VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Më 7 prill 1300 fillon udhëtimi i Dante Alighierit i përshkruar në Komedinë Hyjnore

By | April 7, 2019

Komentet

VETËM NJË HERË – Poezi nga ANNE SEXTON – Përktheu FASLLI HALITI

Sapo kuptova qëllimin e jetës.

Kjo ndodhi në Boston, papritur.

Ecja  përgjatë Çarlsit

dhe pashë dritat të dyfishoheshin,

të gjitha me zemrën neon vibruese,

duke hapur gojën si këngëtarë opere;

numërova yjet, veteranët e mi të vegjël,

me vrama të lulëzuara, e kuptova se po mbante dashurinë time në bregun

e gjelbër të natës, dhe në lot

u hapa zemrën makinave drejt lindjes

e perëndimit

dhe kalova një urë për të vërtetën time

e dërgova me vrap në shtëpi me bukurinë e saj

e deri në mëngjes i grumbullova këto konstante

për të zbuluar pastaj se ato kishin ikur.

 

 

Përktheu: Faslli Haliti

Minitregime për të qeshur – Nga Përparim Hysi


1. Kur HASAN “AGAN” e “vrau mushka”!!!

Kjo ngjarje ka ndodhur,kur ky,HASANI,qe aty nja dyzet e pesë vjeç. Aga nuk qe, por nga anët tona kish mbetur një zakon: që burrave mbi 30-vjeç,veç emrit  duhet t’i shtoje këtë titullin “AGA”. Nëse nuk ia shtoje këtë”ndajshtim”,kur e përshëndesje, tjetri të zemërohej dhe shkoi e vajti. Ky”model” ruhej sidomos nga graria. Epo ç’ta zgjas? HASAN “AGAI” , një ditë prej ditësh. vendosi të martojë djalin. Bëri dasmë të madhe dhe,për të thënë të drejtën, kish zgjedhur një nuse për djalin aq  të bukur, sa  t’i merrje kokën. Për të qenë më i përafërt me lexuesin,nusja qe aq e bukur, sa, po të paraqitej për konkurs bukurie, do të shpallej MISS. Të gjithë dasmorëve dhe, sidomos, grarisë u mbetën sytë tek nusja e HASAN”AGAIT”.
-Ka fat, i ligu,- paskej thënë një nga gratë e fshatit.
-Po ti  ç’ke që e përflet?- tha tjetra.
Po ti e di,- vazhdoi e para,- se ç’pis burrë është HASAN “AGAI”. Është pusht dhe mjerë ajo, thëllëzë. në dorë të kujt ka rënë.
Dhe fjalët rrihnin  gojë më gojë, sa lëkurën ia bën si def HASAN “AGAIT”.
*     *    *
Për nuset,nga anët tona, kishte mbetur një zakon i vjetër. Që të nesërmen e dasmës, gratë e afërta në gjininë e  burrit, e merrnin nusen, i jepnin një sopatë dhe çonin në pyll për të prerë dru. Me vete, nusja mbante prej dore një mushkë.
Ndërsa gratë tirrnin  mbi furkat me lesh, nusja brenda në pyll priste dru për t’u ngrohur. Nusja qe punëtore dhe iu fut punës me  zell.  Ndërsa  priste dru, sheh që drejt saj me çapa shqarthi po vinte i vjehrri,HASAN “AGAI”. Po ky,- u çudit nusja,- ç’kërkon? Por HASAN “AGAI” qe keq nga mideja. U afrua dhe, pa fjalë,zgjati dorën që të zinte nusen e djalit. Nusja nuk qe veç e bukur,por dhe e ndershme. Kur pa qëllimin e ligë të vjehrrit, i ra me myk të sëpatës dhe, kur e pa që ra për tokë, lëshoi kujen:- Moj hankoni, hajde se HASAN”AGANË” e “vrau mushka”!!! Graria vrapuan dhe, kur e gjetën  shakull, mezi e vunë mbi mushkë dhe e çuan në shtëpi. Lajmi mori dhenë dhe”qafiri”, ashtu mbytur-mbytur sikur jepte shpirt, kur e pyesnin ç’e kish gjetur,përgjgijej:- Më vrau mushka! Oda mbushur plot dhe,tek i thoshin të shkuara, merrnin të njëjtën përgjigje:- Më vrau mushka!
Kur ja tek i vjen radha dhe nuses.
Ajo:- Ç’ të gjeti “AGA”?
– Më” vrau” mushka,- tha pushti.
– Po kur nuk i dije “zanan”, pse iu qase pranë?!!!

                                             *     *    *
2. Nusja e KAMBER AGAIT
Kamber AGAI qe pasanik  i madh, por me martesën nuk i kish shkuar mbarë. Thoshin për të që nuk qe për t’u sharë
dhe, nëse kish ndarë dy gra, me faj nuk bënin atë,por nënën e tij: HANKON. Kjo grua e sertë dhe ,siç tregonin  ata, HANKOJA qe aq e sertë sa ia kalonte nga rreptësia dhe HANKOS së ALI PASHË TEPELENËS. Thoshin dhe në krahë ta mbaje, kollitej. Pse qe e tillë, nami kish zënë qiellin. Askush nuk afrohej që të bëhej nuse e KAMBER AGAIT. Eh, thoshin, u mbyll ajo derë. Veç nga HANKOJA.
Mirëpo, kur tak doli një çupë kokëmushkë që vullnetarisht u paraqit si kandidate për nuse. FIZE quhej  kandidatja dhe i dhanë e  i morën graria që t’i mbushnin mendjen,por FIZJA i dha dumë:- Unë do marrë KAMBERIN dhe vjehrra ka gjetur dhe ka bërë. Shkurt:FIZJA u bë nusja e KAMBER AGAIT. Nja dy-tri  ditë mirë i shkuan punët me  vjehrrën, po  ku bëhej e mira për HANKON. Filloi avazin dhe mallko nusen mbarë e prapë dhe FIZJA veç dëgjo.
Qe vapë e madhe dhe mend pëllcite gjinkalla. Nusja i tha të vjehrrës:-Hanko nëne,e ke nga vapa.Pa më hip këtu tek lëkundësi që të bëj pak veri. Hankoja qe mësuar me këto pekule dhe hipi në lëkundës.Nusja i dha para-mbrapa dhe shkoi duke i shpejtuar lëkundjet dhe, në një moment,një i dha dhe e vërviti mbi një copë shkëmb duke e bërë copa.Tek e hodhi mbi shkëmb, bërtiti:-HANKO Nëne,kokë karroqe, nuk kishe parë Fize me koqe!!!
                                                   *     *   *
3. Syzet e MInait.
Qe plakur Minai,plaku i shtëpisë. Xheku i vinte vërdall skleroza. Qemë  të tërë në shtëpi dhe,papritur, Minai bërtiti:- Ku i kam syzat? U lëshuam të tërë që t’ia gjenim dhe nëna,ngaqë ishte e shkurtër, hipi mbi një stol dhe po kontrollonte në buhari,në oxhak. Befas,ktheu kokën dhe sheh se Minai (i shoqi) syzet i kish mbi hundë. Zbriti nga stoli dhe i tha:-Mina, po ti syzet i ke të vëna mbi hundë.
– Po  ty të kanë plasur sytë që nuk i sheh,-shpërtheu Minai dhe ia bëri kokën shoshë me qoka të shoqes.
 
                                                                         Tiranë,25 shkurt 2020

LIRIA NË JETIMORE – Poezi nga ATDHE GECI

 

I njoh qiejt e mi të dëshpëruar
i njoh qiejt e mi të zemëruar
i njoh plagët e mia të trazuara,
i njoh betejat e mia për liri.

Bir njeriu, duaje atdheun tënd,
ti që je pjesë e çdo ndryshimi
Çamëria mungon nëpër libra
mungon Molla e kuqe e Ulqini.

Atdheu që mendon, lëviz me
idenë e ndryshimeve të mëdha,
se gurin e hises për historinë
me pika gjaku duhet ta fitojmë.

Midis mendjes dhe mendimit
bezdi e kam harresën, boshin,
krijimin e pamjaftueshëm, dhe
fryrjen e krenarisë së përgjakur.

Nga të gjitha gjësendet në botë
vetëm libri flet dhe bën dritë,
vetëm libri mbushë të vërtetën,
e shtatëzënë lë lirinë e shkelur.

Atdhe Geci

Tri poezi nga Arthur Rimbaud – Përktheu Faslli Haliti

    (Jean Nicolas Arthur Rimbaud)

                  1854 – 1891

 

 

Jean Nicolas Arthur Rimbaud (Charleville,20 tetor 1854 – Marsejë10 nëntor 1891) ka qenë një poet francez.

 

PËRJETËSIA

 

U gjend!

Çfarë ? përjetësia.

Është deti i shkrirë

Në diell.

Shpirti im i përjetshëm,

Shikon fytyrën tënde sepse

Nata është vetëm

Dhe dita është në flakë.

 

Pra, çlirohesh

Me votim të njerëzve,

Nga shpërthimet e përbashkëta!

Ti fluturon sipas …

 

Kurrë shpresa.

S’ka rritje.

Shkencë dhe durim,

E  sigurt është tortura.

Jo më nesër,

Anëtarë të pashpresë,

Afshi yt

Është detyra.

 

U gjend!

Çfarë? përjetësia.

Është deti i shkrir

Në diell.

 

 

FYTYRA JOTE

fytyra jote…

në hije…

bëhet diell …

që zhytet në mua

… fytyra jote …

sjell pranverë

…sjell shporta me fruta të mira …

…për t’u ngrënë

sjell dhe… buzëqeshje fëmijësh

 

…fytyra jote…

…është një kalë i bardhë në plazh ..

një qiell i bruztë…

fytyra jote…

..është deri atje ku zgjaten gishtat e mi…

deri ku lind një ledhatim,

…një puthje e lehtë

si flokë bore ..

fytyra jote…

është e bukur për t’u parë,

shprehje që nuk di t’i them,

fytyra jote. ..

është buzëqeshje ngjitëse ..

mbi buzën e dizenjuar nga një Zot…

… që e dinte

se sa do të doja unë ty.

 

 

URIA   

 

Nëse kam uri, është vetëm

uri toke dhe gurësh.

Unë ushqehem përherë me ajër,

me shkëmb, hekur, qymyr.

 

Uri të mia, vallëzoni. Kullosni, uri,

në lëndinën e tingujve.

Thithni helmin gazmor

të bukurive mëngjesore.

Hani gurë të cifluar

gurët e lashtë të kishave;

zaje të përmbytjeve të lashta,

bukë të shpërndara në luginat gri.

 

Ujku ulurinte midis gjetheve

duke pështyrë puplat e bukura

të ushqimit të tij prej shpendësh:

si ai dhe unë konsumoj.

 

Sallata, fruta

presin vetëm të këputen;

por merimanga e ferrës

nuk ha veçse viollca.

 

Ah! të fle,  të vloj

mbi altarët e Salomonit.

Supa derdhet mbi ndryshk,

dhe pëziehet me qitrën.

 

 

Përktheu: Faslli Haliti

Më 27 shkurt 1902 lindi shkrimtari nobelist amerikan John Steinbeck

VOAL – John Ernst Steinbeck lindi në 27 shkurt 1902 në Salinas, një qytet bujqësor në Kaliforni, djali i përgjegjësit të thesarit të qarkut Monterey dhe një mësueseje. Duke u rritur me motrat e tij Mary, Elizabeth dhe Esther, gjatë adoleshencës së tij ai filloi të shkruajë poezi dhe tregime të shkurtra: në moshën katërmbëdhjetë vjeç ai vendosi të bëhet shkrimtar. Nga viti 1919 ai ndoqi kurse për shkrim krijues dhe letërsi angleze në Universitetin Stanford, por studimet e tij shpesh ndërpriten nga punë të përkohshme dhe të rastit.

Në pragun e diplomimit, John Steinbeck detyrohet të heqë dorë përfundimisht nga universiteti; përpiqet, sidoqoftë, të bëhet pjesë e botës letrare, duke botuar poema, tregime dhe artikuj në gazeta dhe revista; në vitin 1925 ai përpiqet të transferohet në New York, në kohën kur është bërë qendra e jetës intelektuale në Shtetet e Bashkuara, por përvoja në Big Apple përfundon tashmë vitin e ardhshëm. Pra, pasi për pak kohë ishte gazetar për “New York American”, me t’u kthyer në Kaliforni ai punon si kujdestar i një vendbanimi veror: kjo punë i jep shumë kohë të lirë, gjë që i lejon atij të shkruajë romanin e tij të parë, me titullin”Cup of gold” –  “Kupa prej ari ”, botuar në gusht 1929, disa javë para të enjtes së famshme të Zezë në Wall Street.

Më 1930 u martua me Carol Henning dhe u transferua me të në Pacific Grove; menjëherë pas kësaj, ai u takua me Edward Ricketts, një filozof dhe biolog detar që do të bëhej shoku i tij dhe do të ndikonte në mënyrën e tij të të menduarit. Më 1932 u botua romani i tij i dytë, “The pastures of heaven”-  “Kullotat e parajsës”, në të cilat portretizohen disa familje fshatare: në këtë vepër autori, duke shtuar histori të të dëgjuara nga vendi, sjell ndjenjat dhe pasionet e kësaj bote të vockël, me një afresk të vendosur realisht. Gjithmonë në jetën fshatare është frymëzuar “To a god unknown” “Një zoti të panjohur”, të vitit 1933, i cili nuk ka sukses as nga publiku dhe as nga kritikët.

Një vit më pas, më 1934, ai humbi nënën e tij; menjëherë pas kësaj ai bëhet gjithashtu jetim nga babai. Gjatë kësaj periudhe ai takohet me Pascal Covici, ai që do të botojë librat e tij për pjesën tjetër të jetës, dhe Elizabeth Otis, e cila do të bëhet agjentja letrare dhe kinematografike në partneritet me Mavis McIntosh. Ishte në ato muaj që u botua “Tortilla Flat”, e cila ndryshoi jetën e John Steinbeck: të drejtat e librit, në fakt, u blenë menjëherë nga Hollywoodi për një shumë prej 4 mijë dollarësh, të cilët i japin shkrimtarit njëfarë mirëqenieje.

“Tortilla Flat” është një satirë e ashpër ndaj moralit borgjez: në 1942, filmi i Victor Fleming “Njerëz të gëzuar” do të frymëzohet nga ai. Pas botimit në 1936 “In dubious battle” “Në betejë të dyshimtë”, një roman në lidhje me një grevë punëtorësh sezonalë, John Steinbeck kontaktohet nga “San Francisco News” për të shkruar një seri artikujsh (i cili do të përbëjë të ashtuquajturat “The harvest gipsy”) në lidhje me kushtet e emigrantëve nga Kalifornia nga Oklahoma. Falë materialit të mbledhur, ai i jep jetë romanit “Of mice and men”- “Për minjtë dhe burrat”, nga vjen vepra teatrore homonime e vënë në skenë në New York, disa muaj më vonë.

Në “Për minjtë dhe burrat” flitet për kërkimin e punës, midis çështjeve sociale (shfrytëzimi i të varfërve) dhe çështjeve ekzistenciale; ai do të pasohet nga romani “The grapes of wrath” – “Vilet e zemërimit”, libër i cili, megjithë suksesin e tij, sulmohet dhunshëm në një nivel politik për portretizimin e konflikteve midis pronarëve të tokave dhe punëtorëve sezonalë, por edhe për një gjuhë e konsideruar tepër vulgare dhe për çekuilibrin politik në të majtë. Megjithë kritikat, “Vilet e zemërimit” në vitin 1940 madje fitoi çmimin Pulitzer: në të njëjtin vit, vjen filmi me të njëjtin emër me regji nga John Ford, ku luan roin kryesor Henry Fonda.

Ndërkohë, Steinbeck krijon  “The forgotten village” “Fshati i harruar”, një dokumentar në lidhje me kushtet e jetesës së zonave fshatare të Meksikës, dhe merr pjesë, në bordin e Flyer Western, në një ekspeditë detare në Gjirin e Kalifornisë të organizuar nga Edward Ricketts, i cili më pas do të mbahet mend në librin “The sea of Cortez”- “Deti i Cortez”. Në muajt në vijim, John Steinbeck udhëton dhe shkruan deri në vitin 1942, vit në të cilin ai ndahet nga gruaja e tij dhe largohet nga Kalifornia për t’u vendosur në New York: këtu ai fillon të jetojë me Gwyndolyn Conger, këngëtaren me të cilën martohet vitin e ardhshëm. Ndërkohë ai shkruan “Moon is down” – “Hëna ka perënduar”, e përqëndruar në okupimin nazist të territorit norvegjez; menjëherë pas kësaj ai u dërgua në frontin luftarak nga “New York Herald Tribune” në Evropë: artikujt e shkruar në atë kohë do të mblidhen në vëllimin  “Once there was a war” – “Na ishte njëherë një luftë”, botuar në fund të viteve 1950.

Me t’u kthyer në Shtetet e Bashkuara, më 1944 John u transferua në Monterrey, ku ai u bë babai i Thom dhe John Iv. Ndërsa dalin në kinema “Lifeboat”, nga Alfred Hitchcock, dhe “Një medalje për Benny”, nga Irving Pichel, marrë nga librat e tij, shkrimtari transferohet në Rusi, gjithnjë në emër të “Herald Tribune”, me fotografin Robert Capa. Nga përvoja vjen “A Russian Journal”, botuar në vitin 1948: në atë vit Ricketts vdiq, dhe Steinbeck u nda nga gruaja e tij Gwyndolyn. I rimartuar, menjëherë pas, me Elaine Anderson Scott, ai boton “Cannery Row” dhe “Sweet Thursday- “E enjte e ëmbël”, të cilat sidoqoftë nuk marrin më shumë sesa reagime të vakëta. Suksesi kthehet në vitin 1952 me “East of Eden” – “Lindja e Edenit”, e cila frymëzon filmin e Elia Kazan me të njëjtin emër, me James Dean protagonist.

Ai u bë korrespodent i “Le Figaro”, gazetë franceze, dhe u kthye për të jetuar në New York, në Long Island. Në vitin 1961 ai shkroi “Dimri i pakënaqësisë sonë”; vitin e ardhshëm, “Travels with Charley”- “Udhëtimet me Karlin”, kushtuar udhëtimit përgjatë Shteteve të Bashkuara në shoqërinë e qenit të tij. Pasi udhëtoi në Evropë, duke ndaluar ndër të tjera në Capri, Dublin, Romë dhe Firence, John Steinbeck mori çmimin Nobel për Letërsi më 1962. Pas rifillimit të rrugëtimit të tij udhëtues midis Moskës, Pragës dhe Varshavës, me skena gjithashtu në Azinë Juglindore, John Ernst Steinbeck vdiq në 20 dhjetor 1968. Hiri i tij është varrosur në Salinas, qytetin e tij të lindjes, në Varrezat e Kopshtit të Kujtimeve./Elida Buçpapaj

Ndalim-qarkullimi – Poezi nga Henry Wadsworth Longfellow – Përktheu Besnik Hamiti

 

I.
Solemnisht, vajtueshëm,
Fatin tue nda,
Kambana e ndalim-qarkullimit
Fillon me ra.
Mbuloje prushin,
Dhe fike dritën;
Rraskapitja vjen me mëngjesin
E pushon me natën.
Të errëta bëhen dritaret,
I shuar është zjarri,
Zhurma venitet në shurdhësí, —
Të gjithë hapat prajnë.
S’ka zë në dhoma,
S’ndihet gjë në holl!
Gjumi dhe harresa
Mbi gjithçka sundojnë!

II.
Libri ka përfunduar,
Dhe është mbyllur, si dita;
Dhe dora që e ka shkruar
Anash e ka lëshuar.
Vagëllehen fantazitë e tij;
Që të harruara rrinë;
Si thëngjijt në hi,
Nxihen dhe vdesin.
Kënga zhytet në heshtje,
Përralla është treguar,
Dritaret janë errësuar,
Guri i vatrës është i ftohtë.
Errët e më errët
Hijet e zeza zgjaten;
Gjumi dhe harresa
Mbi gjithçka sundojnë.

Më 27 shkurt 1807 lindi Henry Wadsworth Longfellow, shkrimtar, poet, përkthyes dhe dramaturg amerikan

VOAL – Henry Wadsworth Longfellow (lindi më 27 shkurt 1807 në Portland, Massachusetts, tani Maine; vdiq më 24 mars 1882 në Kembrixh, Massachusetts) ishte një shkrimtar, poet, përkthyes dhe dramaturg amerikan.

Nëna e Longfellowt vinte nga një familje e vjetër puritan në New England, gjyshi i tij Peleg Wadsworth ishte një gjeneral në Luftën e Pavarësisë dhe më vonë u bë anëtar i Dhomës së Përfaqësuesve të SHBA ashtu si babai i tij Stephen Longfellow. Longfellow, i cili lindi në atë që tani është Maine, u rrit i sigurt dhe studioi në Bowdoin College në Brunswick, ku ai u miqësua me Nathaniel Hawthorne. Midis 1825 dhe 1829 dhe nga 1831-1835 ai udhëtoi në Evropë, mësoi gjermanisht, holandezisht, suedisht dhe finlandisht, ndër të tjera, lexoi shumë dhe u ndikua aq thellë nga Romantizmi gjerman dhe Goethe. Pas kthimit të tij, ai dha mësim në Universitetin e Harvardit. Pasi gruaja e tij e parë Mary Storer Potter vdiq më 1835 pas vetëm katër vjet martese, Longfellow në vitin 1843 pati një martesë të dytë Frances Elizabeth “Fanny” Appleton, një vajzë e Nathan Appleton, me të cilën pati gjashtë fëmijë: Charles Appleton (1844-1893), Ernest Wadsworth (1845-1921), Fanny (1847-1848), Alice Mary (1850-1928), Edith (1853-1915) dhe Anne Allegra (1855-1934). Më 1844 Longfellow u zgjodh në Akademinë Amerikane të Arteve dhe Shkencave.

Longfellow ishte një poet popullor. Vjershet e tij ishin tërheqëse. Ai ishte një nga të parët që merrej me tema tipike amerikane: patriotizëm, dashuri për peizazhin, natyrën dhe traditat e atdheut të tij. Ai shkroi shumë dramë dhe disa romane, të gjitha këto pak a shumë janë harruar. Poezitë epike Evangeline (1847) dhe Kënga e Hiawathas (1855), të cilat ai i modeloi në epikën kombëtar finlandeze Kalevala, kanë një rëndësi të qëndrueshme. Ai përshkruan jetën e shefit të Ojibwa Hiawatha dhe përfundon me rekomandimin e tij për popullin e tij që të përkulen para ‘burrit të bardhë’. Vepra frymëzoi Antonín Dvořák në lëvizjen e 2-të të simfonisë së tij të 9-të “Nga Bota e Re”.

Për shkak se vepra e tij dukej se ishte tepër konvencionale – dhe kështu shumë evropiane – ajo u fshi nga kanuni i letërsisë amerikane pas vitit 1900, në veçanti për shkak të gjykimit të George Santayanas dhe Vernon Louis Parringtons. Sidoqoftë, deri jo shumë kohë më parë, shumë studentë amerikanë mësuan përmendësh poezinë e tij Paul Rvere’s Ride, e cila glorifikon një episod nga Lufta Revolucionare. Kënga I Heard the Bells Dita e Krishtëlindjes, e cila është e bazuar në poemën e Longfellowt “Christmas Bells” është akoma e popullarizuar në Krishtëlindjet.

Një pullë e Shërbimit Postar të Shteteve të Bashkuara e vitit 2007 tregon portretin e Longfellowt dhe në sfondin në të djathtë një përshkrim të kalorësit Paul Revere.

Busti i Longfellowt është në Këndin e Poeteve të Westminster Abbey në Londër, një monument u inagurua më 1888 në qytetin e tij të lindjes Portland. Në vitin 1959, një varg malesh në shtetin e Maine u emërua pas tij: Malet Longfellow. Ura e Longfellow në vendlindjen e tij në Kembrixh u emërua gjithashtu pas tij. Longfellow jetoi nga viti 1837 deri në vdekjen e tij në një shtëpi tradicionale që shërbeu si seli e ushtrisë kontinentale në Luftën Amerikane të Pavarësisë. Shtëpia ku Longfellow krijoi pjesën më të madhe të veprës së tij, mbeti në pronësi të familjes dhe u rendit në vitin 1966 si Shtëpia Longfellow – Sheshi Historik Kombëtar i Uashingtonit. Ajo u bë pronë e qeverisë federale më 1972 dhe tani është memoriali kombëtar për jetën dhe veprën e Longfellow tdhe për rrethimin e Bostonit në Luftën e Pavarësisë në 1775/76. Ndër të tjera, ajo përmban bibliotekën e ruajtur plotësisht të Longfellowt, por dokumentet e saj gjenden në arkivin e Universitetit të Harvardit.

Titulli i këngës Longfellow Serenade (1974) nga këngëtari Neil Diamond është një referencë për Henry Wadsworth Longfellow.

Shqiptarët  e njohin nga poema e tij kushtuar Skënderbeut të cilën e ka shqipëruar Fan Noli./Elida Buçpapaj (Wikipedia)

 

VEPRAT

  • Outre-Mer: A Pilgrimage Beyond the Sea (Travelogue) (1835)
  • Hyperion, a Romance (1839)
  • The Spanish Student. A Play in Three Acts (1843)
  • Evangeline: A Tale of Acadie (epic poem) (1847)
  • Kavanagh (1849)
  • The Golden Legend (poem) (1851)
  • The Song of Hiawatha (epic poem) (1855)
  • The New England Tragedies (1868)
  • The Divine Tragedy (1871)
  • Christus: A Mystery (1872)
  • Aftermath (poem) (1873)
  • The Arrow and the Song (poem)
  • Voices of the Night (1839)
  • Ballads and Other Poems (1841)
  • Poems on Slavery (1842)
  • The Belfry of Bruges and Other Poems (1845)
  • The Seaside and the Fireside (1850)
  • The Poetical Works of Henry Wadsworth Longfellow Henry Wadsworth Longfellow (London, 1852), with illustrations by John Gilbert
  • The Courtship of Miles Standish and Other Poems (1858)
  • Tales of a Wayside Inn (1863)
    • Also included Birds of Passage (1863)
  • Household Poems (1865)
  • Flower-de-Luce (1867)
  • Three Books of Song (1872
  • The Masque of Pandora and Other Poems (1875)
  • Kéramos and Other Poems (1878)
  • Ultima Thule (1880)
  • In the Harbor (1882)
  • Michel Angelo: A Fragment (incomplete; published posthumously)
Përkthime
  • Coplas de Don Jorge Manrique (Translation from Spanish) (1833)
  • Dante’s Divine Comedy (Translation) (1867)
Antologji
  • Poets and Poetry of Europe (Translations) (1844)
  • The Waif (1845)
  • Poems of Places (1874)

Më 26 shkurt 1956 lindi Michel Houellebecq, poet, romancier dhe eseist francez

VOAL – Michel Thomas (26 shkurt 1956), i njohur si Michel Houellebecq (shqiptim [Miʃɛl wɛlˈbɛk]), është një poet, romancier dhe eseist francez.

Romanet e tij Zgjerimi i fushës së betejës, Grimcat elementare dhe Platforma u bënë piketa të narracionit të ri francez për përshkrimin e mjerimit emocional dhe seksual të njeriut perëndimor të fund të shekullit XX dhe fillimit të Shekulli XXI. Këto romane i dhanë konsideratë letrare, por gjithashtu i dhanë të ashtuquajturin “Fenomeni Houellebecq”, i cili provokoi debate të shumta dhe pasionante në shtypin ndërkombëtar.

Michel Houellebecq lindi në Saint-Pierre, në ishullin e Reunion, djali i René Thomas, guidë malore dhe Lucie Ceccaldi, një mjek anestezist i diplomuar në shkollën mjekësore të Algjerit, të dy militantë komunistë. Emri i tij u zgjodh nga prindërit e tij pas një vizite të këtyre në Mont-Saint-Michel. Me sa duket nëna e tij do ta kishte falsifikuar certifikatën e lindjes me dy vjet, sepse besonte se kishte talent: ai nuk do të lindte në këtë mënyrë në 26 shkurt 1956, siç tregohet në certifikatën e tij të lindjes, por në 26 të Shkurt 1958. Sipas deklaratave të tij, prindërit e tij humbasin interesin për të shumë herët; çifti ndahet dhe ai mbetet jetim me prindërit gjallë. Në fillim, janë gjyshërit e tij të nënës, në Algjeri, ata që kujdesen për të, pastaj, pas divorcit të prindërve, babai i tij e rikuperon atë me anë të gjyqeve dhe ia beson gjyshes nga babai, Henriette Thomas, gjithashtu një komuniste e zjarrtë, emrin e të cilit ajo e adopton si një pseudonim për njohje. Pasi kishte qenë një shkollë e mesme në Meaux, ai ndoqi klasat përgatitore për shkollat ​​e shkëlqyera në Lycée Chaptal në Paris (ku do të rrihej nga shokët e tij të klasës, një fakt që pasqyrohet në Grimcat Thelbësore) qysh në vitin 1975, ai iu bashkua Institutit Agronomik Kombëtar i Paris-Grignon (INA PG). Ai mbaroi shkollën në 1978, një agronom me një specializim (me fat) në “Zhvillimin e mjedisit natyror dhe ekologjisë”. Një periudhë papunësie i lejon atij të merret me krijimtari letrare: ai bën takimin vendimtar me Michel Bulteau, drejtorin e La Nouvelle Revue në Paris, i cili propozon të bashkëpunojë në koleksionin e Infréquentables me botimet e Rocher. Ai u bashkua më pas me supérieure École natione Louis-Lumière, në seksionin e fotografisë (seksioni i xhirimit), por u largua më 1981, para se të diplomohej. Djali i tij lindi në të njëjtin vit. Pastaj ai pëson një periudhë papunësie, pas divorcit, çka i krijon një tronditje serioze nervore.

Ai filloi një karrierë në shkencën e kompjuterave në Unilog dy vjet më vonë, duke punuar më vonë si menaxher kontrate në departamentin e IT në Ministrinë e Bujqësisë, (rue de Picpus), në rrethin e 12-të të Parisit, ku mbeti për tre vjet ( kjo periudhë evokohet në një mënyrë romantike në Zgjatjen e fushës së luftës). Ai bëri kërkesë për një vend pune në Asamblenë Kombëtare dhe më 1990 u punësua si asistent administrativ në departamentin e IT-së. Këto të ardhura më pas i japin paqen që ju nevojitet. Më 1991 ai botoi biografinë e Howard P. Lovecraft “Kundër botës, kundër jetës”. Në vitin 1996, pasi fitoi vjetërsinë e nevojshme dhe duke dashur t’i përkushtohej shkrimit, ai kërkoi pushimin e tij. Më 1992, Michel Houellebecq mori çmimin Tristan-Tzara për koleksionin e tij të poezive “Ndjekja e lumturisë”, botuar më 1991. Ai u takua me Juliette dhe André Darle, të cilët më pas ftuan këtë poet të ri tridhjetë e gjashtë vjeç, një punonjës të Asamblesë Kombëtare, etj. thuajse i panjohur, në Festivalin e Poezisë Murale që zhvillohet në kështjellën e Estuaries në Aubigny-sur-Nère. Juliette Darle kujton si vijon: “Kam perceptuar një personalitet unik në të dhe menjëherë e asimilova Michelin me autorët e mëdhenj të shekullit XX …” Më 1998, përshkrimi i tij i marrëdhënieve të dashurisë në Grimcat Thelbësore lind diskutime; atëherë ai akuzohet për misogyny dhe objektivizim të trupit femëror nga feministet radikale. Në vitin 2000, ai shkoi në mërgim në Irlandë me gruan e tij të dytë, Marie-Pierre Gauthier. Më 2002, ai u transferua në Andaluzi, në Parkun Natyror të Cabo de Gata-Níjar.

Në fund të 2012, në polemikë të plotë për shkak të mërgimit fiskal të tij, ai njoftoi rikthimin e tij në Francë. I instaluar në apartamentin e tij të ri në Paris, ai komenton në një intervistë arsyet e kthimit të tij. Ai mohon çdo gjest politik të qëllimshëm në lidhje me largimin e tij nga brigjet jugperëndimore të Irlandës, por pranon, megjithatë, se kjo mund të interpretohet si e tillë “pasi kjo tregon se niveli i taksave nuk është aq i fortë sa ta dekurajojë atë” botën “. Në njoftimin e botimit të koleksionit të tij të poezive Konfigurimi i bregut të fundit në prill 2013, ai shpreh dëshirën e tij për të vazhduar shkrimin: “Jeta nuk më intereson aq sa mund ta bëj pa shkruar”.

Në vitin 2014, ai është protagonisti kryesor i filmit Near Death Experience.

Në vitin 2016, To Stay Alive: U botua një metodë, e adaptuar nga eseja e tij “Qëndro i gjallë”, me regji të regjisorit Hollandez, Erik Lieshout. Më 21 Shtator 2018, ai u martua me Qianyum Lysis Li, një grua e re me origjinë kineze. Në Janar 2019, ai publikoi Serotonin dhe u emërua Kalorës i Legjioni i Nderit.

Me botimin më 1994 të Zgjerimit të fushës së betejës, i cili u krahasua me Të huajin e Camus, ai doli plotësisht nga anonimati për t’u bërë autor i një prej librave më të shitur të vitit. Vepra u përkthye në gjuhë të shumta dhe u bë i njohur për publikun e gjerë. Disa kritikë besonin se suksesi i tyre do të zgjaste pak por ai parashikim u trondit papritmas me botimin e romanit të dytë, “Grimcat Elementale”, që konsiderohet libri më i mirë francez i vitit 1998 nga revista Lire dhe u dha Prix ​​Novembre. Romani i tij i tretë, Platforma, e bëri atë patjetër atë një yll mediatik, jo vetëm për përkthimin në më shumë se 25 gjuhë, por për faktin se ishte subjekt i një polemike të hidhur rreth islamofobisë së tij të pretenduar dhe për vizionin e tij amoral të shfrytëzimit seksual të Botës së Tretë. Në veprën e tij ndikimi i autorëve të tillë si Marquis de Sade, Aldous Huxley, H.P. Lovecraft dhe Louis-Ferdinand Céline.

Për shkak të presionit të mediave, ai u largua nga Franca dhe jetoi në Irlandë për disa vjet dhe më pas në Spanjën jugore, në Cabo de Gata (provincën e Almería), për t’u rikthyer vite më vonë në Francë.

Mungesa stilistike e Houellebecq është vënë në pah nga komentuesit dhe kritikët. Shkrimi i tij, siç e ka përmendur vetë ai, ka një “mungesë stili” shumë të vetëdijshëm, megjithëse ka nga ata që pretendojnë se ai në të vërtetë është në gjendje të përdorë burimet kur dhe si i përshtatet atij. Kritikë të ndryshëm, kryesisht francezë, e kanë quajtur mënyrën e tyre të të shkruarit “stil të bardhë” ose “stil të sheshtë” (“pjatë form”)./Elida Buçpapaj

Lulzim Basha: Shkrimtari dhe publicisti Vasil Tabaku deri në frymën e fundit ishte misionar i fjalës së lirë

Ndahet nga jeta publicisti dhe shkrimtari Vasil Tabaku. Në lidhje me lajmin ka reaguar kreu i Partisë Demokratike, Lulzim Basha, i cili theksoi se me emrin dhe zërin e Vasil Tabakut lidhen qindra emisione të drejtpërdrejta radiofonike e televizive të viteve 97-2001, në Radio “Kontakt” dhe TvATN1.

Basha shkruan mes të tjerash se publicisti Tabaku kontribuoi jo vetëm në media, radio, televizion e shtyp të shkruar, por edhe në struktura drejtuese të organizatave që vetërregullojnë këtë sektor.

MESAZHI I BASHËS

Me hidhërim mësova për ndarjen e parakohshme nga jeta të publicistit dhe shkrimtarit Vasil Tabaku, një nga aktivistët më të mëdhenj në gazetarinë shqiptare të pas viteve ’90, kundër rikthimit të censurës dhe autocensurës. Me emrin dhe zërin e Vasil Tabakut lidhen qindra emisione të drejtpërdrejta radiofonike e televizive të viteve 97-2001, në Radio “Kontakt” dhe TvATN1, një shërbim i madh kombëtar kundër përpjekjeve të gjithanshme për vendosjen e medias nën kontrollin e pushtetit të ardhur me dhunë pas rebelimit të 97-s.

Ato emisione kishin vulën e Vasil Tabakut, kontributin e tij të pazëvendësueshëm dhe janë një leksion i përhershëm për brezat e rinj të gazetarisë në Shqipëri, se si duhet luftuar konformizmi në profesion dhe se si duhet të ruhet misioni i fjalës së lirë.

Publicisti Vasil Tabaku kontribuoi jo vetëm në media, radio, televizion e shtyp të shkruar, por edhe në struktura drejtuese të organizatave që vetërregullojnë këtë sektor, duke përmbushur kështu misionin e shenjtë të cilit ai i qendroi besnik deri në fund, megjithë privimet shëndetësore që pati.

Vasil Tabaku u largua shpejt prej nesh, duke lënë një boshllëk të pazëvendësueshëm, jo vetëm në komunitetin e medias, por edhe tek lexuesit e shumtë të poezive, eseve e romaneve të tij. Por shembulli i tij i rreshtimit të fortë publik kundër censurës dhe vargonjve që pushteti synon pandërprerë t’i hedhë medias së lirë janë një trashëgimi e vyer se asnjëherë s’është shumë e s’është tepër për t’u renditur tek ithtarët e fjalës së lirë dhe jo tek puthadorët e pushtetit të radhës.

Unë dhe gjithë anëtarësia e kryeqytetit e Partisë Demokratike, ku Vasil Tabaku militoi për shumë vite, i gjendemi pranë familjes në këtë moment dhimbjeje të pafund dhe lutemi që shpirti i tij të gjejë paqen e merituar.

TROPOJA – Poezi nga VASIL TABAKU (10 shtator 1953 – 25 shkurt 2020)

-Ia kushtoj miqve të mi poetë tropojanë

Valltare elegante
Me një fashë të kaltër resh
Rreth belit delikat
Ndërsa buzëqeshjen magjike
Tund në ajër
si një shami prej lule bjeshkësh
dhe boten mbush me dashuri
Me dritë vallesh mahnitëse…
Tropoja,
Vajza alpine
Me të cilën
jemi dashuruar të gjithë…
Kënga që fluturon
Mbi majekrahun e brishtë
Hënën mitike
ka shndërruar në lahutë
Tupanat gjëmuese
I ka bërë prej diellit…
Tropoja
Me emrin e ndërtuar prej puthjesh
Nga puthja rilind…
Tropoja
Shtojzavalle ujvarash
Skllavëron ëmbël vështrimin tim
Duke më shndërruar
pak e nga pak
Në djaloshin Muji…
Tropoja
Ëndërra ime prej bore
Ortek I fuqishëm pasionesh
Mbi pasqyrat shëndritëse
të liqeneve malorë
Unë shoh zërin tim
Shqiponjën madhështore
Mbi horizontet e thinjur
Me copra legjendash….
Zëri im
Me puthjefjalën Tropojë…

***…NJË PAMJE NGA QAFA E POLIGAJËS , PLLANA E MARKOFSHES , HOTI , DHE RRETHINA E PLAVËS…!!*

Poezi nga libri ‘PARA ARDHJES’ nga FASLLI HALITI

 

redaktor:     ROLAND GJOZA

redak. teknike: Sazan Goliku

 

 

TIRANË

 

AH SIKUR

 

O

O o

O o o

O o o o

O o o o o

O o o o o o

O o o o o o o o

O o o o o o o o o

O o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o

O o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o o 1…

Një Keops piramidë zerosh

Pambarim.

Ah!

Sikur

Të ish njëshi para zerove, në fillim

Ah sikur para zerove

Njëshi të ish!

 

Por njëshi në bisht të zerove është,mjerisht…

 

Shkurt 2014

LAJMËRIM VDEKJEJE

 

Vdekja

Vdiq.

Njerëzimi

U vesh në zi

Ngriti flamujt e zinj

Në gjysmë shtizë majëlisash

Ia nisi vajit,( o ç’vaj ish ai),

Mjerë ne

Si do ta mbajmë përjetësisht

Barren  e jetës mbi shpinë

Mbi kurriz.

 

Dhjetor 2015

 

RËNKIMI IM

Si ti
Baba
Po rënkoj
Dhe unë:
Darkë, drekë,
Mëngjes.në gjumë.

Por
Si ti, baba,
Vdekjen
S’e thërras kurrë:
Eja moj vdekje eja, eja
Eja më merr, moj e bekuar…

Ti e doje vdekjen baba,
Ajo s’të donte ty.
Ajo

Më do mua

Unë as e dua

As e thërras atë
Siç e thërrisje ti, Baba,
Veç në më kërkoftë ajo mua,
Unë vetë s’i hidhem asaj kurrë në krahë…!

 

Tetor 2015

BRITMAT

 

Politikani ,

Bërtet

Kundër

Politikanit

Pushtetari bërtet,

Ulurin, kacafytetet

Bën thirrje për rrëzimin e pushtetarit,

Për t’u ngjitur vetë  në pozitë, në Pushtet.

***

Artisti

Propozon

Rrëzimin e famës së artistit

Poeti kërkon demaskimin e poetit

Për t’u ngjitur vetë në zenitin poetik

Që t’i marr kolegut famën,

Nobelin, lavdinë;

Kështu muzikanti

Kështu piktori

Kështu  akuarelisti

Skulptori

Artisti

Kështu

Regjisori

Kryeministri

Kështu kryeparlamentari

Kështu prokurori, gjykatësi

Kështu oficeri

Politikani

Deputeti

Kështu Presidenti

Kështu edhe mbreti…

***

Britma

Ulurima

Kacafytjet

Për ngritje, zbritje,

Për rrëzim, lartësim

Për  rrëzim, ngjitje në pushtet

Thirrje për ngjitje në majën më të lartë,

Atje ku kullon gjethja mjaltë.

 

Thirrje

Me breshëri

Për eleminim

Për zbritje, zbritje,

Për ikje, ikje ikje ikje…

Për ngjitje e zbritje, ngjitje e zbritje

Ngjitje me rëndesën e rëndë të gurit të Sizifit

Britma me shpejtësi drite:

Ik

Ik, ik,

Nano ik

Berisha ik,

Basha,

Ndoka

Rama ik, ik, ik, ik, ik…

 

Po habitet me ne Evropa, Bota, Kozmosi  i gjithë…

 

Tetor 2016

 

REBELIMI YT

 

 

Për t’u takuar

Me atë

Që dashuron

Ti rrebelon me prindërit,

Për t’u takuar me mua,

Bëhesh pulë

Para

Prindërve

Zogjtë s’cicërijnë

Asnjë zog nuk këndon

Sepse ti do atë për të cilin

Ndaj prindërve të tu rebelon!

 

Janar, 1997

 

ZGJATJA E THONJVE

 

Ka një garë të rritjes së ngutshme, të padurueshme,

Të paturpshme dhe koloristike të thonjve

Kush e kush t’i rrisë sa më tepër thonjtë,

Kush e kush t’i ketë sa më të gjatë…

Kush e kush t’i pikturojë

Me manikyr,

Me llak.

 

Kurse unë, ti, ai

Ne i brejmë

Thonjtë

Tanë

Me dhëmbë

Sepse me ta ne s’kapim

Ndaj nuk na duhet

T’i mprehim

Me limë

S’ na duhet

Të kapim me ta një mizë në fluturim…

 

 

Kurse ju…

I rrisni

I zgjasni

I fshihni me varak

I koloroni, i ngjyroni,

Që sa më të gjatë t’i zgjasni thonjtë

Dhe me ta oborrin tuaj me petale floriri ta mbuloni.

 

Shkurt, 2014

 

TESTAMENT

 

Mos thoni për mua

Kur të vijë ajo ditë:

Sot, ai

U shua, u fik,

Sepse unë i fikur, i shuar isha…

 

Se mos më lanë ata të ndizesha!

 

22-23 gusht 2014

 

MËKATI I PRANVERËS

 

Pranverë sykaltër,

Pranverë me faqe të blerta,

Ti që zgjon nga gjumi letargjik

Barin,

Sythin,

Gjethin,

Lulet,

Blerimin.

Megjithatë,

Ti,sykaltra Pranverë,

Nuk harron asnjë edhe një vit

Nuk harron qoftë edhe një herë

Të zgjosh nga gjumi dimëror letargjik

 

Edhe nepërkat, edhe shigjetullat, gjarpërinjtë…

 

Prill 2003

 

NE VDEKTARËT

 

Nëse ne plebenjtë e ferrit të tokës sonë,

Patricë të kaltërsive,

Galaktikave,

Yllësive,

Patricë të shpatullave,

Të shpinave tona,

Të krahëve

Tanë,

Plebej të ferrit,

Plebej të tokës nënë,

Por të pavdekshmit e Hadit.

Në Parajsën qiellore,

Jo ju patricët efemerë, fluidë,

Do të jeni qiellorët e të pavdekshëm,

Por vetëm ne plebejtë, vdekëtarët e kësaj toke,

Do bëhemi, e do të jemi të pavdekshmit. tëe përjetshëm…

 

Shtator, 2014

 

PUSHTETI

 

Mendimi

Pa pushtet,

Zog

Pa krahë

Pa ngjitje përpjetë,

Ecje rrafsh, horizontalisht

 

Këmbët s’kapin kurrë kuota, lartësish…!

 

11 maj 2015

 

IKJA E SHPIRTIT

 

M’u shemb zemra nga pesha e streseve.

M’u kalb zemra,

Shtëpia

E shpirtit,

Iku nga unë shpirti im,

 

Iku të shpëtojë kokën në një tjetër strehim…

 

Tetor,  2014

 

MBETËM GJALLË

 

Pimë ujë

Në kanaçe teneqeje,

Na zuri tetanosi.

Hëngrëm

Në tasa bakri,

U helmuam.

Na helmoi bakri

Me vrerin e tij gurkali.

Pimë ujë me grushte të kallajisur,

Hëngrëm bukë me duar të lara me vesë.

 

Dhe mbetëm gjallë, gjallë një jetë…

 

Tetor, 2014

JETA

 

Jeta

Jetohet

Vetëm në këtë jetë

Në këtë çast,

Në këtë

Ditë.

Dhe ky çast, kjo ditë

 

Është sot pikërisht.

 

Dhjetor, 2012

 

LAHEM

 

Nuk

Lahem

Me dritë dielli,

Me rreze dhe dritë hëne

As me freski të qelqtë lulesh, vese,

 

Por lahem si në hamamet turke me avuj djerse!

 

Tetor,  2014

 

KRAHËGJATAT E FUSHËS

 

Krahëgjatat e fëmijërisë sime fushore

Krahëgjata të fushës sime stepore

Ju kam gjuajtur

Me llastiqe

Ju

kam vrarë

Ju kam vjedhur

Vezët natën nëpër fole

Të thurura kaçubeve me fije bari

Ju kam ndjekur

Me vrap, rrufe,

Fushave

Arave

Grunjërave

Vija natën t’ju kapja në fole.

 

Doja t’ju shkurtoja krahët e gjatë

T’ju bëja krahëshkurtra

Si  shkurtëza

Por

As në tokë

As nëpër qiell

As nëpër fole natën s’ju kapa

 

Dhe s’kish sesi gjersa ju ishit krahëgjata.

 

Dhjetor,  2013

 

PLAS MOJ ZEMËR

 

Nëse rrëzohem një ditë,

Nga toka,

Mbi tokë,

Dhe jo nga lartësitë,

Sepse s’jam i lartësive

Dhe, s’do jem në përjetësi.

Gjemani kutinë e kuqe të zemrës,

Siç gjendet kutia e zezë e avionit të rrëzuar

Dhe hapeni,

Shikoni gjithçka timen

Të regjistruar brenda saj.

Shikoni të bardhat dhe të zezat e mia,

Veset dhe virtytet,

Të mirat

Dhe të këqijat

Verifikoni në të.

Do gjeni

Vallë

Të regjistruar aty

Më shumë urrejtje

Apo më shumë dashuri?,

 

2012

 

KUR M’U PRE FJALA

Kur m’u pre Fjala,
M’u përgjak
Gjuha.
Gjuha u vesh me të zeza.
Veshi fustanin e zi të heshtjes.
M’u përlotën organet e mendimit,

Në pellgje të zinj gjaku nis koha e pluskimit…

 

29 tetor 2014

“BENE”: KATËR MËNYRA TË NDRYSHME PËR TË VDEKUR NË VARGJE- BLOK, MAJAKOVSKIJ, ESÈNIN, PASTERNAK (CAP.IX) -Përgatiti e përktheu Faslli Haliti

Nën këtë titull bashkohen qoftë versioni televiziv i vitit 1977, ashtu edhe versioni teatral që u nis në turne në 1980 në teatrot lirikë  të operave (nga të cilët është  marrë regjistrimi për një prodhim diskografik të të njëjtit vit) Tashmë është e qartë se nga titulli i Spektakli – i koncertit të mëparshëm të Majakovskit në këtë shfaqje të re Bene hapet në një horizont më i gjerë i poezisë ruse. Për këtë do të jetë e nevojshme të përqendrohemi në figurat e këtyre poetëve dhe në historinë kulturore të Rusisë së kohës së tyre; dhe, meqenëse përkthimet në italisht të poezive të përdorura nga Bene janë, kryesisht, nga Ripellino, do të jetë mbi të gjitha për studimet e tij që do t’u referohemi. Nga realizmi në Revolucionin e Tetorit, duke kaluar nëpër simbolizëmin dhe Aleksàndr Aleksàndrovic Blok.

Blok lindi në Petersburg në 1880. Babai i tij është një muzikant për piano dhe ligjëron të Drejtën Publike në Universitetin e Varshavës, nëna e tij është vajza e botanistit Bekètov, Rektori i Universitetit të Petersburgut. Prindërit e tij u ndanë shpejt dhe ai u rrit nën tutelën e familjes së nënës së tij në një mjedis stimulues kulturor, i rrethuar nga gjyshja, hallat dhe nëna e tij, i cili përktheu letërsi dhe poezi nga gjuhë të ndryshme të huaja, kompozoi vargje dhe e donte muzikën. Kështu që nga një moshë e re zgjohet dashuria e tij për letërsinë tek ai. Së bashku me familjen e tij ai frekuenton pasuritë verore të Mendelèev ku, me vajzën e kimistit të madh, Ljubòv ‘Dmìtrievna, organizon shfaqje teatrale dhe veçanërisht shfaqje të Shekspirit. Në njëzet vitet e para të tij ai mori frymë në një atmosferë të konservatorizmit tradicional nën kujdesin e gjyshit të tij-rektor, duke injoruar rrymat moderne artistike.

1901 është një vit vendimtar për formimin e tij, në të vërtetë ai njeh poemat dhe doktrinat e poetit dhe filozofit Solov’ev. “Një personazh i çuditshëm, gjithnjë i lëkundshëm midis mistikës dhe burleskës, Soloviev pohone,  duke shkuar deri te konceptet Platonike, se realiteti i tokës është vetëm një tërësi fenomenesh ephemerale, një reflektim opak dhe inert, vetëm një paraqitje e shkurtër e botës së ideve shumëvjeçare . Ai ishte i sigurt se Shpirti i Universit, Nusja e Përjetshme, do të mishërohej në shpengimin e njerëzimi nga mëkati. Dhe duke e afruar artin në liturgji, ai e konsideronte poetin një urgist. Poezia e Solov’evit u bë një vulë besimi për gjeneratën e Blokut. ” Solov’ev është pararendësi i simbolizmit rus, rryma që hodhi hapat e tij të para në dekadën e fundit të shekullit XIX, e shtrydhur mes lëkundjeve të fundit të një rendi të vjetër, që po vdes sa social aq edhe kulturor. Simbolizmi është afër dekadentizmit në preferencën e tij për të pikturuar zymtësinë e jetës ruse, pasive, të lodhshme, pesimiste, në të cilën dashuria bëhet solipsizëm dhe e vetmja falje e mundshme është ajo e vdekjes. Me tendencë “drejt sferës së ideve të përjetshme, drejt një realiteti më të lartë, nga i cili realiteti ynë i dukshëm është vetëm reflektimi, simulacrum i deformuar”, simbolistët interpretojnë poezinë “si lajme të botëve të tjera, si një kult ezoterik, si një regjistër formulash magjike.

Meritë e padiskutueshme e këtij trendi artistik është aftësia për të reaguar ndaj diktateve të ndenjura të një realizmi të ngathët dhe klaustrofobik, aq këmbëngulës dhe të dukshëm në teatër. Duhet mbajtur mend se në të njëjtën periudhë kohe filloi përvoja artistike e Stanislavkij dhe Nemiròvic-Dàncenko, në mesin e magjepsjes për militarizimin skenik të Meiningers dhe duke luftuar me lirizmin e tendosur të Chekhovit të Chekhov. Para se të provonin shtigje të tjera, baballarët e Teatrit të Artit gjithashtu ngecën në fundin e vdekjes së një realizmi të egër, duke synuar në mënyrë maniake të sillnin në skenë të gjitha llojet e xhinglave  butaforike, rroba, bizhuteri dhe enë kuzhine, dhe vegla, stola dhe karrige, bulkthe që këndojnë, orë dhe qyqe, gjethi i shpërndarë, vetëm çerek i kaut mungon nga Antoine’s Théatre Libre: besohet e vërteta në skenë mund të shfaqet vetëm nëse objektet dhe zhurmat e trillimeve skenike janë të vërteta; dhe ka edhe më shumë, aktorët pritet të flasin dhe lëvizin, si dhe në jetën e përditshme, duke shkuar të rimarrin veten brenda tyre, nëse është e nevojshme, kujtime të paqarta të emocioneve të harruara ose të humbura për tu kontekstualizuar në të tashmen.

Me shfaqjen e vargjeve të para simbolistike, krijohen kushtet për një çlirim nga simptomat më të këqija të pseudo-reales dhe për një kthim në fuqinë krijuese të ëndrrave dhe fantazive, në kërkim të mjeteve të reja të shprehjes, duke rivlerësuar teknikën dhe “zanatin” ”E poetit, duke rritur tingëllimën e vargut në mënyrë që të zhyt imazhet dhe kornizën logjike në likuiditetin e një fluksi muzikor, madje duke humbur linjat dhe konturet e tij. Duhet të dallohen dy tendenca të simbolizmit rus: e para është thjesht estetike dhe synon të fitojë një rol në kontekstin kulturor evropian; e dyta (në të cilën gjejmë edhe Blokun) do të dëshironte t’i nënshtrohej estetikës së teologjisë, duke i dhënë poetit funksion demiurgjik, priftëror. Në këtë prirje të dytë, sugjerohet një shkallë më e madhe e rraskapitjes drejt kulturës borgjeze, zvarritet, nënvizohet një nevojë e madhe besimi dhe një mistikë e ngurtë manifestohet se është gjithnjë buzë të ironisë metafizike.

Pothuajse të gjitha -izmat janë frut i një historiçizimi kritik që vendoset a posteriori në fenomene specifike, me një pamje të përgjithshme që synon të ndajë linjat dhe tendencat e tyre kryesore, në mënyrë që të lehtësojë leximin e tyre. Duke zënë vend në këtë reduktim, le të kthehemi te Bloku. Ai hyn në hiret e një rrethi të vogël që e quan veten “Argonauts” mësimdhënës dhe predikues”  i doktrinës” solov’eviana. Në grahmat e një lloj lëkundjeje mistike, Argonautët paraqesin imunitetin e një trazire katastrofike të botës dhe presin, së bashku me të, mishërimin e Femrës së Përjetshme, Shëlbuesin e mëkateve. Tani, ndodh që Mendelèeva e Ljubòv-së identifikohet me Nusen e Përjetshme dhe rreth Blokut (i cili do të martohet me të në vitin 1903) shfaqet një lloj kulti. Në një kryqëzim të ekzaltimeve mesianike dhe përmbysjeve të papritura ironike dhe autoparodike, përcaktohet një klimë që Bloku e percepton gjithnjë e më shumë si të lodhshme dhe herë-herë shqetësuese. Por Petersburgu duke u mbushur me dhoma të jetesës me sallë pritjeje, nga më të shquarat prej të cilave janë ato të Zinaida Gippus dhe Vjàceslav Ivanov, dhe Bloku fillon t’i frekuentojë ato; i hutuar “si një zot në një lupanar” – sipas vetë Ivanovit – ai deklaron vargjet e tij. “Dalëngadalë, ai iu afrua një tryeze me qirinj, shikoi përreth me sy guri dhe me përshtypje veten e tij, derisa heshtja të arrinte mungesën e tingujve. Dhe sulmoi, duke e mbajtur vargun me aftësi torturuese dhe duke u ngadalësuar mezi në vjersha. Ai i magjepsur me diktacionin e tij, dhe kur mbaroi një lirikë, pa ndryshuar zërin, gjithmonë dukej se kënaqësia mbaroi shumë shpejt dhe prapë duhej të dëgjohej”.

1905 – sa shënon një pikë kthese radikale në poezinë e tij, si dhe në jetën e tij. Një distancë e shënuar fillon të marrë formë në të, jo vetëm nga Argonautët, por edhe nga klubet e salloneve të vetë letërsive, të mbushura me zili dhe thashetheme të fshehura; për më tepër, përpjekja e dështuar për t’u rebeluar kundër regjimit carist duket se e kujton atë në një perspektivë të re për çështjet njerëzore, e cila përqendrohet në “flluskat e tokës”, të populluara nga demonët e kënetës dhe krijesa të çuditshme që mbledhin demonologjinë e tij imagjinare.

Nga qielli eterik i Zonjës së Bukur dhe nga reflektimet e paqarta të një realiteti tjetër të botës, një gumëzhitje e maskave të çuditshëm hap rrugën, duke pushtuar skenat e saj duke kakarisur dhe spërkatur me lëng boronice, hijet me skica të qarta dhe të përcaktuara, të lëkundura midis “imazheve klorotike të Laforgue ”, e gdhendur në ethet e ironisë dhe lotët e pashlyeshëm të pikturuar në fytyrën e Pierrot, simbol i një ankthi të pashërueshëm. “Misteri shkëlqen në harlekuinin, në një lojë të vogël delirante të mashtruesve dhe fantazmave të ngathta”: është Balagancik, Balagancik, i akrobatëve.

Kjo komedi-kalembour është tani një gur themeli i atij rinovimi të jashtëzakonshëm që ka kaluar kulturën ruse në sezonin e saj më të frytshëm dhe të frytshëm të shekullit XX. Nuk është vetëm për rëndësinë e tij letrare, por në thelb sepse shënon një lidhje të jashtëzakonshme midis poezisë dhe teatrit. Skena e tij e parë – 30 dhjetor 1906 – është vepër e një partneriteti artistik midis emrave të shkëlqyer nga mjedisi teatral; teatri në të cilin prezantohet është ai i Vera Feodoròvna Kommissarzévskaja, aktorja e zbehtë me sy të fiksuar, të thellë dhe magnetikë si ato të një zogu të natës, i aftë të orientohet në errësirën e një nate dekadente, dhe me një zë harmonik siç janë ngjyrat në distanca e dritave veriore, të afta për të kënduar shkrepjet e shënimeve simboliste, dhe gjithashtu të afta për të shpërthyer pasionet vullkanike; në punën e tij gjyqsore poeti-muzikant Kuzmìn, skenografi Sapunòv dhe paprekshmëria e një prej mjeshtrave më të mëdhenj të teatrit të të gjitha kohërave: Vsèvolod Emìlevic Mejerchòl. Përveç regjisë, mjeshtri vesh maskën e lëkurës njerëzore të poetit-protagonist Pierrot. Si Treplev në “Il Gabbiano”, Kommissarzévskaja dhe Mejerchòl’d janë në kërkim të formave të reja për t’i dhënë teatrit – pse jo edhe vetë jetës – dhe kjo është për këtë arsye që të dy për disa vite (1902) braktisën pozicionet e tyre tani të konsoliduara brenda teatrove të njohura, për të ndërmarrë shtigje të reja eksperimentimi. Mejerchòl, trajnimi artistik i të cilit u tundua në falsifikimin e mrekullueshëm të Teatrit të Artit, e gjeti veten duke menaxhuar, në vitin 1905, përpjekjen e parë dhe të kujdesshme të Stanislavsky për të krijuar një Teatër-Studio; përvoja është jetëshkurtër, por lë një shenjë të qartë dhe rigjeneruese    ngulim simbolik. Regjisori i ri zbulon “mistiken e tij, vizionin e tij lirik, tejet shpirteror te profesionit te aktorit dhe teatrit”; ai është i goditur nga një vizion asketik që e sheh teatrin si një vetmitar dhe duke vepruar si një përkushtim total ndaj artit.

Në vitin 1904, Kommissionarzévskaja – pasi mori lejen nga teatri shtetëror Aleksandrìnskij – themelon Teatrin e saj të Dramës në Petersburg, duke e shndërroi veten në në një sipërmarrës të aftë dhe njohës të mirë të teksteve letrare, dhe të shqetësuar për eksperimentimin me format e reja të aktrimit të teatrit simbolist. Dy vjet më vonë ai vendosi ta  quante esuberanti aktor-drejtorin dhe me pak fjalë, teatri i tij u bë një avanpost i eksperimentimit simbolist.

Është pikërisht prej gjitha këtyre premisave që lindi  spektakli Balagàncik. Reagimet e publikut ngjajnë me ato tipike të teatrit dhe kinemasë së parë të Carmelo Bene: një përzierje e duartrokitjeve të gjalla dhe mosmarrëveshjeve të ashpra, duke demonstruar risitë e bëra në gjuhën artistike të përdorur. Ka disa prirje themelore në këtë gjuhë. Para së gjithash, lidhja farefisnore me Commedinë Italiane të Artit, shumë e dukshme nëse marrim në konsideratë, në përgjithësi, trazirën e maskave që përmbytin skenën, dhe në veçanti, maskat si Harleuine dhe Colombine por, gjithashtu, vetë Pierrot që nuk është asgjë tjetër. veçse jo derivimi francez i një personazhi aq të eksportuar tradicionalisht italian në kohën e mbretit Diell. Për Mejerchòl’d është fillimi i një studimi të gjatë mbi Commedia dell’Arte, tani për tani, më i drejtuar, duke folur logjikisht, në një hetim vizual i cili bazohet si në kromatizmin piktural të aktorit në raport me skenografinë, ashtu edhe në stilizimin gjestural. Nga ana tjetër, marrëdhënia që ai krijon me simbolikën, mbi veten si aktor, nuk është me origjinë vizuale, por thellësisht muzikore: “Mejerchòl’d – shkruan aktorja Verigina – tundi të dy mëngët dhe në atë lëvizje kllounësh ajo shprehu gëzimin e shpresës që papritmas u ndez […] Pierrot dukejsikur po dëgjonte një këngë që i vinte nga zemra. Vështrimi i tij ishte i çuditshëm – ai shikonte intensivisht brenda vetes së tij”, dhe shton Gavrilovich:” muzika e brendshme që Mejerchòl’d rikërkoi në teatrin e tij simbolist, rizbulimi i harmonisë midis vetvetes dhe botës lidhej me një koncept pozitiv, të përpunuar në ato vite në Petersburg nga Elena Guro, poete dhe piktore. Për Guro, universi është një trup organik pulsues, në të cilin lënda dhe shpirti, parajsa dhe toka nuk janë entitete të ndara, por dialogojnë me njëri-tjetrin ”Në vazhdën e këtij vëzhgimi të fundit, kuptohet ajo që  ndoshta është distanca më e madhe midis autorit të shfaqjes dhe autorit të tekstit, të njëjtën distancë midis dy reflektimeve të ndryshme të simbolizmit: ana  pozitive dhe ana negative. Për Blokun, Balagàncik është frut i një zhgënjimi ekstrem, si nga aspekteti më asketik ashtu edhe nga anë më pozitive të simbolizmit rus. Ndër kritikët që konkurrojnë shfaqjen është Belyj, një pasqyrë e misticizmit Blokian, një Argonaut besnik dhe një antropofizofon i ardhshëm steinerian; të dy e njohin shumë mirë njëri-tjetrin, por miqësia e tyre është gjithnjë e më konfliktuale. Ekziston një skenë shumë e rëndësishme në fazën fillestare të tekstit dhe shfaqjes, e bërë shkëlqyeshëm në teatralizimin e mejerchol’diana, është episodi i mistikëve, një parodi autentike e eksperiencës autobiografike, jetuar nga poeti duke marrë  pjesë në klubin e Argonautëve. Ka burra me hije të kapur duke pritur për një shfaqje epifanike, ata besojnë se mishërimi i Nuses së Përjetshme së shpejti do të zbulohet para syve të tyre; por kur Zonja e Bukur do të shfaqet më në fund, ajo mban rrobat joserioze të Kolombinës, të marra menjëherë nga stuhia nga erotomania e Harlekuinit dhe nga psherëtima e Pierrot; mistikët, nga ana e tyre, në vend që të elektrizohen nga një vizion në ekstazë, kuptojnë, e shohin në mënyrë të mrekullueshme atë të Vdekjes dhe ikin të frikësuar. Skena është groteske dhe ironike, një parodi sarkastike dhe e pamëshirshme e “doktrinës” frymëzuar nga Solov’ev. Në kompleksitetin e saj,Balagàncik shënon gjithashtu zhgënjimin në ngushëllimin e një jete të përditshme “normale”. Dy episode të veprës janë emblematike në këtë kuptim. Njëra është në imazhin e Harlequin që ngjitet në një shkallë të vendosur në fund të skenës dhe hedhit nga një dritare; dhe sidoqoftë dritarja nuk është e vërtetë por e pikturuar, kështu që ajo vetëm depërton përmes një muri letre që bie në anën tjetër; kështu mbetet një vrimë në skenografinë dhe trazira që rrjedh nga gremisja e saj. Episodi tjetër episodi final. Të gjitha maskat zhduken me shumicë dhe e njëjta skenografi tërhiqet nga lart me një mekanizëm të njëkohshëm dhe precipitues. Në skenën e zbrazët, vetëm Pierrot mbetet me vajtimin e tij të pangushëllueshëm.

Nga ky moment përpara në jetën e Blokut fillon bredhja midis mjediseve të aktorëve ku ndizen dhe shuhen dashuri efemere për aktoret, midis avujve të alkoolit të lokaleve të natës, mes rrugëve të errëta të lagjeve të varfëra tejmbushur me vuajtje. Në poezinë e tij shfaqet një “botë e tmerrshme”, në të cilën “merr në ekstrem mohimin, metafizikën e të qenurit në të cilin çdo derë e tavernës është si dera e një varri dhe i njëjti shkëlqim i dritave në rrugë ka përmasa djallëzore.  Jeta është delirante, ndjekje pa kuptim e shkëlqimit grotesk që valëvit sytë si krahët e lakuriqit të natës. Dhe nuk është çudi që realiteti më konkret, të jetë në ato vargje ” Vdekja. Megjithatë, është pikërisht në këtë periudhë që në të, bëhet më e hollë “intuita e kataklizmave, nuhatja e historisë. Çdo temë zgjerohet në një sintezë të epokës, dhe idetë autobiografike ndërthuren me lëvizjen e universit, me rrethanat e jetës shoqërore. Çdo eksperiencë, çdo event i fundit është një pretekst për një lloj simfonie kozmike “.

Në atë procedim derë më derë, si në Orfici Canti të Dino Campana, duke lënë zemrën e tij atje, ai duket se do të nxitet vetëm në kontakt me ciganët, në mënyrë që forma e tij kryesore poetike të bëhet romanca Cigane, në të cilën ai përmban flakë të entuziazmit të dehur dhe gervishtjen e shpirtit të tij. “Janë çaste pasagjerësh të ekstazës, dhe të braktisjes të ndjekura nga zgjime të çuditshme pendimi dhe goditjet e mërzitjes, të cilat e bëjnë zakonin e ekzistencës edhe më të padurueshëm.

E megjithatë shpirti, gjithnjë i emocionuar nga dëshirat e pakufishme, i shqetësuar për përvojat e pafundme, gjen një ëmbëlsi fatale në ato momente harrese, dëshpëron humbjen si shëlbim si shëlbim nga hija e një jete të shkretë, të papërpunuar, të padobishme ”

Në këtë gjendje shpirtërore të zezë vjen fillimi i Revolucionit dhe ditëve të Tetorit, të cilat Blok i mirëpret mjaft me gëzim; megjithëse vinte nga një familje me origjinë fisnike, ai  ndjen neveri për të “ngopurit” urren borgjezët, të kënaqurit. Megjithëse ai e dinte se përmbysja do ta fshinte klasën e tij, duke tërhequr një gjurmë gjaku dhe gërmadha pas tij, ai i pranoi këto ngjarje me shpresën se do të shihte zënkën e borgjezisë, domethënien utilitare dhe hipokrizinë e kompromiseve të fshira me ta. të një Filistineizmi të shfrenuar. Duke iu përmbajtur viteve të fundit të grupit të “Scythians”, si dhe Belyj dhe Esènin, ai e interpreton këtë lëvizje si katarsis të njerëzimit, i destinuar të rinovonte rrënjët e qenies.

Në Janar 1918, i animuar thellë nga kjo ndjenjë, në vetëm tre ditë, ai shkroi Dvenadcat ‘me një frymë, “Të Dymbëdhjetët”, duke hedhur shqetësime të jashtëzakonshme në botën e shkrimtarëve e më gjerë. Shumë prej atyre që e kishin atë të lavdishëm mbeten të tronditur, të hutuar, të mërzitur nga një gjuhë e pazakontë, në të cilat dalin fjalime rrugësh, madje edhe parulla nga pankarta politike, në të cilat ndërpritet pranimi i tij i revolucionit. Nga ana tjetër, ortodoksia Marksiste, e ndërgjegjshme për aderimin e tij të së kaluarës në mistikë, e vëzhgon atë me dyshim. E panevojshme të thuhet, se çfarë reagimi mund të ketë pasur në qarqet e aristokracisë dhe borgjezisë, “papritur” të zhytur në kaos total, si një tufë leckash luftarake, të cilët deri para disa dekadash ishin akoma skllevërit e tyre zyrtarisht. Në poezinë voltolano, e gëlltitur në vorbullën e erës së akullt, e cila lodh frymën në sobat e bëra me tinguj dhe imazhe, të gjitha temat e shtrenjta për Blokun: nga melankolia e papërmbajtshme, deri te tediumi patologjik; nga shkrepja e papritur e një mijë gjuhëve të zjarrta, deri te gëdhendjet klorisotike dhe sarkastike të një bote të shkatërruar, groteske, të populluar nga  forma dhe karikatura të një dinjiteti të humbur njerëzor, tashmë të humbur për një kohë shumë të gjatë dhe të cilat revolucioni thjesht lejon ta nxjerrë në pah, për ta bërë të dukshme ; nga trekëndëshi i parëndësishëm i përzier në eros dhe thanatos, deri në konkretinitetin eterik të padukshëm. Dymbëdhjetë marshime të pandalshme si rrjedha e pandërprerë e fjalëve, duke trajtuar gjithçka që ata hasin, duke ndryshuar metër dhe ritëm, alt!, Epanalypes, marsh përpara ‘, metër klasik, tetrapodi iambic, krah i majtë dhe ritëm popullor; dhe në fund duket se dëshmon një përmbledhje të poezisë Blokiane, në të cilën pamjet gëlltiten në vorbullën e një muzikaliteti që nuk mund të çojë në asgjë tjetër përveç boshllëkut.

Në lidhje me përfundimin e punës, për të cilën është diskutuar shumë, duhet të bëhet një vëzhgim i parë themelor. Në tekstin blokian të periudhës së parë:

fundi përsërit parimin dhe ekziston një cirkulim i strukturës, brenda së cilës energjia emocionale lëviz në valë, e cila rritet dhe, në tension maksimal, bie përsëri në pikën fillestare, në mënyrë që gjithçka të mbyllet me parimin dhe pothuajse të vazhdojë përtej fundit, pafundësisht. Për Bllokun e periudhës së mëvonshme, megjithatë, është karakteristike përmbushja në pikën e sipërme, drejt së cilës duket se po varet e gjithë poema. Poema mbahet në vargun e fundit, nëse jo në të vërtetë në vargun e fundit, ose më saktë mbi fjalën e fundit, e cila bëhet vendi i tensionit maksimal.

Kjo është gjithashtu e vërtetë, dhe mbi të gjitha, në Dvenadcat ‘, në fjalën përmbyllëse të të cilit, “Jezusi”,

jo vetëm që ka pikën më të lartë të poezisë: ekziston gjithë rrafshi i saj emocional, dhe për këtë arsye vepra në vetvete është si ajo e bërë nga variacione, lëkundje, shmangie nga tema e finales. Tema e përfundimit, në të “Dymbëdhjetët”, është ajo e Krishtit. Viktor Sklovsky vuri në dukje se “përfundimi i papritur me Krishtin ndriçon përsëri tërë veprën. Kuptoni numrin e “dymbëdhjetë”. Por puna mbetet e paqartë dhe e llogaritur mbi këtë paqartësi ”. Aty ku “paqartësia” nuk do të thotë një pranim ekuivok i revolucionit, por ajo “ironi”, e cila, për Sklovskijn, është “procesi i perceptimit të njëkohshëm të dy dukurive diskordante, ose referenca e njëkohshme e të njëjtit fenomen me dy rende semantike. ” Në këtë kuptim “Të Dymbëdhjetët” janë një poezi “ironike”.Rendi i lartë semantik, në poezinë e Blokut, ndizet në fund dhe kompozicioni ndriçohet nga reflektimi i saj. Duke përmbysur  sensin e të lexuarit, analiza mund të fillojë nga pjesa përfundimtare, jo për të deshifruar kuptimet e errëta, sepse të  Dymbëdhjetët nuk është një shifër, por për të propozuar ndihmat e nevojshme ekstrakteksuale për leximin e lirë të tekstit.

Paradoksale por e vërtetë. Rusia Sovjetike, e cila menjëherë pas kësaj do të nxjerrë një ateizëm hekuri, shpesh gjen imazhe dhe mite të traditës biblike dhe liturgjike midis këngëtarëve të saj të parë.

Të dyja kultura para-revolucionare Ruse ishin të mbështjellë me idealitete të krishtere se rezervuari i formave simbolike për të cilat ata poetë tërhoqën nuk mund të ishte tjetër përveç të një besimi të tillë.

Dhe pas Bllokut ka letërkëmbime të këtij lloji edhe në Belyj dhe Esènin; jo vetëm kaq, por:

Është e njohur si imazhet e Majakovsky që përputhen me figura dhe simbole të Testamentit të Vjetër dhe të Ri, me një kuptim laik, me të vërtetë profanor dhe blasfemues, i cili megjithatë nuk mund t’i bëjë ata të humbin të gjithë peshën e origjinës së shenjtë.

Me të vërtetë kurioz! Dhe pse nuk mund ta bëjë? A nuk mund të jetë kështu, megjithëse sigurisht që nuk arrijnë të njohin fenë e krishterë ortodokse, një nevojë e brendshme dhe e pashmangshme për fenë mbaron thellë në vetëdije? Padyshim jo teologjike, por njerëzore?

Me revolucionin, vitet e munduara të kaluara duke parashikuar dhe pritur ngjarje katastrofike dhe pastrimi, duket se më në fund gjetën konfirmimin e tyre.

Megjithatë Revolucioni provokon një keqardhje nostalgjike tek Blok; kur Majakovsky e takon atë përpara Pallatit të Dimrit, duke e gjetur të ngrohjej në një zjarr, ai e pyet se çfarë mendoni për ato ngjarje të jashtëzakonshme, Blok përgjigjet “Epo”, por shton, me shumë trishtim në sytë e tij, se biblioteka e tij në Sàchmatovo, vendi ku ai jetoi rininë dhe kohërat më të mira të tij, u shkatërrua dhe u vu zjarr.

Dvenadcat ‘është flaka e fundit e vërtetë e poezisë blokiane; në ato pak shkrime që e pasojnë atë, forca e tij bie në mënyrë të pjerrët në një mpirje gjithnjë e më të shurdhër, drita që kishte në sytë e tij venitet shpejt dhe zbehet dhe shikimi i tij bie në errësirë. Ai jeton muajt e tij të fundit të jetës në një gjendje larvore; kur zemra e tij pushoi së rrahuri më 7 gusht 1921, ai ka kohë që vdiq brenda vetes.

 

Përgatiti dhe përktheu: Faslli Haliti

Janar-shkurt 2020