke ndjekur koordinatat e para planifikuara me GPS në mënyrë që të mos ngjallnin dyshimet e policisë. Gjatë rrugës, drejtuesit e automjeteve të tjera i afroheshin kamionit në një vend të paracaktuar dhe hiqnin drogën para se kamioni të vazhdonte rrugën.
Bacetto u mbështet shumë tek anëtarët e familjes dhe kalabrezët e tjerë për të ndihmuar në menaxhimin e operacioneve të tij në Gjermani. Sebastiano Signati, kunati i tij, së pari mori restorantin Paganini në vitin 2010, së bashku me një kalabrezin tjetër. Pronësia e restorantit ka ndryshuar shpesh me kalimin e viteve, por gjithmonë ka mbetur brenda së njëjtës klikë të italianëve. Partnerët kalabrezë gjithashtu drejtuan dy kompani gjermane, njëra prej të cilave, GSG Food, e zotëronte Paganini nga 2016 në 2018, si dhe importonte dhe eksportonte ushqime. Tjetri, G&S Gastro, mori pronësinë e biznesit në 2019.
Paratë e ‘Ndrangheta’ ishin fshehur gjithashtu në një kuptim shumë të mirëfilltë në shtëpi. Në njërën nga bisedat, Giovanni, nga Sardenja, udhëzoi Françeskon, në San Luca, të varroste 400,000 euro para të gatshme. Biseda të tjera tregojnë se vëllezërit fshehën pasuri në fuçi të varrosur, ndërsa ata gjithmonë kishin të paktën 500,000 euro në dorë për shpenzime të rregullta.
Giovanni paralajmëroi vëllain e tij që të shpërndajë paketat e parave në vend që t’i fuste të gjitha në të njëjtën vrimë: “Është më mirë të humbasësh dy ose tre orë duke gërmuar sesa të humbasësh një jetë të tërë pune,” tha ai.
LIDHJET KRYESORE NË AMERIKËN E JUGUT
Dokumentet e operacionit Platinum zbulojnë se Giorgi kishte një furnizues kryesor: Giuseppe Romeo, me nofkën “Maluferru”. Në përkthim, nofka i referohet dikujt të armatosur dhe të rrezikshëm. Giorgi kishte pseudonimin e tyre nënçmues ‘’ Xhuxhi’’, por pavarësisht atyre talljeve, Bacetto dhe ekipi i tij e dinin që kishin shumë nevojë për shërbimet që ai mund të ofronte.
Maluferru është djali i një prej krerëve më të frikshëm të San Luca, i burgosuri Antonio Romeo, alias “Centocapelli”, një anëtar i shquar i klanit ‘Ndrangheta i njohur si Romeo-Staccu. Hetuesit thonë se Maluferru – i cili duket se kishte lidhje kyçe në tre porte evropiane, garantoi Giorgi “dërgesë të vazhdueshme të dërgesave të mëdha të drogës” nga Amerika e Jugut.
Në përgjimet, Giovanni Giorgi u ankua se Maluferru i shiste “mallin” Giorgit me çmime të fryra. Më 26 Nëntor 2018, Giovanni i tha Walter Cesare Marvellit, nipit të Giorgi që jetonte në Torino: “Kur Xhuxhi na tha që bleu 27 me paratë tona, ai e bëri atë në 24 dhe vodhi pjesën tjetër.”
Meqenëse Maluferru ishte aq i mirë në atë që bëri, Giorgi kafshoi gjuhën e tyre.
Ai furnizoi me hashash dhe kokainë dhe “ka [qasje] në gjithçka në Holandë,” dëgjohet të thotë Giovanni.
Për një kohë të gjatë, Maluferru ishte një fantazmë për autoritetet. Giorgi, i cili kishte porositur kokainë prej tij të paktën që nga viti 2018, shkëmbeu zëra se ai ishte parë në Brazil, Holandë dhe Meksikë, dhe madje se ai mund të pozonte si prift.
Përmes Marvelli, Giorgi kishte krijuar një lidhje me dy furnizues edhe më të fuqishëm: çiftin italian Nicola dhe Patrick Assisi, babë e bir, dy mega-trafikantë nga ‘Ndrangheta’, të cilët kishin qenë në arrati për vite në Brazil dhe ishin aleatë të grupit kriminal të burgut Primer. Komanda Kapitale (PCC). Marvelli ishte përpjekur të fitonte besimin e familjes Assisi, duke e ditur se ata i hapën dyert vetëm për disa të zgjedhur.
Sidoqoftë, çarjet filluan të shfaqen kur Policia mori një goditje tjetër në gusht 2018. Giorgis vazhduan të përdorin telefonat e tyre të koduar EncroChat. Por ata nuk i kishin kuptuar hollësitë e teknologjisë së re – përfshirë parimin kryesor që fjalëkalimet duhet të mbahen të fshehta – u zbuluan biseda nga shtëpia e Sovanisë së Giovanni me mikrofona.
Në një bisedë, Giovanni i tha Francesco -s të zhbllokonte një telefon EncroChat me fjalëkalimin “pecora” (“dele” në spanjisht). Ndërsa vendosi telefonin e tij, një partner tjetër i tha atij se do të përdorte “të njëjtin fjalëkalim si herën e kaluar”: “Maria”.
Çuditërisht, Giovanni dhe Marvelli më vonë do të fillonin të lexonin bisedat e tyre EncroChat me Patrick Assisi me zë të lartë, duke përshkruar logjistikën e operacioneve në detaje.
“Ne kemi daljen [e kokainës] nga Peruja dhe Venezuela,” shkroi Assisi në një mesazh, lexuar nga Marvelli për Giovanni.
Assisi donte që shkarkimi të ndodhte në Hamburg, vazhdoi mesazhi dhe i kërkoi Marvellit të dërgonte “një kinez” për të mbledhur dërgesën.
“Ai më thotë atëherë …” Dërgo disa djem, ta bëjnë atë tëndin, për mirë ose për keq dhe ne jemi të qetë, për mirë ose për keq dhe jemi të qetë … ne e dimë që përgjegjësia është e juaja “”, lexoi Marvelli, duke cituar Assisin.
Bisedat e ndërhyra zbuluan se Assisis, të cilët dihet se kanë dërguar kryesisht kokainë në formë të lëngshmedo të dërgonte një dërgesë në qese 2.5 kilogramë të fshehur në një ngarkesë të një minerali të paidentifikuar. Meqenëse Assisi nuk merrej me shkarkimin në portet evropiane, Giorgi u detyrua të përfshijë Xhuxhin në proces.
Sipas bisedimeve, Assisis tha se ata do të dërgonin një dërgesë prej 500 kg, për të cilën hetuesit thanë se kostot logjistike dhe ryshfetet e kërkuara për secilën dërgesë e bënë jopraktike që ato të ishin më të vogla. Kompanitë e importit dhe eksportit ose teknika e “mashtrimit” shërbeu si mbulesë.
Duke përdorur gjurmët e gjurmuara nga Giorgis dhe bashkëpunëtorët e tyre, policia gjermane identifikoi kontejnerët që përshtaten me profilin e dërgesës së mundshme Assisi. Por kur inspektimet u bënë në Hamburg në Tetor 2018, asnjë ‘ilaç’ nuk u gjet. Detektivët patën më shumë fat një muaj më vonë, më 8 nëntor, kur bastisën një kontejner të dyshuar për transportin e kokainës nga Assisi në Giorgi dhe zbuluan 300 kilogramë kokainë të fshehur në pako me sytha pambuku.
Në Tetor 2018, lidhjet e Giorgi -t me Amerikën Latine u kërcënuan.
Në atë kohë, marrëveshjet e tij me Assisi kishin filluar të bllokonin rrugën, dhe Marvelli planifikoi të shkonte në Brazil për të takuar personalisht Patrick Assisi. Maluferru, megjithatë, kishte plane të tjera, për të bërë një lëvizje për të zhvendosur Giorgi dhe për të filluar të merrej drejtpërdrejt me Assisi. Rezulton se Assisi preferoi të merrej me Maluferru, i cili ishte i besueshëm, i padukshëm dhe kishte çelësat për të hapur disa nga portet kryesore evropiane.
Giorgi, i cili vazhdimisht ecte në një litar midis furnizuesve të fuqishëm, tekat e të cilëve mund të fitonin ose humbnin, dukej i destinuar të mbetej tregtar efikas i kokainës me pak perspektivë për t’u ngjitur në nivelet e sipërme të ‘Ndrangheta’. Nuk e imagjinonin asokohe se retë e zeza gjithashtu kishin filluar të vareshin mbi Maluferru dhe Assisi.
Një incident ka ndodhur këtë të enjte në fshatin Vuno. Gazetari dhe publicisti Arjan Konomi është përplasur me truprojat dhe forcat e policisë që shoqëronin kryeministrin Edi Rama.
Konomi është një banor i Vunoit dhe shpesh në rrjetet sociale ankohet për sjelljen e policisë së shtetit që gjobit qytetarët për parkimin e automjeteve të tyre.
Këtë të enjte në këtë fshat kishte ndalur për të pirë kafe kryeministri Edi Rama dhe Konomi tha se eskorta e tij kishte qëndruar në vendin ku ndalohet për qytetarët.
Sipas një rrëfimi që ai ka bërë në rrjetet sociale, Rama e ka thirrur për t’u sqaruar, por pastaj gazetari është përballur me një sjellje agresive nga bashkëshortja e tij Linda Rama.
Më pas Konomi thotë se është shoqëruar në komisariatin e policisë së Himarës ku është mbajtur disa orë.
Gazetari Arjan Konomi shoqërohet në policinë e Himarës për “fajin” se i kërkoi kryeministrit të mos i shkelte standartet pasi policia në Vuno dje gjobiste vendalinjtë për parkim jo adeguat, ndërsa nuk zbatoi të njëjtin standart për familjen kryeministrore dhe eskortën që i parkuan makinat e tyre në vende ku nuk lejohej parkimi.
Arjan Konomit Edi Rama i rrëmbeu telefonin, ia fshiu videot që gazetari kish bërë, gruaja e kryeministrit e sulmoi në mënyrë shumë agresive, ndërsa policia e mori dhe e shoqëroi në komisariatin e Himarës.
Rruga e pazakonshme e Pont d’Austerlitz në Mitrovicë: një urë që, pasi iu përcaktua fati i një kufiri, më në fund u pranua të ishte ajo që është — urë 1. Polici i UNMIK-ut është oficer egjiptian.
Policët e tjerë të UNMIK-ut e quajnë komandant dhe komandanti më shpjegon se nuk është i mundur kalimi nga pjesa jugore e Mitrovicës në pjesën veriore të qytetit nëpër urën kryesore. Ura kryesore e ka emrin “Austerlitz”; kështu quhet në dokumentet e sigurisë së UNMIK-ut dhe në komunikimin gojor të policëve të UNMIK-ut, shtatë vjet pas përfundimit të luftës në Kosovë. Austerlitz është vendi në Çeki ku Napoleoni mundi forcat e bashkuara austriake dhe ruse. Në Paris, një stacion hekurudhor mban këtë emër: Gare d’Austerlitz. Në Kosovë, ushtarët francezë të KFOR-it e quajnë Pont d’Austerlitz.
Oficeri egjiptian ka problem me shqiptimin e këtij emri. Për të është thjesht ura nëpër të cilën nuk mund të kalojmë ne. E pyes nëse ura është e ndaluar për shqiptarët. Kjo pjesë e bisedës i del edhe më e ndërlikuar se emri napoleonik i urës. Më thotë se ka urdhër të mos lejojë qarkullimin e grupeve dhe të mallrave; jemi njëzet e ca veta që, në atë vit 2006, përpiqemi ta kuptojmë natyrën e urës. Ura ka një cilësi të veçantë: shërben për të mos kaluar. Dhe, pikërisht duke penguar kalimin, shërben për rrëfim.
2. Fundi i Perandorisë Otomane do të vërehej më së miri në urën metalike të Stambollit – ura vetë do të vdiste më 16 maj 1992 – e cila kishte shënuar fillimin e kohëve moderne. Ishte ndërtuar me precizion gjerman nga Vereinigte Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg. Kur zëvendësoi urat e drurit dhe lidhi pjesën aziatike të Stambollit me pjesën evropiane, paralajmëroi njëkohësisht kohën kur meshkujt turq do të ecnin pa turbanë, ndërsa femrat do të dilnin pa mbulesën e çarçafit. Mbi atë urë, ditën kur u shkarkua nga froni, sulltani i fundit otoman u ndal nga një polic britanik dhe u dënua për shkelje trafiku, sepse kishte tejkaluar një veturë nga ana e gabuar.
Pothuajse njëqind vjet më vonë, historiani holandez Geert Mak, në librin “Ura” (Harvill Secker, Londër, 2008), shënoi këtë dhe shumë anekdota të tjera. I mblodhi duke qëndruar në një urë tjetër të Stambollit, atë të betonit, për të regjistruar nëpërmjet saj shpirtin e një vendi dhe të kohëve. Librin fillova ta lexoja nën një urë tjetër, më 2008. Ura ishte në Frankfurt an der Oder dhe bashkonte dy pjesë që dikur kishin qenë një qytet. Kur ngjitesh shkallëve, kalon pranë postbllokut të vjetër kufitar, vazhdon drejt bregut tjetër të lumit dhe lexon shenjat e kohëve. Postblloku kufitar i boshatisur nuk është i lashtë; i përket gjysmës së dytë të shekullit të kaluar. Një ditë, në fund të Luftës së Dytë Botërore, forcat sovjetike vendosën që ura që lidhte dy pjesët e qytetit të bëhej ura që do të lidhte dy shtete.
Në anën tjetër të Frankfurt an der Oder do të lindte S³ubice, qytet polak. Kjo nuk shihet menjëherë në ndërtesat e vjetra që kanë mbijetuar. Ato janë ende pjesë e një qyteti që ka mbetur në histori. Ngjitur me to, mu në fund të urës, në anën tjetër shihen shenjat e fillimit të këtij shekulli: një ushqimore për gjermanët që përtojnë të hyjnë më thellë në tregun e S³ubices për të blerë kërpudha mali dyfish më lirë se në anën gjermane; kioska alumini e xhami që shesin cigare, po ashtu dyfish më lirë; shpallja e madhe e floktarit që grave ua pret flokët për katër euro dhe ua ngjyros për shtatëmbëdhjetë; dy fast-food-e që kanë zëvendësuar dy ish-pastiçeri socialiste; një veturë me targa gjermane që, të dielën në mëngjes, bën xhiro nëpër pjesën polake duke shpallur me zë të lartë afinitetin e pronarit për tallavanë shqiptare të klasit të fundit.
“Në urë nuk krijon miqësi. Në urë do të vrojtosh dhe shohësh”, citon autori holandez një poezi të Sait Faikut. Ajo që mund të shohësh në S³ubice është se ura i ka shërbyer kohës. Kur duhej, kishte lidhur nevojën gjeografike të një qyteti të ndarë nga lumi. Kur duhej, kishte lidhur ndarjen e re politike mes Republikës Demokratike Gjermane dhe Polonisë Socialiste, e pastaj mes Gjermanisë së bashkuar dhe Polonisë demokratike. Kur duhej, kishte lidhur Perëndimin me Lindjen, Bashkimin Evropian me pjesën në lindje të tij. Tash, kur Lindja është zhvendosur shumë më larg, ura lidh nevojën e qytetarit për të blerë kërpudha më lirë. Historia e madhe është tërhequr; ka mbetur përdorimi.
3. Më 2015, prijësit e Kosovës dhe të Serbisë negociuan për urën Austerlitz sikur ajo të ndante Gjermaninë nga Polonia. Oficeri egjiptian dhe ushtarët francezë, UNMIK-u dhe KFOR-i, e kishin ruajtur natyrën e veçantë, pothuajse mistike, të urës. Duke mos shërbyer për kalim, ajo shërbeu si rrëfim i një ndarjeje të padakorduar. Më 2015, prijësit e Kosovës dhe të Serbisë biseduan se si të mundësohej që disi dhe dikush të qarkullonte nëpër urë. Ajo, duke mos qenë urë, një ditë ishte gdhirë e mbuluar me beton e kamionë dheu, të sjellë për ta shndërruar në “Park të paqes”: hapësirë që do ta ndante bregun jugor, shqiptar, nga bregu verior, serb. Bashkimi Evropian i lehtësoi bisedimet. Në to u legjitimua parimi se për bregun verior do të bisedonte Serbia, kurse për bregun jugor Kosova.
Bashkimi Evropian u kujdes që të mos i shpëtonte asnjë hollësi e bisedimeve historike për urën që nuk ishte urë. Në dokumente shtesë përcaktoi pajtimin e kryeministrit të Kosovës dhe të presidentit të Serbisë se kur e si mund të vendoseshin rrethojat prej llamarine për fillimin e punimeve dhe çfarë lartësie – 60 centimetra, jo 80 apo më shumë – mund të ishte muri i rrethrrotullimit. Ura që nuk ishte urë u bë temë negociatash ndërkombëtare. Bashkimi Evropian u mor me marrëveshjen bërthamore me Iranin, me ruajtjen e armëpushimit në Ukrainë e më pas me luftën pushtuese ruse, me sfidat në marrëdhëniet transatlantike, Lindjen e Mesme, garën teknologjike dhe – natyrisht – me urën që nuk ishte urë.
4. Ura që nuk ishte urë duhej të bëhej kufi. Presidenti i Serbisë zhvilloi negociata me homologun e Kosovës, me ndërmjetësimin e Bashkimit Evropian. Shefja e diplomacisë evropiane, Federica Mogherini, vendosi të mos merrej më me rrethrrotullimin e urës që nuk ishte urë. Po të pyeteshin ajo dhe dy presidentët negociatorë, pika e kontrollit e UNMIK-ut mbi urën Austerlitz do të bëhej kabina e parë ndërkufitare. Ndërhyrjet, në radhë të parë gjermane dhe britanike, e ndërprenë aventurën e shndërrimit të urës në kufi. Më 2023, grupi paraushtarak i prirë nga Milan Radoiçiqi u përpoq të krijonte me zjarr një realitet të ri.
Njëri prej vizatuesve të kufirit ishte granatahedhësi automatik M93. Me një armë të tillë, në përdorim të forcave të armatosura serbe, grupi paraushtarak mund të prodhonte zjarr të dendur. Zjarri i përqendruar drejt jugut do të duhej të shërbente si argument për krijimin e një zone tampon ushtarake, për “ndarjen e palëve ndërluftuese” dhe, më vonë, për ndarje territoriale e politike. Ura nuk u bë kufi, sepse në Kosovë më nuk kishte kush ta pranonte kufirin si premisë. Në bregun verior filluan të funksiononin të njëjtat institucione si në atë jugor. Për të kaluar në bregun verior u ndërtuan edhe ura të tjera. Krahas urave që janë ura, një urë që nuk është urë duket si anomali.
Bashkimi Evropian, përkundër kapacitetit të dëshmuar për shpikje diplomatike, e kishte të vështirë të gjejë një shpjegim bindës pse një urë duhet të vazhdojë të mos jetë urë. 5. Në urat që janë ura, shpirtrat zbulues si Geert Mak shënojnë rrëfimet e njerëzve që kalojnë nga njëri breg në tjetrin dhe shndërrohen në histori. Mak do të rrinte me një shitës ombrellash që donte ta padiste shtetin britanik, sepse nuk e kishte lejuar të hynte në Heathroë pa vizë britanike, ndonëse ai kishte marrë para borxh për të paguar biletën e avionit; me një rojtar të nevojtores së femrave – i pafat, sepse në atë të meshkujve bakshishi ishte më i mirë; me një shitës librash që në shtëpi ruante poezi të Majakovskit dhe romane të Hamsunit, bashkë me njëzet mijë rripa plastikë pantallonash me vizatimin e një qeni, të blerë lirë dhe që priste t’i shiste një ditë të bukur; me një çift që ishte dashuruar në Spanjë dhe dilte për të peshkuar; si dhe me njerëz të tjerë që, nga vitet tetëdhjetë dhe fillimi i krizës ekonomike në Turqi, ishin tërhequr prej fshatit drejt metropolit.
Të gjithë ishin bashkëbisedues që kishin kaluar nga njëra pjesë e jetës në tjetrën – pjesë të ndërlidhura vetëm nga kjo urë. Dhe ky është leximi i sërishëm i urës së Mitrovicës: jo më si vijë që ndan dy brigje, por si vend ku njerëzit mund të kalojnë nga njëra pjesë e jetës në tjetrën. Kur ura pushon së barturi peshën e kufirit, mund të fillojë më në fund të bartë njerëz.
Pas publikimit të fakteve nga ‘Pamfleti’, Gonxhe mohon dhe e quan ‘shpifje’; por dokumentet vërtetojnë se ai dhe Endri Haxhiu kanë firmosur relacione fiktive për ndërtime në zona arkeologjike e monumente, PASI punimet kishin nisur. Nga shkatërrimi i ‘Kafjes së Madhe’ dhe ‘Gjuhadolit’ në Shkodër, te resorti ‘Amantes’ i Arben Muçobegës në Gjirin e Llamanit (1.5 vjet pas nisjes) dhe ‘Banjat Termale të Bënjës’ në Përmet…
Prej disa ditësh, “Pamfleti” po publikon dokumente për skandalet e Ministrit të Turizmit, Kulturës e Sporteve, Blendi Gonxhe, të cilat janë krime ndaj zonave arkeologjike, zonave të mbrojtura natyrore dhe monumenteve të trashëgimisë kulturore.
AdChoices
WERBUNG
Blendi Gonxhe, bashkë me “zarin”, sekserin dhe bashkëhajdutin e tij Endri Haxhiu, kanë hartuar dhe firmosur relacione false e fiktive, pasi ndërtimet kanë betonizuar, shkatërruar e zhdukur vlera të trashëgimisë kombëtare dhe zona të mbrojtura natyrore.
Sipas ligjit, Gonxhe dhe drejtori Haxhiu kanë detyrim të verifikojnë hartat e projekteve, para se të fillojnë ndërtimet në zonat arkeologjike dhe monumentet e trashëgimisë, duke i kërkuar Kryetarit të KKT-së të anulojë lejet e ndërtimit kur këto zona preken; madje t’i drejtohen edhe SPAK-ut.
Por Kryetar i Këshillit Kombëtar të Territorit që cakton zonat e ndërtimeve dhe jep lejet është kryeministri Edi Rama; të cilit Blendi Gonxhe i qëndron “Gati-tu”, si ushtar i bindur dhe sekser i tij në pazare, qysh nga koha e hajdutllëqeve të përbashkëta në Ministrinë e Kulturës, në Bashkinë e Tiranës, në Ministrinë e Ekonomisë, Kulturës e Inovacionit dhe Drejtorinë e Transporteve.
Dhe tani që drejton Ministrinë e Turizmit dhe Kulturës, “monstra” i korrupsionit, Blendi Gonxhe, harton dhe firmos relacione false e fiktive, pasi kanë filluar, ose kanë përfunduar ndërtimet në zonat arkeologjike dhe të monumenteve të trashëgimisë, duke mashtruar me raporte zyrtare sikur nuk preken vlerat e tyre.
Denoncimet e faktuara që ka publikuar “Pamfleti”, të shoqëruara me thirrjen drejtuar shefit të SPAK-ut, Klodian Braho, për të hetuar krimet ndaj zonave arkeologjike e monumenteve të trashëgimisë, kanë alarmuar Blendi Gonxhen, i cili ka reaguar duke mohuar të vërtetën shkresore.
Përsëri duke mashtruar, Blendi Gonxhe ka mbrojtur veten dhe sekserin e bashkëhajdutin Endri Haxhiu, madje publikimin e fakteve e ka quajtur “shpifje dhe cenim dinjiteti të tij e të vartësit”.
Por i kujtojmë Gonxhes masakrën që ka lejuar me relacion fals për shkatërrimin e objekteve Monument të Trashëgimisë si “Kafja e Madhe” dhe “Gjuhadoli” në Shkodër, pasi këtyre vlerave u është vënë kazma për të ndërtuar hotele, restorante, parkingje, kazino e PUB-e.
Po i kujtojmë Gonxhes Vendim-Relacionin Nr. 38, datë 13 shkurt 2026, plotësisht fals e fiktiv, të hartuar në favor të kompanisë “Bega 07” me pronar trafikantin Arben Muçobega, duke i miratuar lejen e ndërtimit të resortit “Amantes” në Gjirin e Llamanit, Zonë të Mbrojtur në Porto Palermo, 1 vit e gjysmë pas nisjes së punimeve.
Janë shumë dokumente të miratimit të lejeve të ndërtimit me relacione false në zonat arkeologjike, në territore të monumenteve të trashëgimisë e zonave të mbrojtura, që kanë hartuar Blendi Gonxhe dhe Endri Haxhiu; siç kanë bërë batërdi me tenderët, autoshkollat, kontrollin teknik të mjeteve dhe projektin Retro-Auto, gjatë 5 viteve bashkë në Drejtorinë e Transporteve.
Ndërsa 8 muaj më parë, Blendi Gonxhe e ka marrë zarin, sekserin dhe bashkëhajdutin Endri Haxhiu në Ministrinë e Turizmit dhe Kulturës, ku i ka dhënë dy detyra paralele: Drejtues i Institutit Kombëtar të Trashëgimisë Kulturore dhe Kryetar i Këshillit Teknik në Ministri.
Nëpërmjet tij, Gonxhe sajon dhe miraton relacionet false e fiktive në favor të bosëve të ndërtimit dhe bën pazaret me ta pasi kanë filluar punimet, ose kanë përfunduar objektet në zonat arkeologjike dhe brenda monumenteve të trashëgimisë.
Në vijim, do të publikojmë prova nga punët e zeza që Blendi Gonxhe ka bërë dhe me vartësit e tij Përparim Xhafa, Vangjush Mile e Dëfrim Ajazi; si dhe për relacionin fals me të cilin ka lejuar dhe fshehur masakrën ndaj zonës së mbrojtur Monument Natyre e të Trashëgimisë “Banjat Termale të Bënjës” në Përmet./Pamfleti
Krejt karrirerën e filloi me një falsifikim Hashimi! Ishte viti 1991 kur u hap konkursi për postin e zberazët të Prorektorit Student në UP. Rektor në këtë kohë ishte Ejup Statovci dhe çdo gjë zhvillohej nën mbikëqyrjen e tij. Për këtë post kishin konkurruar studentët më të mirë, pasi ishte i vetmi post i studentëve, i cili merrte pagë mujore.
Mes tjerash kishte konkurruar edhe Naim Gjergji, student i shkencave matematiko-natyrore me notë mesatare 10. (Prof.dr. Salem Lepaja jep një korigjim: “Naim Gjergji ka qenë student i Fakultetit Elektroteknik. Mentor i punimit të tij të diplomës kam qenë unë. Meqenëse ishim larguan nga pushteti serbë prej objekteve të Universitetit, mbrojtja është bërë në lokalet e Institutit Albanologjik. Se sa e ka pasë mesataren nuk e dij, por ka qenë student i shkëlqyeshëm. Më vonë i ka kryer studimet e doktoratës në Gjermani dhe sa e dij unë jeton në Gjermani”).
Hashim Thaçi nuk i kishte notat e mira, mori certifikaten e notave dhe e futi në ujë të nxehtë, ajo doli e pastër pasi certifikatat në këtë kohë plotësoheshin vetëm me ngjyrë. I shkroi notat e reja krejta 10-she. Me përkrahjen e UP-së të cilin e kishte në dore shoku i tij Fisnik Cukaj, i cili nuk e dinte punën e falsifikimit, u zgjodh Hashimi Prorektor student. Puna shkoi mirë deri në vitin 1993 kur nga fakulteti i Historisë në adresë të Rektorit Statovci arriti një peticion i studentëve të historisë, i cili e informonte Rektorin për falsifikimin. Nga vjeshta e vitit 1991 studentët e profesorët ishin në objekte private pasi ishin përzënë nga objektet e tyre nëpër fakultete me masa të dhunshme të pushtetit serb.Rektori Statovci mori kontakt me referentin e fakultetit të historisë dhe e siguroi certifikatën origjinale, e ftoi Hashimin në takim dhe e shkarkoi menjëherë. Pa diskutim. Kurrë më nuk e takova Hashimin, derisa e pashë në takim në tetorin e vitit 1998 me ambasadorin Hill në fshatin Dragobil si përfaqësues i UÇK-ës. Mu ngritën flokët përpjetë. Tjerat i dimë të gjithë. Fati e deshti që Ejup Statovci ndërroi jetë në kohën kur Hashimi ishte kryeministër i Qeverisë së Përkohshme. La vetëm një porosi me shkrim. Varrimi të behej vetëm në prani të familjarëve
Në ditën e 81-të të protestës para Kryeministrisë, një prej protestuesve kundërshtoi hapur krijimin e një shteti bektashi brenda territorit të Shqipërisë, duke theksuar se kjo çështje nuk ka lidhje me përkatësinë fetare, por me parimin e bashkimit dhe të shtetit të përbashkët shqiptar.
Duke sjellë shembuj nga komunitete bektashiane në zona të ndryshme të vendit, ai argumentoi se besimtarët bektashinj nuk kanë kërkuar një shtet të veçantë për të ushtruar fenë e tyre. Fjalën e tij e lidhi me protestën 81-ditore kundër qeverisë, duke theksuar se qytetarët e besimeve të ndryshme janë bashkuar në shesh me të njëjtin qëllim: kundërshtimin e sistemit qeverisës dhe kërkesën për dorëheqjen e Edi Ramës.
Protestuesi: Unë jam kundër të formimit të shtetit bektashi brenda territorit të Republikës së Shqipërisë. Tani, kush më njeh mua, do të thotë, ti Fation je mysliman, nuk je pjesë e atij tarikati, edhe fare mirë mund të jesh kundër, nuk ka asnjë lloj problemi. Po kundër janë edhe gjyshërit e mi bektashi. Kundër janë edhe ata njerëz nga fisi im që janë bektashi. Ne në fshatin tonë në Vlorë kemi teqe edhe kemi pasur. Edhe në fshatrat përreth ka pasur dhe ka teqe. Pra ka popullatë bektashie. Kurrë nuk ju ka lindur atyre ideja po nevoja që të kenë një shtet të tyrit, se nuk ndihen të përfaqësuar apo ndihen të kërcënuar apo se nuk e praktikojnë dot lirshëm fenë e tyre. Po jo vetëm Vlorë. Unë njoh bektashinj nga Skrapari, njoh bektashinj në Berat, njoh bektashinj në Korçë, në Tropojë, në Kukës, në Pukë, në Gjirokastër. Kurrë nuk e kam pasur këtë ide, që duhet të kenë një shtet të tyrit. Madje, ju duket shumë e dyshimtë kjo punë. Po jo vetëm bektashinjtë. Fiks 5 minuta para se të vija këtu në mikrofon, unë kam folur dhe rri, dhe flas, me profesor Arianin, që është bektashi, me Erolin, që është mysliman, me Erisin, që është katolik. Me Ilirin, që është ortodoks. Nuk kemi ne asnjë ndasi këtu. Jemi të gjithë këtu në shesh bashkë për të njëjtin qëllim. Për të rrëzuar këtë sistem të kalbur, për të zbatuar ato pika për të cilat janë vendosur. Asnjëra nga këto fe që përmenda unë këtu, nuk i shkon në mendje që duhet të bëri një gardh apo të bëri një kufi shtetëror që të praktikojë më mirë fenë e tij. Të gjithëve na duket absurde. Po qeveria? Qeveria si e justifikon? Personalisht Edi Rama ka thënë, bërja e një shteti bektashi do të ndihmojë traditën bektashie shqiptare, e cila është në zhdukje, dhe gjithashtu do të ndihmojë vizitorët edhe pelegrinët bektashi që vizitojnë Kryegjyshatën. Tani, me këtë lloj logjike i bie që sa herë që ne të kemi një traditë në zhdukje, të formojmë një shtet brenda vendit tonë. Nga ana tjetër nuk e kuptoj logjikën sesi u ndihmoka vizitori dhe pelegrini duke krijuar edhe një kufi ekstra. A i bie tani nëse tani zbret në Rinas dhe shkon te Kryegjyshata, tani do zbresi në Rinas, deri në Selitë është në territor shqiptar. Mbrapa Selitës duhet të paraqesi vizën, apo të kalojë, apo të kalojë kufirin tjetër për të hyrë për vizitor në Kryegjyshatë. Gjithashtu i këmbejnë, është, me monedhën euro. Nga euro ti bëjnë lekë, e nga lekë ti bëjnë beb, që të bëjnë pagesat atje. Pra është një absurditet total. Tani do ju shpjegoj problemin sepse do qeveria që ky shtet të ekzistojë.
TIRANE- Pamje të shëmtuara, të neveritshme, rrëqethëse për dikë dhe “anormale” për një tjetër. Ky ishte komenti kryesor i 31 majit 2026, ditës kur, para syve të të gjithë shqiptarëve, u shfaq modeli i gangsterit modern.
Një djalë i ri, rreth të 30-ave, me trup të stërvitur, i veshur me çantë marsupi, brenda së cilës, sipas pamjeve dhe dëshmive të bëra publike, mbante një dorezë dhe një armë zjarri. Një person i trajnuar për të reaguar në një mënyrë: me dhunë, sa herë i kërkohet.
Në sytë e Policisë së Shtetit, një qytetar u mor zvarrë dhe iu hoq liria. Ndërkohë, frenat e reagimit që duhet t’i përkisnin shtetit, duket se kishin kaluar te shoqëria.
Ato pamje ishin fillesa e “Revolucionit Flamingo”.
Nëse ky revolucion ende nuk e ka arritur qëllimin final, anulimin e ndërtimit në Zvërnec, arriti së paku të shuajë kompaninë e sigurisë private Mayor Security, të bashkuar me Myrto.
Por kjo nuk ishte hera e parë.
Përpara tyre, ne gazetarët dhe, ndoshta, edhe ndjekësit e rregullt të lajmeve, kishim parë se çfarë kishte ndodhur në Rrjoll, ku kompania Gener 2 e biznesmenit Bashkim Ulaj përdori “burrat e veshur me të zeza” të Breçani Security.
Dhjetëra banorë, pretendentë për tokat e tyre, u morën zvarrë.
Por nëse në Rrjoll vëmendja mediatike mungoi, për shkak të një nyjeje të fortë interesash, e njëjta gjë nuk ndodhi me Zvërnecin.
Algoritmi bëri të vetën. Dhe përgjigjja ndaj dhunës erdhi.
Por nëse përgjigjja u dha, mesazhi nuk u mor.
Vetëm tre ditë më parë, kompania e sigurisë Elite, përgjegjëse për mbarëvajtjen e aktivitetit të Orange Club në Sarandë, arriti një tjetër rekord në kronikën e dhunës ndaj qytetarëve dhe turistëve.
Tashmë, “burrat e veshur me të zeza” nuk mjaftohen më me përplasjet me qytetarët.
Ata ia dalin të dhunojnë edhe vetë Policinë.
Të fortët e Elite Security, të punësuar edhe si policë, dhunuan shefin e Krimeve në Sarandë, Mateo Bakalli, pasi ky i fundit nuk i lejoi të dhunonin një turist të huaj.
Dhe për ta finalizuar këtë histori, “burrat e veshur me të zeza”, të bindur se po vendosin rregull dhe po garantojnë siguri, lanë të masakruar me thika mbi shezlongët e plazhit të Principotes një djalë 21-vjeçar.
Një i ri që, sipas dinamikës së bërë publike, u përfshi në konflikt dhe përfundoi i vrarë nga Sokrat Vata, i cili punonte në Elite Security, bashkë me një tjetër efektiv policie. Të dy dyshohet se ishin përfshirë edhe në sherrin e Orange Club.
Çfarë po ndodh me këto kompani?
Në një Shqipëri ku Policia e Shtetit prej vitesh ndodhet në një proces të thellë reformimi, shumë efektivë të Policisë joshen për të punuar si punonjës sigurie pranë këtyre kompanive. Nga ana tjetër, bashkë me policë, në këto kompani punësohen edhe individë me të shkuar kriminale, të cilët, si në rastin më të fundit, arrijnë të punësohen pa asnjë filtër.
Dhe këtu vijmë te një tjetër problem.
Kush e garanton sigurinë private sot në Shqipëri?
Sepse kur një klient shkon në një resort luksoz, ai pret të ruhet nga dhuna. Nuk pret që personi që paguhet për ta mbrojtur të bëhet pjesë e konfliktit. Dhe mbi të gjitha, nuk pret që personi që duhet të garantojë sigurinë e tij, t’i marrë jetën.
Kush i punëson këta individë?
Kush u jep licencën këtyre kompanive?
A kemi arritur në pikën ku ligji mbaron te dera e klubit apo e pronës private dhe, nga aty, nis ligji i truprojës?
Sepse nëse “burrat e veshur me të zeza” po kthehen në një autoritet paralel, atëherë nuk kemi më thjesht një problem të sigurisë private. Kemi një problem me vetë shtetin./ZËRI
Në orën 09:00 të 15 korrikut 2026, një kolonë automjetesh të blinduara priste jashtë ambienteve të IEVP Reç. Prej aty doli Sokol Sanxhaktari, 40 vjeç, i cili ishte në burg që prej arrestimit më 30 korrik 2020, ditën kur Florian Lamçe humbi jetën.
Sanxhaktari ishte një nga 553 personat që përfituan lirimin në kuadër të amnistisë së miratuar në qershor 2026. Ai nuk kishte kryer ende gjashtë vite të plota pas hekurave.
Dokumentet e siguruara nga shteg.org tregojnë se rruga drejt lirimit ishte ndërtuar përmes një kombinimi vendimesh gjyqësore, uljesh dënimi dhe dy amnistive.
Në raportet e burgut, Sokol Sanxhaktari përshkruhej si një i dënuar me sjellje të mirë, i angazhuar në programe rehabilituese, me marrëdhënie pozitive me stafin dhe të burgosurit dhe, në një prej vlerësimeve, edhe si pjesë e organikës së punësimit.
Këto dokumente u paraqitën më pas përpara Gjykatës së Shkodrës dhe shërbyen si bazë për tri vendime që ia ulën dënimin me nga 90 ditë secili. Por një prej këtyre përshkrimeve bie ndesh me përgjigjen zyrtare të vetë burgut: Sanxhaktari, sipas regjistrave të punësimit të IEVP Reç, nuk rezulton të ketë punuar aty.
Sokol Sanxhaktari nuk është i vetmi ku amnistia e vitit 2026 çoi në lirimin e një personi të dënuar për një vepër të rëndë.
Shoqëria në përfundoi në vrasje
Në një mbrëmje të fundkorrikut, Florian Lamçja u ul të pinte me shokët e tij, Sokol Sanxhaktarin dhe Adriano Hajdarin, në Elbasan. Kjo do të ishte nata e fundit për të. Sipas të dhënave të bëra publike, Sanxhaktari dhe Hajdari e goditën Lamçen me thikë dhe karrige, duke i shkaktuar plagë të rënda që çuan në vdekjen e tij në orët e para të mëngjesit të 30 korrikut.
Zyrtarisht, policia e Elbasanit akuzoi Sanxhaktarin dhe Hajdarin për vrasjen me dashje në bashkëpunim të shokut të tyre, akuzë me të cilën ata u përballën edhe me drejtësinë.
Gjykata e Elbasanit e dënoi Sanxhaktarin me 12 vite heqje lirie më 16 mars 2022. Në Apel u dënua me 15 vite burg. Për shkak të gjykimit të shkurtuar, ai përfitoi reduktimin me një të tretën dhe dënimi përfundimtar që duhej të vuante ishte 10 vite.
Koha e paraburgimit, e llogaritur deri në vendimin e formës së prerë, i zbriti më tej kohës së mbetur edhe 1 vit e 29 ditë.
Ky nuk ishte i vetmi përfitim që Sanxhaktari mori gjatë kohës së vuajtjes së dënimit.
Më 9 prill 2024 hyri në fuqi amnistia e miratuar nga Kuvendi dhe e dekretuar nga Presidenti Bajram Begaj.
Edhe pse amnistia nuk parashikonte lirimin e personave të dënuar për “vrasje me dashje”, ajo lejonte uljen e dënimit për këtë kategori.
Lajmi për përfitimin e amnistisë dhe uljen e dënimit e gjeti Sokol Sanxhaktarin në burgun e Korçës.
Ai po vuante dënimin atje, ndërkohë që në dosjen e tij ekzistonte edhe një masë disiplinore e datës 13 prill 2023, me motivacionin “ushtrim i dhunës fizike ose psikike ndaj të burgosurve të tjerë”.
Më 2 gusht 2024, sipas dokumentacionit të Drejtorisë së Burgjeve, Sanxhaktari u transferua nga Korça në IEVP Reç me urdhër të Drejtorit të Përgjithshëm, për arsye sigurie.
Ishte në Reç, aty ku ai nisi një seri kërkesash për të shkurtuar më tej kohën e dënimit, dhe duket se masat disiplinore dhe e shkuara e tij nuk kanë ndikuar te gjykata apo administrata e burgjeve në hartimin e raporteve vlerësuese.
Përpara se të dënohej për vrasjen e Florian Lamçes, Sanxhaktari kishte një histori të mëparshme me drejtësinë. Nga një dënim për kundërshtim të forcave të rendit dhe një tjetër për plagosje e armëmbajtje pa leje, te një arrati gjashtëmujore dhe një përplasje me policinë, emri i tij ishte shfaqur në dosjet e drejtësisë shumë kohë përpara ngjarjes së 30 korrikut 2020.
Në vitin 2008, ai u dënua me gjobë për kundërshtim të forcave të rendit. Dy vite më vonë, në vitin 2010, u dënua me tre vite burg për plagosje dhe armëmbajtje pa leje.
Në vitin 2011, emri i tij u përfshi sërish në një hetim për plagosjen e Miklaj Llatjas dhe Erion Kardhoshit në Elbasan. Sanxhaktari u shpall në kërkim, por dy të rinjtë më pas tërhoqën akuzat ndaj tij dhe hetimi për plagosjen u pushua.
Një nga episodet më të debatueshme të asaj periudhe ishte tentativa e policisë për arrestimin e tij në mars 2011.
Sipas dosjes, policia organizoi një operacion pranë lokalit “Shtëpia e Artit Sejko” në Elbasan, ku Sanxhaktari ndodhej së bashku me Marjus Lulajn, i njohur si Suel Çela.
Kur efektivët iu afruan për ta shoqëruar, situata u përshkallëzua në një përplasje fizike mes policëve dhe personave që ndodheshin me Sanxhaktarin. Në kaosin e krijuar, ai arriti të largohej.
Për rreth gjashtë muaj qëndroi në arrati. Por mënyra se si përfundoi kjo çështje ishte po aq e pazakontë sa vetë arratisja.
Në gjykatë, akuza për kundërshtim të forcave të policisë nuk qëndroi. Gjykata arsyetoi se efektivët nuk kishin përdorur uniformën zyrtare të Policisë së Shtetit dhe se Sanxhaktari nuk mund të identifikonte me siguri se personat që po i afroheshin ishin punonjës policie.
Në fund, Sanxhaktari u dënua vetëm me gjashtë muaj burg për armëmbajtje pa leje. Kjo periudhë përkonte me kohën që ai kishte kaluar në arrati.
Amnistitë dhe tre vendimet për “sjellje të mirë”
Kur Sokol Sanxhaktari kërkoi për herë të parë shkurtimin e dënimit në Gjykatën e Shkodrës, gjykatës nuk iu desh të niste nga e para për të vlerësuar sjelljen e tij.
Në dosje kishte tashmë një dokument të përgatitur nga institucioni ku ai po vuante dënimin.
Sipas përllogaritjeve të paraqitura në atë procedim, ai kishte kryer 7 vite, 4 muaj dhe 2 ditë burg, duke përfshirë kohën e paraburgimit dhe uljen e përfituar nga amnistia e vitit 2024. I mbeteshin rreth dy vite e tetë muaj për të vuajtur.
Përshkrimi nga administrata e IEVP Reçit ishte pozitiv.
Në të thuhej se Sanxhaktari kishte respektuar rregullat e institucionit, nuk kishte mbajtur apo qarkulluar sende të ndaluara, nuk kishte tentuar të arratisej dhe kishte ndërtuar marrëdhënie pozitive me punonjësit.
Me të dënuarit e tjerë kishte pasur marrëdhënie të mira dhe, sipas dokumentit, nuk shfaqte sjellje bullizuese. Ai kishte marrë pjesë gjithashtu në këshillime individuale dhe në grup.
Ky vlerësim nuk mbeti thjesht një dokument administrativ i burgut. Ai u bë pjesë e materialeve mbi të cilat Gjykata e Shkodrës mbështeti vendimin për t’i ulur Sanxhaktarit 90 ditë nga dënimi.
Gjyqtari Orgent Nazaj arsyetoi se i dënuari kishte pasur sjellje të mirë, kishte marrë pjesë në programet rehabilituese dhe ishte treguar i motivuar. Më 3 mars 2025, Sanxhaktari fitoi kështu uljen e parë të dënimit.
Pak më shumë se një muaj më vonë, ai iu drejtua sërish gjykatës me kërkesë për ulje dënimi.
Këtë herë, raporti i burgut e përshkruante me një seri të re treguesish pozitivë: “kontakte të rregullta dhe të mira me familjarët, pjesëmarrje në aktivitete kulturore-sociale, përfshirje në punësim, pjesëmarrje në këshillime, pranim të veprës penale dhe shprehje pendese”.
Edhe ky raport u përdor nga gjykata. Më 19 maj 2025, gjyqtarja Elona Mertiri i hoqi Sanxhaktarit 90 ditë të tjera nga dënimi.
Një vit më pas, skema u përsërit.
Më 31 mars 2026, Sanxhaktari paraqiti një kërkesë të tretë për uljen e dënimit me 90 ditë. Edhe kësaj here, vlerësimi për sjelljen dhe pjesëmarrjen në aktivitetet e burgut ishte pozitiv.
Më 19 maj 2026, Gjykata e Shkodrës i dha sërish 90 ditë ulje.
Në harkun e rreth 15 muajve, raportet e burgut u shndërruan kështu në një nga elementet kryesore të një serie vendimesh që i hoqën Sanxhaktarit gjithsej nëntë muaj nga dënimi.
Por dokumentet ngrenë pikëpyetje mbi mënyrën se si është dokumentuar rehabilitimi i tij.
Në arsyetimin e gjykatës për uljen e dënimit, Sanxhaktari përshkruhet, duke iu referuar vlerësimit të IEVP Reç, si pjesë e organikës së punësimit.
Por në përgjigjen zyrtare të Drejtorisë së Burgjeve ndaj kërkesës për informacion, institucioni deklaron të kundërtën.
Pas verifikimit të dosjes personale dhe regjistrave të punësimit, IEVP Reç thotë se “nuk rezulton të ketë qenë i punësuar pranë Institucionit tonë”.
Puna ishte vetëm një nga elementet e përdorura për të vlerësuar sjelljen dhe rehabilitimin e të dënuarit.
IEVP Reç shpjegoi se vlerësimi bazohet në pjesëmarrjen dhe angazhimin në programet dhe aktivitetet e institucionit, motivimin, bashkëpunimin me stafin, respektimin e rregullave dhe vazhdimësinë e pjesëmarrjes në programe që synojnë rehabilitimin dhe riintegrimin.
Në burg zhvillohen programe në grup për tema të ndryshme, ndërsa ofrohen edhe programe individuale, aktivitete kulturore-sociale, arsimim dhe kurse profesionale.
Megjithatë, dokumentet e vëna në dispozicion nuk japin një shpjegim të mëtejshëm se cilat prej këtyre programeve ndoqi konkretisht Sanxhaktari dhe si u mat përparimi i tij në to.
Dosja e Sanxhaktarit kishte një tjetër element që bie ndesh me përshkrimin e tij si një “i burgosur shembullor”.
Në burgun e Korçës, më 13 prill 2023, atij i ishte dhënë një masë disiplinore për “ushtrim të dhunës fizike ose psikike ndaj të burgosurve të tjerë”.
Referuar shkresave, Gjykata e Shkodrës vlerësoi se masa disiplinore ishte parashkruar dhe konsiderohej e paqenë.
“Masa disiplinore është parashkruar dhe quhet e paqenë, prandaj ky fakt nuk mund të shërbejë si shkak paragjykues për të zeruar gjithë përpjekjet dhe sjelljen e tij pozitive gjatë kësaj periudhe njëvjeçare prej datës që është ndëshkuar me masë disiplinore”, thuhet në vendimin e gjykatës që u shpall më 3 mars 2025.
Probleme me shëndetin mendor
Uljet e dënimit nuk ishin e vetmja rrugë që Sanxhaktari përdori për të kërkuar daljen nga burgu.
Më 1 korrik 2025, ai depozitoi në Gjykatën e Shkodrës një kërkesë për lirim me kusht.
Avokati i tij argumentoi se Sanxhaktari kishte probleme të shëndetit mendor që, sipas tij, nuk mund të trajtoheshin në kushtet e burgimit.
Gjykata dhe prokuroria pranuan që çështja të shqyrtohej përmes një ekspertimi mjekoligjor.
Akt-ekspertimi i Institutit të Mjekësisë Ligjore konstatoi se Sanxhaktari trajtohej prej më shumë se një viti për çrregullim depresiv madhor. Por ekspertët nuk konstatuan çrregullime të mendimit, perceptimit apo humorit që të udhëhiqnin gjykimin dhe sjelljen e tij.
Përfundimi ishte se gjendja mund të trajtohej edhe brenda burgut. Më 13 tetor 2025, gjyqtarja Anisa Brinja rrëzoi kërkesën për lirim me kusht.
Por Sanxhaktari provoi një tjetër rrugë. Më 25 nëntor 2025, kërkoi zëvendësimin e dënimit me një alternativë që do t’i mundësonte vuajtjen e tij në shtëpi. Seancat u shtynë disa herë, aq sa detyruan Gjykatën të urdhëronte shoqërimin e detyrueshëm të të dënuarit. Sanxhaktari më pas hoqi dorë nga gjykimi i kësaj çështjeje.
Por në vend të lirimit me kusht apo një dënimi alternativ, ai do të përfundonte duke përfituar nga një mekanizëm tjetër: amnistia e firmosur nga Presidenti i Republikës.
Më 18 qershor 2026, mazhoranca socialiste miratoi amnistinë e re penale dhe Sanxhaktari ishte në mesin e 541 personave që përfituan lirimin.
Dokumentet tregojnë se përpara se të hynte në listën e përfituesve të 2026-s, ai kishte kaluar nëpër një seri procedurash që i kishin shkurtuar kohën e mbetur në burg: gjykimi i shkurtuar, llogaritja e paraburgimit, amnistia e vitit 2024 dhe më pas tre vendime të Gjykatës së Shkodrës.
Në këto tre procese, raportet e IEVP Reç mbi sjelljen dhe rehabilitimin e tij luajtën një rol të rëndësishëm. Gjykata i përdori këto vlerësime për të arsyetuar se Sanxhaktari kishte pasur sjellje të mirë, kishte marrë pjesë në programe rehabilituese dhe ishte i motivuar. Kështu, një dënim me 15 vite heqje lirie u shndërrua për Sokol Sanxhaktarin në një qëndrim fizik në burg prej rreth 5 vjetësh e 11 muajsh, nga arrestimi më 30 korrik 2020 deri në lirimin më 15 korrik 2026.
Të ngjashmit e Sokolit
Rasti i Sokol Sanxhaktarit nuk është i vetmi ku amnistia e vitit 2026 çoi në lirimin e një personi të dënuar për një vepër të rëndë.
Më 15 korrik, ditën kur nisi zbatimi i ligjit të ri të amnistisë, nga burgjet shqiptare nisën të dalin qindra të dënuar. Sipas të dhënave të publikuara nga Drejtoria e Përgjithshme e Burgjeve, numri i të liruarve ishte 553, ndërsa 863 të dënuar kishin përfituar zbritje dënimi.
Shifrat tregojnë përmasën e mekanizmit, por janë rastet konkrete që tregojnë se sa larg shkoi amnistia.
Në burgun e Fierit u liruan 104 persona dhe rreth 210 të tjerë përfituan një vit ulje dënimi. Pjesa më e madhe e të liruarve ishin dënuar për vepra me rrezikshmëri të ulët ose të mesme. Por mes tyre kishte edhe persona me dënime të larta, të cilëve, në momentin e hyrjes në fuqi të ligjit, u kishte mbetur më pak se një vit burg.
Një prej tyre ishte Luan Fusha, i dënuar me 25 vite burg për vrasje me paramendim dhe i arrestuar në vitin 2008. Pas rreth 18 vitesh burgim, ai u lirua pasi plotësonte kriteret e amnistisë për pjesën e mbetur të dënimit.
Një tjetër i liruar ishte Florian Përvathi, i dënuar me tetë vite burg për vrasjen e Lek Lekgjonajt në Lezhë. Sipas raportimeve, vrasja ishte pjesë e një konflikti të vjetër mes dy familjeve dhe u krye në një kontekst hakmarrjeje: babai i Përvathit ishte vrarë vite më parë dhe viktima e vitit 2022 ishte vëllai i personit të dënuar për atë vrasje. Përvathi ishte 21 vjeç kur u lirua nga burgu përmes amnistisë.
Në Fier u liruan gjithashtu persona me dënime të tjera të konsiderueshme, mes tyre Erild Gega, i dënuar me 14 vite burg për vjedhje me dhunë, i arrestuar në vitin 2014. Në të njëjtin institucion përfituan edhe dy shtetas të huaj, njëri i dënuar për ndihmë për kalim të paligjshëm të kufirit dhe tjetri për trafikim narkotikësh.
Në listën e emrave të njohur të amnistisë ishte edhe Rozeta Dobi, e dënuar me katër vite e tetë muaj burg për vjedhjen e mbi 500 mijë eurove nga banesa e ish-zyrtares Alda Klosi. Sipas raportimeve, Dobi kishte kryer rreth tre të katërtat e dënimit dhe i kishte mbetur një periudhë e shkurtër për të vuajtur kur përfitoi nga amnistia.
Një tjetër emër i njohur ishte Erisa Fero, ish-punonjëse e AKSHI-t, e dënuar në një çështje të lidhur me trafikimin e narkotikëve. Ajo gjithashtu ishte mes personave që u liruan në zbatim të amnistisë.
Mes përfitueseve ishte edhe Marsela Pushani, e cila ishte dënuar për vrasjen e motrës së saj. Edhe ajo doli nga burgu më 15 korrik.
Amnistia e vitit 2026 nuk u kufizua vetëm te personat e dënuar për vepra të lehta. Ajo preku edhe persona me dënime shumëvjeçare për vrasje, të cilëve, për shkak të kohës së vuajtur, u kishte mbetur një pjesë e vogël e dënimit.
Vetë ligji funksionoi mbi bazën e kohës së mbetur të dënimit dhe lirimi nuk varej domosdoshmërisht nga natyra fillestare e dënimit.
Për Sanxhaktarin, rruga drejt portës së daljes nga burgu ishte shtruar më herët me vendime gjyqësore dhe me raporte që e përshkruanin atë si një të dënuar të rehabilituar, ndërsa për të tjerë rruga drejt lirisë duket se ishte zemërgjerësia e mazhorancës socialiste./ Shteg.org/
Dy raste të spiunazhit në Kosovë tregojnë interesimin e Agjencisë së Informacionit të Sigurisë së Serbisë (BIA) për persona të lidhur me qarqe radikale islamiste – nga mbledhja e informacioneve deri te, sipas Prokurorisë së Kosovës, identifikimi i personave që mund të shërbenin si objektiva për kontaktim dhe rekrutim.
Ndërsa ekspertët thonë se aktivitete të tilla mund të kenë qëllime të sigurisë dhe kundërterrorizmit, ata paralajmërojnë se mund të jenë gjithashtu pjesë e një strategjie më të gjerë të Beogradit për krijimin e rrjeteve të inteligjencës dhe zgjerimin e ndikimit politik në Kosovë.
Autoritetet e Kosovës e arrestuan më 13 gusht Fehim Salin, nën dyshimin se ka kryer veprën penale të spiunazhit, vepër e dënueshme me së paku pesë vjet burgim.
Në kërkesën e Prokurorisë Speciale të Kosovës për caktimin e paraburgimit, të cilën e ka parë Radio Evropa e Lirë (REL), thuhet se Sali i kishte ofruar një zyrtari të BIA-s informacione për situatën politike në Kosovë dhe kishte identifikuar pjesëtarë të Agjencisë së Kosovës për Inteligjencë.
Sipas të njëjtit dokument, ai kishte dhënë gjithashtu informacione për persona që “i përkasin sektit vehabist”, si dhe për persona të tjerë “të cilët më vonë ia kishte propozuar zyrtarit të BIA-s si objektiva të mundshëm për kontaktim dhe rekrutim”.
Prokuroria tha se në mesin e provave ka transkripte bisedash “nga të cilat rezulton se i dyshuari ka krijuar dhe mbajtur kontakte me zyrtarin e BIA-s dhe ka ofruar informacione relevante dhe forma të ndryshme ndihme gjatë rekrutimit të personave të tjerë”.
Sali, i cili është edhe shtetas i Serbisë, kishte udhëtuar në Serbi. Gjatë kontrollit të shtëpisë së tij, atij iu gjetën katër telefona dhe 40.000 euro.
“Dyshimi i bazuar mirë u vërtetua edhe nga deklarata e vet të pandehurit i cili në detaje përshkruan veprimet e tij inkriminuese, duke ofruar mënyrat dhe vendtakimet e komunikimit dhe ofrimit të informacioneve dhe ndihmën për BIA-n serbe”, thuhet në kërkesën e Prokurorisë Speciale për caktimin e paraburgimit prej 30 ditësh, të cilën gjykata e miratoi.
Vehabizmi është një rrymë konservatore brenda islamit, e lidhur me teologun Muhamed ibn Abd al-Vehab, e cila thekson kthimin te interpretimet që i konsideron më burimore të Islamit dhe te praktikat e gjeneratave të para të myslimanëve.
Në Kosovë dhe në rajon, termi përdoret shpesh për të përshkruar individë apo grupe të ndikuara nga interpretime konservatore të islamit. Megjithatë, personat që lidhen me këtë rrymë nuk janë domosdoshmërisht të përfshirë në aktivitete të dhunshme apo ekstremiste.
REL-i iu drejtua BIA-s së Serbisë lidhur me këto akuza, por nuk mori përgjigje.
Ky nuk është rasti i vetëm.
Në qershor të këtij viti, Gjykata Themelore në Prishtinë e dënoi Hysri Selimin me gjashtë vjet burgim për spiunazh në favor të BIA-s, për të cilën, sipas aktakuzës, kishte punuar për më shumë se 15 vjet.
Selimi kishte udhëtuar në Siri në fund të vitit 2015 dhe ishte bashkuar në organizatën terroriste, Shteti Islamik. Pas kthimit në Kosovë, ai kishte vuajtur dënim me burgim për pjesëmarrje në organizata terroriste.
Prokuroria pretendoi se ai i kishte dhënë BIA-s informacione për numrin e shqiptarëve që iu bashkuan Shtetit Islamik, mënyrën e organizimit dhe veprimtarinë e tyre në Siri, si dhe informacione të tjera pas kthimit të tij në Kosovë.
Sipas aktakuzës, për këto të dhëna ai merrte nga BIA deri në 700 euro në muaj. Selimi i mohoi akuzat dhe u deklarua i pafajshëm.
Predrag Petroviq nga organizata joqeveritare Qendra e Beogradit për Politika të Sigurisë (BCBP) vlerëson se mbledhja e të dhënave për grupe të radikalizuara mund të shpjegohet me interesat e sigurisë së Serbisë.
Megjithatë, eksperti për siguri dhe politikë të jashtme me bazë në Uashington, Adrian Shtuni, thotë se çështja duhet parë edhe në kontekstin më të gjerë të veprimtarisë së shërbimeve serbe në Kosovë.
Shtuni, bashkëpunëtor i Qendrës Ndërkombëtare për Luftimin e Terrorizmit, thotë për REL-in se të dhënat e inteligjencës për rrjetet ekstremiste islamiste dhe tendencat e radikalizimit kanë vlerë të qartë për luftën kundër terrorizmit dhe monitorimin e kërcënimeve.
Por, sipas tij, rastet e Salit dhe Selimit – të parë së bashku me prioritetet më të gjera të Serbisë në Kosovë – “tregojnë për objektiva që shkojnë përtej kësaj”.
“BIA serbe dhe shërbimet e lidhura me të e shohin Kosovën si një çështje kyç të sigurisë kombëtare dhe jo si një objektiv të zakonshëm të inteligjencës së jashtme”, thotë Shtuni.
Në këtë kontekst, ai shton se operacionet e lidhura me Salin dhe Selimin duhet parë edhe si pjesë e prioriteteve më të gjera që synojnë “ruajtjen e politikës së mosnjohjes së Kosovës, ndërtimin dhe zgjerimin e levave të ndikimit në Kosovë dhe kufizimin e konsolidimit të Kosovës si shtet sovran”.
Petroviq, ndërkaq, vlerëson se Serbia e “mbivlerëson” rrezikun nga terrorizmi i dhunshëm dhe ekstremizmi që mund të burojnë nga komunitetet selefiste, me qëllim që vendeve perëndimore t’ua paraqesë rajonin si një hapësirë me potencial destabilizues, por edhe si një kërcënim të mundshëm për vetë Evropën.
“Në njëfarë mënyre, duket sikur luajnë me kartën e frikës që ende ekziston lidhur me këtë çështje”, thotë Petroviq për REL-in.
A po përpiqet BIA t’i forcojë rrjetet selefiste në Kosovë?
Një burim brenda Prokurorisë së Kosovës i tha REL-it se shërbimi serb i inteligjencës “punon aktivisht për krijimin e një imazhi më negativ për Kosovën” dhe se një nga mënyrat për ta bërë këtë është “forcimi i rrjeteve selefiste/vehabiste dhe nxitja e formimit të grupeve më të mëdha”.
“Qëllimi është të fuqizohet një narrativ i caktuar dhe t’i paraqitet bashkësisë ndërkombëtare, duke pretenduar se në Kosovë ekzistojnë rrjete vehabiste dhe se, për këtë arsye, vendi nuk është në gjendje të funksionojë vetë si shtet demokratik”, tha burimi.
REL-i nuk ka mundur ta konfirmojë në mënyrë të pavarur pretendimin se BIA po përpiqet t’i forcojë rrjete të tilla në Kosovë.
Adrian Shtuni thotë se duhet bërë një dallim i qartë mes mbledhjes së të dhënave të inteligjencës dhe monitorimit të zhvillimeve brenda komuniteteve të radikalizuara, në njërën anë, dhe identifikimit e propozimit të rekrutëve të mundshëm me qëllim zgjerimin e një rrjeti agjentësh, në anën tjetër.
“Kjo është tabloja më e gjerë, e cila përputhet me mënyrën se si shtetet me mosmarrëveshje të pazgjidhura territoriale zakonisht e orientojnë punën e shërbimeve të tyre të inteligjencës”, thotë ai.
Shtuni vë në pah se nga viti 2024 deri më 2026, autoritetet e Kosovës kanë arrestuar persona me profile të ndryshme nën dyshimin se kanë bashkëpunuar me shërbimin serb të inteligjencës.
Sipas pretendimeve të organeve hetuese të Kosovës në këto raste, të dyshuarit ishin angazhuar, mes tjerash, për mbledhjen e të dhënave operative të policisë, identifikimin e zyrtarëve të Agjencisë së Kosovës për Inteligjencë, ndikimin në narrativët për ngjarjet e periudhës së luftës, mbledhjen e informacioneve politike dhe të situatës në terren, si dhe komprometimin e institucioneve.
Në mesin e personave që përballen me akuza për spiunazh para organeve të drejtësisë në Kosovë janë edhe Bojan Jevtiq, toger i Policisë Kufitare të Kosovës, dhe Jellena Gjukanoviq, e cila kishte punuar në Organizatën për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë (OSBE) në Kosovë.
Pse rrjetet selefiste janë me interes për BIA-n?
Predrag Petroviq nga BCBP-ja thotë se Kosova dhe Bosnje e Hercegovina janë dy nga vatrat kryesore në Ballkanin Perëndimor ku është shfaqur ekstremizmi islamist dhe se interesimi i shërbimit serb të inteligjencës për këtë fenomen nuk është i ri.
“Qëllimi është që, përmes personave që keni rekrutuar, të fitoni njohuri për aktivitetet e tyre, në mënyrë që të mund t’i parandaloni rreziqet dhe kërcënimet ndaj sigurisë së Serbisë, sepse komuniteti vehabist është identifikuar si një mjedis nga i cili potencialisht mund të dalin ekstremistë të dhunshëm, madje edhe terroristë”, thotë Petroviq.
Një interes tjetër i shërbimit serb të inteligjencës për mbledhjen e informacioneve rreth rrjeteve islamiste, sipas Petroviqit, është mundësia që këto të dhëna t’i ndajë me shërbimet perëndimore të sigurisë, për të cilat kjo çështje është lart në listën e prioriteteve.
“Komunitetet selefiste apo vehabiste janë nën vëzhgimin e vazhdueshëm të këtyre shërbimeve të sigurisë. Në këtë mënyrë, shërbimi serb pozicionohet si një partner relevant për shkëmbimin e informacioneve dhe si një aktor që mund të ketë të dhëna të rëndësishme nga terreni”, thotë Petroviq.
Shtuni, në anën tjetër, vlerëson se rekrutimi brenda rrjeteve radikale islamiste mund të tregojë edhe për përpjekje për “instrumentalizimin e tyre në funksion të objektivave të Serbisë apo të shërbimit të inteligjencës, çka shkon përtej monitorimit pasiv të zhvillimeve të sigurisë”.
“Mbajtja e rrjeteve të agjentëve brenda qarqeve të ndjeshme shoqërore dhe fetare krijon mundësi për ndikim në të ardhmen, destabilizim apo shfrytëzim të krizave. Siç u shpjegua më herët, kjo përputhet me modelet më afatgjata të veprimit të shërbimeve serbe të inteligjencës në Kosovë, që synojnë kufizimin e konsolidimit të plotë të autoritetit të Prishtinës dhe krijimin apo shfrytëzimin e paqëndrueshmërisë kur kjo u shërben interesave më të gjera”, thotë ai.
Shtuni thekson se një depërtim eventual i BIA-s serbe në rrjete radikale islamiste në Kosovë mund të kishte pasoja për sigurinë e brendshme të Kosovës, marrëdhëniet ndëretnike dhe marrëdhëniet tashmë të brishta mes Kosovës dhe Serbisë.
Dy vjet më parë, në shtator 2024, gazeta New York Times shkroi se në Tiranë do të krijohej Shteti Sovran i Urdhrit Bektashi, një mikro-shtet i modeluar, të paktën në koncept, sipas Vatikanit dy mijë vjeçar, pavarësisht se nuk ka kurrefare afersie apo ngjashmërie me të.
Një ditë më pas, kryeministri Edi Rama e konfirmoi publikisht projektin nga foltorja e Kombeve të Bashkuara, duke e paraqitur si një qendër të re të moderimit, tolerancës dhe bashkëjetesës fetare.
Ideja ishte që territori i Kryegjyshatës Botërore në Tiranë të fitonte sovranitet, me kufijtë, administratën dhe pasaportat e veta. Në lajmet e para flitej për një territor shumë të vogël afërsisht një e katërta e Vatikanit, çka do ta bënte shtetin më të ri, njëkohësisht edhe shtetin më të vogël në glob.
Tani, gati dy vjet më vonë, lajmet e sotme thonë se projekti po ecën përpara. Flitet për pasaporta, përfaqësues diplomatikë dhe madje për një monedhë të quajtur “bek”, që mund të lidhet me çmimin e arit.
Por nga e thëna në të bërë është në mes një det i tërë dhe një tufë me pyetje.
1. A duhet ndryshuar Kushtetuta e Shqipërisë?
Neni 1, pika 2 e Kushtetutes thotë: “Republika e Shqipërisë është shtet unitar dhe i pandashëm.” Si mund të krijohet brenda territorit të saj një shtet tjetër sovran?
2. Ku do të kalojë kufiri midis Shqipërisë dhe shtetit bektashi?
Do të kemi një kufi shtetëror në kuptimin juridik të fjalës, apo një territor me status të posaçëm? Kush hyn, kush del dhe sipas cilit regjim?
3. A do të ketë doganë?
Nëse territori është sovran, çfarë ndodh me mallrat që kalojnë nga kryeqyteti në shtetin bektashi dhe anasjelltas? A do të konsiderohen import dhe eksport?
4. Po kursi i bekut me lekun? Po me euron?
Nëse monedha e re quhet Bek dhe lidhet me arin, kush do ta emetojë? A do të ketë bankë qendrore? Kush do të përcaktojë kursin bek/lek dhe bek/euro?
5. Çfarë targash do të kenë makinat e shtetit të ri?
BE, BK apo BSH?
6. Kush mund të bëhet shtetas bektashian?
Vetëm klerikët dhe zyrtarët e shtetit të ri, siç është sugjeruar në modelin fillestar, apo edhe besimtarët? Sa prej tyre do të jetojnë brenda atij shteti dhe mbi ç’bazë regjistrimi? (Vatikani ka më pak se 900 banorë rezidentë)
7. Çfarë ndodh me shtetasit shqiptarë që marrin shtetësinë bektashiane?
Do të mbeten shtetas shqiptarë me dyshtetësi, apo do të hiqen nga regjistri civil shqiptar? Kush do të regjistrojë lindjet, martesat dhe vdekjet?
8. Po miliona bektashinjtë në botë?
A do të kenë ata ndonjë lidhje juridike me shtetin e ri, apo do të jenë thjesht besimtarë të një qendre shpirtërore që ndodhet në një shtet sovran?
9. Si do të jenë marrëdhëniet diplomatike me Shqipërinë?
Në rang ambasadorësh? A do të ketë Shqipëria ambasador pranë Shtetit Sovran të Urdhrit Bektashi dhe ky i fundit ambasador pranë Republikës së Shqipërisë? Do të kenë imunitet diplomatik dhe mbi ç’bazë ligjore?
10. Kush do ta njohë shtetin e ri?
A po negociohet paraprakisht njohja nga SHBA, vendet e BE-së, Turqia dhe shtete të tjera? Çfarë ndodh nëse Shqipëria e njeh, por shumica e botës jo?
11. A do të kërkohet anëtarësim në OKB?
Po në OSBE, UNESCO, Organizatën e Bashkëpunimit Islamik apo organizata të tjera ndërkombëtare? A ka ambicie për përfaqësim në OKB shteti i ri?
12. Kur Shqipëria do të bëhet anëtare e BE, a do të konsiderohet automatikisht shtet anëtar edhe shteti bektashi apo duhet të paraqesë kandidaturën, të nisë negociatat dhe të hapë e mbyllë kapitujt në formë autonome?
13. A do të ketë Ministri të Jashtme?
Nëse ka ambasadorë dhe marrëdhënie diplomatike, duhet edhe një institucion që administron politikën e jashtme. Apo këtë funksion do ta kryejë vetë Kryegjyshata?
14. A do të ketë sistem tatimesh dhe taksash?
Kush do t’i mbledhë? A do të paguajnë tatime bizneset që ushtrojnë aktivitet brenda territorit? A do të ketë TVSH? Po tatim mbi të ardhurat?
15. Çfarë regjimi ekonomik do të ketë?
A mund të regjistrohen kompani në shtetin bektashi? A mund të hapen banka? Çfarë ligjesh do të zbatohen kundër pastrimit të parave dhe financimit të terrorizmit?
16. Po gjykata dhe prokurori?
Në vitin 2024 u tha se projekti nuk parashikonte gjykata, por nëse shteti është sovran, kush e zgjidh një konflikt civil, penal, pronësor apo tregtar që ndodh brenda territorit të tij? Gjykatat që kemi?
17. Po policia?
Nëse kryhet një vepër penale brenda territorit të shtetit bektashi, kush ndërhyn, policia e shtetit shqiptar apo një strukturë bektashiane?
18. A do të ketë Gardë apo Xhandarmëri, si Vatikani?
Nëse nuk parashikohet ushtri, a do të ketë një trupë ceremoniale dhe sigurie për Kryegjyshin, institucionet dhe territorin? Po burg a do të ketë? Vatikani ka tre qeli, p.sh.
19. A do të ketë marrëveshje ekstradimi dhe letërporosi me Shqipërinë?
Nëse një person kryen një vepër penale në Shqipëri dhe kalon kufirin drejt shtetit bektashi, dhe kërkon strehim politik çfarë procedure ndiqet? Do të mbrohet nga shteti? Po anasjelltas?
20. Çfarë ndodh me pronat?
A do të hiqen territori dhe objektet brenda tij nga regjistri kadastral i Republikës së Shqipërisë? Kush do të mbajë regjistrin e pronave të shtetit të ri?
21. Po objektet e tjera të kultit bektashian në Shqipëri?
Teqetë dhe pronat bektashiane në qytete të tjera do të mbeten prona brenda territorit shqiptar, apo do të kërkojnë ndonjë status të posaçëm?
22. Po Mali i Tomorrit?
Do t’i përkasë normalisht Republikës së Shqipërisë, do të ketë status të posaçëm për shkak të rëndësisë së tij shpirtërore për bektashinjtë, apo do të kërkohet ndonjë formë ekstraterritorialiteti për zonën e shenjtë?
23. Kush do ta mbrojë shtetin e ri?
Nëse nuk ka ushtri, a do të marrë Shqipëria përsipër mbrojtjen e tij. Nëse merr përsipër Shqipëria mbrojtjen e tij, a duhet marrë miratimi paraprak i NATO-s?
24. A do të jetë shteti bektashi pjesë e territorit doganor dhe ekonomik shqiptar?
Ndërkohë që ne negociojme anëtarësimin në BE çfarë statusi do të ketë enklava ndaj legjislacionit të BE-së nëse Shqipëria bëhet anëtare? A ka parashikua Traktati i BE -së klauzolë apo një nen të tillë?
25. A do të ketë internetin dhe domenin e vet?
Një shtet i ri mund të kërkojë kod telefonik ndërkombëtar dhe domain kombëtar. Pra, a do të kemi një ditë edhe www .bek?
26. A do të ketë media publike?
Radio Televizioni Bektashi? Një agjenci lajmesh shtetërore? Dhe mbi të gjitha çfarë ligji do të rregullojë median dhe lirinë e shprehjes brenda territorit.
27. A do të ketë himn kombëtar?
Vatikani ka Inno e Marcia Pontificale. Po shteti bektashi a do të ketë himnin e vet?
28. Po flamuri, stema, motoja dhe festat shtetërore?
Simbolet aktuale të Urdhrit do të shndërrohen automatikisht në simbole shtetërore, apo do të krijohen të reja? Cila do të jetë festa kombëtare e shtetit bektashi?
29. Kush do të jetë kreu i shtetit dhe si do të bëhet kalimi i pushtetit?
Kryegjyshi do të jetë njëkohësisht udhëheqës shpirtëror dhe kreu i shtetit? Si zgjidhet pasardhësi dhe a bëhet automatikisht edhe kreu i shtetit?
30. Çfarë Kushtetute do të ketë vetë shteti bektashi?
Do të jetë, monarki fetare, republikë, teokraci apo një formë juridike krejt e veçantë?
31. Kur do ta shohim projektin e plotë?
Pasaportat, monedha, ambasadorët dhe flamuri janë pjesa interesante, por pyetjet për territorin, Kushtetutën, sovranitetin, drejtësinë, shtetësinë, taksat dhe marrëdhëniet me Shqipërinë janë ato që përcaktojnë nëse po flasim për një shtet të mirëfilltë, një entitet sovran me status të posaçëm, apo për një model që ende nuk e kemi të qarte.
Edhe mbrëmë, protestuesit kanë lënë një mesazh për kryeministrin, në rrugën para godinës së Kryeministrisë.
“Dorëhiqu!”, ka qenë mesazhi dhe kërkesa e pa negociueshme për kreun e qeverisë, kur dje është shënuar dita e 80 e protestës.
Gjatë protestës së sotme nuk kanë munguar mesazhet e qytetarëve në lidhje me vështirësitë ekonomike dhe sociale me të cilat përballen shqiptarët, ndërkohë që kanë vijuar thirrjet për Prokurorinë e Posaçme, për arrestimin e “peshqve të mëdhenj” përfshirë Ramën dhe Ballukun. bw
Aktivistja Edlira Çepani, e ftuar në studion e News24, ka analizuar qëndresën masive që vijon prej 80 ditësh kundër kryeministrit Edi Rama dhe qeverisë së tij. Çepani theksoi se kjo lëvizje tregon një pjekuri të lartë qytetare dhe se po rikthen qytetarin në qendër të politikës dhe vendimmarrjes.
Sipas Çepanit, reagimi në shesh shkon përtej kërkesave tradicionale për zëvendësimin e individëve në pushtet, duke synuar një reformim të thellë të mënyrës se si funksionon shteti. Ajo u shpreh se me sistemin e ngritur gjatë tranzicionit, qytetarët nuk po marrin shërbimet e duhura për taksat që paguajnë.
Për këtë arsye, ajo u shpreh se kërkesa kryesore nuk është thjesht largimi i një personi për të vendosur një tjetër, por përmbysja e kulturës se si bëhet politika. Aktivistja u bëri thirrje institucioneve të mos merren me numërimin e pjesëmarrësve, por të lexojnë mesazhin e tyre, duke i kujtuar politikës se qytetari është punëdhënësi real që kërkon shërbime dhe dinjitet.
Aktivistja nënvizoi se kjo protestë po shërben si një model reagimi qytetar që po merret si shembull pozitiv edhe jashtë vendit, përfshirë thirrjet në Itali për të ndjekur të njëjtën rrugë. Angazhimi dhe mbështetja nga diaspora po jep një shtytje të madhe dhe dëshmon vëmendjen e saj të vazhdueshme ndaj zhvillimeve në Shqipëri.
Në të njëjtën kohë, lëvizja po shmang kultin e individit duke funksionuar në mënyrë horizontale, ku koordinatorët dhe qytetarët bashkërendojnë hapat përmes një strategjie fluide. Megjithëse protesta ka gjetur jehonë në Parlamentin Evropian dhe në mediat ndërkombëtare, Çepani theksoi se ndryshimi real duhet të nisë nga vetë njerëzit brenda vendit. Nëse politika nuk tregon vizion për të reflektuar ndaj këtyre kërkesave, hendeku mes institucioneve dhe qytetarëve do të zgjerohet edhe më tej, duke krijuar një distancim të rrezikshëm.
Dikur, nën drejtimin e të ndjerit Fatos Nano, brenda Partisë Socialiste debatohej, përplaseshin ide dhe nuk mungonin kundërshtimet publike edhe ndaj qëndrimeve të vetë lidershipit.
Figura të rëndësishme të PS-së mbronin hapur pikëpamjet e tyre, argumentonin dhe, në jo pak raste, sfidonin vendimet e drejtimit të partisë. Në videot e shpërndara në TikTok, bie në sy kontrasti i fortë mes diskutimeve dhe demokracisë se brendshme që kishte selia rozë. Dikur Nano përballej publikisht me kritikat e Anastas Angelit, Namik Dokles, Ndre Legisit etj. “Namik, charterat e mi nuk janë të partisë apo të shtetit. E dyta nëse e kishe fjalën per Sanxhakun, ai ka para që të blejë gjithë KPD ka rrezik edhe të ligjshme dhe mua nuk më ka blerë sepse unë nuk e kam paguar për paratë e burgut dhe të avokatisë. Nëse di mendon se unë kam përdorur paratë për sanxhakun tonë institucional unë jam gati ta zhvillojmë këtë debat jashtë kësaj salle.Zoti Legisi jam i detyruar të sjellë në vëmendjen tuaj se ju u bëtë ministër drurit të Berishës, unë u bëra kryeministër meqë u burgosa midis dy epokave”, ka deklaruar Nano në KPD e asaj kohe.
“Ndre Legisi ti dhe shokët e tu ministra po abuzoni me institucionet që drejtoni, unë përsëris akuzën që ju po abuzoni me mandatin e përfaqësimit të PS. Ti nuk ke staf, nuk ke ministri, ti ke një portofol që punon pranë kryeministrit dhe unë nuk lejoj që në emër të kryeministrit të abuzosh me detyrën. Ti ke qenë pjesëtar i nderuar dhe rezultativ i qeverisë së parë të PS. Ti e di çfarë kemi përballuar së bashku. Unë luftën kundër korrupsionit e kam bërë nga brenda, jo nga jashtë, jo si i korruptuar, por si i dënuar me akuza fallco për korrupsion. Nëse nuk të kujtohen kjo gjë unë nuk po pres që të të rrahin që të të kujtohen disa të vërteta”, dëgjohet ti drejtohet Nano, Ndre Legisit.
Ndërkohë Anastas Angjeli ia shprehte hapur kritikat Fatos Nanos: Me lejoni që në këtë diskutim të zgjatem më shumë. Dua ta sqaroj motivet që e kanë shtyrë Fatos Nanon, në sulmet ne drejtim të figurës time. Shpifjet e Fatos Nanos kanë filluar që në 1999, pas dështimit të tij në 1998 me trup me qeverisjen për të disatën herë si kryeministren dhe arratisjen në Maqedoni. Dëmi ishte shumë i madh. Edhe unë kam qenë anëtar i qeverisë, por kam qëndruar në krye të detyrës. Me krijimin e qeverisë së re të krijuar nga Majko një varg sulmesh i drejtuan kundër meje.
Sot, panorama duket ndryshe. Debati i brendshëm është zbehur ndjeshëm, ndërsa zërat kritikë dëgjohen gjithnjë e më rrallë. Në diskutimet publike apo panelet televizive, PS përfaqësohet nga emra di Sara Mila, Brisejda Cakerri, ndërkohë që bëhen virale gafat e Zegjine Çaushit.
Kundërshtimi ndaj vijës zyrtare të partisë apo vendimeve të lidershipit thuajse nuk artikulohet publikisht.
Mbetet e hapur pyetja nëse kjo situatë lidhet me nivelin politik dhe intelektual të përfaqësimit të sotëm në PS, me dobësimin e demokracisë së brendshme apo me përqendrimin gjithnjë e më të madh të vendimmarrjes te lideri. Kur vendimet vijnë kryesisht nga lart, hapësira për mendim ndryshe dhe debat real rrezikon të ngushtohet.
Por heshtja mund të ketë edhe një shpjegim tjetër: interesat personale, postet dhe përfitimet që lidhen me qëndrimin pranë pushtetit. Në një realitet të tillë, debati politik rrezikon t’i lërë vendin konformizmit dhe bindjes ndaj vijës së përcaktuar nga drejtimi i partisë.
Mbetet një pyetje thelbësore: PS-ja ka sot më pak intelektualë, më pak njerëz që mendojnë ndryshe, apo ka më shumë njerëz që mbrojnë interesat e tyre dhe nuk guxojnë ta thonë publikisht atë që mendojnë?
Komentet