Nga Fatos Tarifa

Si u shndërrua një parti që përfaqësohej nga figura si Fatos Nano, Servet Pëllumbi, Rexhep Meidani, Moikom Zeqo, Sabit Brokaj, Musa Ulqini, Makbule Çeço, Arta Dade, Valentina Leskaj, Namik Dokle, Ethem Ruka dhe Bashkim Fino në një parti-proksi, ose në një guaskë politike të Edi Ramës, Taulant Ballës, Ulsi Manjës, Niko Peleshit, Belinda Ballukut, Evis Kushit, Sarës apo Zegjinesë?

Si ndodhi që transformimi i partisë politike më të madhe në vend prodhoi një dialektikë kaq negative? Në vend që të thellonte demokracinë e brendshme, pluralizmin e mendimit dhe debatin politik, ai prodhoi degradim institucional e politik, përqendrim të pushtetit dhe nënshtrimin e partisë ndaj vullnetit të një individi të vetëm.

Metamorfoza e Partisë Socialiste nën drejtimin e kryetarit të saj aktual—madje, për nga pasojat afatgjata, më dramatike se degradimi pothuajse asgjësues i Partisë Demokratike—përbën sot një nga dramat më të mëdha të realitetit politik e shoqëror shqiptar.

Përgjegjësit e kësaj gjendjeje? Për mua, siç kam theksuar edhe më parë, përgjegjësi kryesor për tjetërsimin ideologjik e politik të Partisë Socialiste dhe për humbjen e identitetit të saj historik është kryetari i saj aktual. Ky proces tjetërsimi ka zgjatur rreth dy dekada dhe është lehtësuar nga një rreth i ngushtë njerëzish, servilë e puthadorë të kryetarit, të shpërblyer me poste, privilegje dhe pushtet për besnikërinë ndaj tij, jo ndaj partisë dhe interesit publik.

Këta individë mbajnë një përgjegjësi po aq të madhe dhe pesha e barrës së kësaj përgjegjësie politike e morale ka përcaktuar qysh sot fatin e tyre.

Unë nuk jam dhe nuk kam qenë anëtar i Partisë Socialiste, por deri më sot kam votuar për të, duke besuar se politikat e saj përfaqësonin alternativën më të mirë për vendin.

Ky besim është thyer dhe nuk mendoj se mund të rikthehet tek unë sa kohë kjo parti do të drejtohet me të njëjtin lidership, të njëjtën mendësi dhe të njëjtat politika.

Po të kisha qenë anëtar i kësaj partie, sot, në shenjë proteste, ashtu si shumë socialistë që janë larguar ditët e fundit, do të isha ndarë edhe unë prej saj.

Kur shoh se sa refraktar dhe arrogant është kryetari i Partisë Socialiste dhe i qeverisë, sa inertë e të nënshtruar janë deputetët e kësaj partie në Kuvend, sa shumë ka rënë integriteti i saj dhe sa është zbehur besimi i votuesve te kjo forcë politike, narrativa e kryeministrit dhe e atyre pak oborrtarëve që nuk reshtin së bëri temena atij më duket jo vetëm politikisht e varfër, intelektualisht mediokre e qesharake, por edhe thellësisht vetëshkatërruese. / Dita