Pas shumë vitesh vendosa të kaloj 3 ditë verore në qytetin tim të lindjes. Trafiku më detyroi ti kaloj këto tre ditë jo në shtëpinë e prindërve por në hotel afër detit.

Në ketë konvikt të madh betoni pa identitet nuk di si ta quaj veten vendase apo turiste .
Në Vlorën ku turizmi është shndërruar në një akt frenetik performance e dukje nën markën e turizmit elitar nuk mungojnë pishina prive për ata që harxhojnë 35,000 mijë lekë në klub, edhe për të pirë një kafe duhet të paguash 3,000 lekë vëtëm për hyrje, shprehja e Cecilie Hollberg, drejtoreshës së Gallerisë dell’Accademia në Firence, e cila thotë: “Sapo qyteti bëhet prostitutë, është e vështirë të kthehet përsëri në virgjëreshë”, është kaq aktuale.

Në Vlorën turistike, e keqpërdorur nga pronarë e menaxherë resortesh dallkaukë e të pasjellshëm, edhe deti m’u duk larg edhe pse isha afër tij . Pranë detit ku u rrita ditët nuk janë më furra të buta ngrohtësie, edhe netët nuk janë në ninulla valësh ku mendja mund të qetësohet. Në buzë të detit ku u rrita të rrethuar tanimë nga katrahura e betonit, lulëzon çmenduria pa kuptim e të ashtuquajturit turizëm elitar të ofruar nga një tufë dallkaukësh të pangopur .

Këto ishin 3 ditët e fundit në Vlorë …….. në këtë qytet nuk dihem më vlonjate , por refuzoj të quhem edhe turiste e qytetit tim fatkeqësisht të kthyer në një prostitutë të pasjellshme!