-Shpejt po na e kthen, … po na e kthen fjalën, (a kështu më duket mua ?.) Shpejt po na ikën, pak nga pak … !

Dhe kur ? Në muajin tonë të trembëdhjetë. Muaji i trembëdhjetë : fatlum për të lumët, për të mpakurit fatkeq?  Eh, i trembëdhjeti muaj, frymëzim me pakicë, pakicë për t’u gëzuar.

-Zem’rak, ç’është kjo romantikë ? Paska muaj të trembëdhjetë? Në cilin kalendar, në cilën tokë? Në ndonjë retorikë? Në ndonjë ishull me flutura e bletë?

-Lëre ishullin me bletë dhe flutura. Është larg. Atje s’ka as bastun dhe as kukulla. Këtu, të them, përqark shpejt rrotullohet gjembi i trembëdhjetë. Braktisja … ne vet. Motet ndrrojnë nga sot.                                        -Në të trembëdhjetin mot?

-Po, moti i trembëdhjetë na e çukit e ngadaltë na e hidhëron paksa mëlçinë.

-Mpakemi, e besoj, diç jetimë. Jetimë rreth e rreth, gërhimat, tespiet për muajin e trembëdhjetë. Po kukullat ç’na duhen? Luajmë kukullash ne-thinjoshët pak, shpesh ?

– Biri ynë, po na ikën shpejt…

-Eshtë tutje, udhë të tjera shkel nxitimthi, vrapshëm? Ç’është kjo ikje… e afërt … e largët ?

-Për mua : zjarrmi e ngrirë.

-Si tespiet? Si kukullat, o Zem’rak ?

-Si zemra…me gunga. Me furtuna më

shumë, me rrahje më pak.

-Po, e vërtetë.

Jeta na ndan edhe dy hapa larg.

-M’u kujtua Pirro Dollani. Njeriu (tej) i oqeanit.

-Jetonte në oqean?

Jo, o Fluturak, tek shumë njerëz, ai jetonte në shpirt. Plot valë nga  dituria dhe nga mirësia plot valë. Veç në përtaci ishte shëndetlig. Thonë se ia dogjën kurmin. Hiri i tij ende xixon. Hiri i një të pagjumi.

-Pse t’u kujtua Dollani? Unë i kam ndi  veç emrin në qytetin tonë antik. Ti je rrit  me të, e ke pasur mik?

-Mik nuk e kisha këtu. Veç kur iku në tjetër vend, vend me tjetër gjuhë. Rrallë shiheshim, bashkë jetonim shpesh me Libra në të dymbëdhjetë muajt. Dhe fare

pak me sëmundjen prej shprese në muajin e trembëdhjetë.

-Të besoj, Miqësia anije nuk lundron vetëm një det, s”ka vetëm një port.

-Miqësia pushon spirancë. Kur tjetri, ah tjetri, hirnon jetëgjatë…

-Fluturak, o udhëtar, të largëtit shpesh t’ecin përkrah, të tutë me të keq e pa të keq, të largohen paksa ..

Im bir jeton përkrah meje, përhera përkrah meje afër, larg ndonjëherë, në vende të tjera, me tjetër spirancë.

I gjithi zemër. Asnjëherë më pak…