Vitet.
Jo si kohë.
Si barrë.

Ranë mbi ne.
Një nga një.
Pa pyetur.

Na mësuan të ulim kokën.
Na mësuan të durojmë.
Na mësuan ta quajmë dhimbjen “fat”.

E kaluara
nuk është kujtim.
Është presion në gjoks.
Është zë që nuk pushon.

Pse gjithmonë durimi nga i varfri?
Pse gjithmonë nesër drejtësia?
Pse gjithmonë heshtja quhet urtësi?

Dhe lind mendimi.
I ndaluar.
I turpshëm.
I vërtetë.

O sikur ta kisha një grusht të fortë.

Jo për mish.
Jo për kockë.

Për murin.
Për gënjeshtrën.
Për moralin që predikon qetësi me barkun plot.

Kjo botë nuk është e verbër.
Është e mësuar të shohë e të mos reagojë.

Ajo e do njeriun të lodhur.
Të përkulur.
Të padëmshëm.

E quan “të pjekur”
vetëm kur nuk reagon më.

Ditët vijnë.
Të thata.
Pa premtime.

Nuk sjellin shpëtim.
Nuk sjellin dritë.

Por brenda tyre digjet diçka.
Zemërim.
I pastër.
I vetëdijshëm.

Jo ai që shkatërron.
Ai që nuk shuhet.

Të bësh mirë këtu
nuk është butësi.
Është sfidë.

Të mos godasësh
kur të kanë goditur gjithë jetën.
Të mos shkelësh
kur të kanë shkelur.

Kjo kërkon grusht më të fortë
se dhuna.

Grusht mbi veten.
Grusht mbi instinktin.
Grusht mbi urrejtjen.

E kaluara na ka lodhur.
Na ka zhveshur nga iluzionet.
Na ka lënë vetëm zgjedhjen.

Ta vazhdojmë zinxhirin.
Ose ta ndalim këtu.

Nuk ka heronj.
Ka vetëm njerëz që nuk mpihen.

Që ndiejnë grushtin brenda
dhe nuk e shpenzojnë në shkatërrim.

Sepse në këtë botë
të qëndrosh në këmbë
është provokim.

Vitet do të kalojnë.
Si gjithmonë.
Pa mëshirë.

Por ditët pyesin.
Pa fjalë.

A do të bëhesh
ajo që të ka thyer?

Apo do ta mbash
atë grusht të brendshëm
jo për të goditur botën,
por për të mos u gjunjëzuar para saj?

Dhe ndoshta
ky është dinjiteti i fundit:
të jesh i lodhur,
i plagosur,
por jo i dorëzuar,kurrë.

Vendi i Lekës;31.12.2025