Në kujtim të Gjyshes sime – Joshës

.

Gjyshja ime, ose Josha, siç i thërrasim në anët tona nënat e nënës, ishte dritë e butë në jetën tonë.

Një grua e rrallë, që nuk dinte tjetër veçse të jepte mirësi.

Shtëpia e saj ishte gjithmonë e hapur, tryeza plot, e zemra edhe më plot se kaq, gjithmonë na këshillonte me porosi mirësjelljeje.

.

Jeta nuk u tregua e drejtë me të:

Burri iu nda herët nga kjo botë, ajo  rriti pesë fëmijë, katër djem dhe një vajze.

Dy djem — dy yje të saj — i mori lufta.

Dhimbjen e mbajti thellë në shpirt,

por kurrë nuk e la të bëhej ankesë.

Ajo na gëzohej neve, fëmijëve të vegjël,

“mjalti i mjaltit” të saj,por dashuria e saj nuk njihte kufij: edhe fëmijët e tjerë i ndihmonte, i bekonte, u bënte dhurata.

.

Pesëdhjetë e pesë vite më parë,

atë ditë shkurti kur u largua nga kjo jetë,

la pas heshtje, mall dhe një dhimbje të madhe për të gjithë.

Por mbi të gjitha, la një trashëgimi drite,

që jeton ende në zemrat tona..

Zoti e mëshiroftë shpirtin e saj të mirë,

ia shpërbleftë çdo dhimbje me paqe,

dhe e pastë pranë engjëjve,

ashtu siç ishte ajo për ne në këtë jetë. Amin.