Dhe pse nuk doja më të isha pjesë e këtij zhvillimi politik

By exxtra24.at Redaktion

Historia rrallëherë përsëritet në mënyrë identike. Megjithatë, kushdo që ndjek protestat aktuale në Shqipëri, nuk mund të mos kujtojë tensionet shoqërore që dikur krijuan terrenin për Revolucionin Francez. Sa herë që një pjesë e madhe e popullsisë krijon përshtypjen se elitat politike dhe interesat ekonomike janë më të lidhura me njëra-tjetrën sesa me shqetësimet e qytetarëve, besimi në institucionet shtetërore fillon të zbehet.

Pikërisht kjo përshtypje duket se po forcohet aktualisht në Shqipëri. Shumë protestues e akuzojnë udhëheqjen politike se po vendos interesat e investitorëve ndërkombëtarë mbi interesat e qytetarëve të vet. Nëse këto akuza janë të bazuara apo jo, duhet ta vlerësojnë institucionet e pavarura dhe, në fund të fundit, vetë historia. Ajo që është e pamohueshme është se pakënaqësia po bëhet gjithnjë e më e dukshme në rrugë.

Një fotografi vlen sa një mijë fjalë

Foto: Markus Posset dhe David Tschikof duke i dhuruar një dhuratë Edi Ramës.

Po, në atë kohë Edi Rama më ishte personalisht i pëlqyeshëm. Ai kishte karizëm dhe ndikim. I dhurova një pikturë dhe madje i kushtova edhe një biografi.

Duke parë pas, kjo tregon se sa pozitiv ishte dikur vlerësimi im për të dhe për rolin e tij politik. Por simpatia personale nuk duhet të jetë kurrë kriteri për vlerësimin e një politikani. Politikisht, Rama u paraqit si strategjik, autoritar dhe njëkohësisht i parashikueshëm – cilësi që i mundësuan një mandat jashtëzakonisht të gjatë, por që në të njëjtën kohë thelluan ndarjet brenda shoqërisë shqiptare.

Për mua personalisht ishte bërë e qartë prej kohësh se sistemi politik i kryeministrit Edi Rama, rrethit të tij të ngushtë qeveritar dhe miqve ndërkombëtarë si Jared Kushner dhe Alex Soros do të përballej në kufijtë afatgjatë me sfida të mëdha. Reformat, ndryshimet në personel apo procedurat ligjore kundër ish-bashkëpunëtorëve nuk mjaftojnë kur një pjesë e konsiderueshme e popullsisë ka humbur besimin tek udhëheqja politike.

Dorëheqja ime si Konsull Nderi

Qëndrimi im ndaj Shqipërisë ka qenë gjithmonë i mbushur me simpati të madhe. Si sipërmarrës dhe ish-Konsull Nderi i Republikës së Shqipërisë në Austri, synimi im ishte të vendosja në qendër bukurinë e vendit, kulturën, artin dhe mbi të gjitha njerëzit e tij.

Së bashku me shumë personalitete të angazhuara dhe përfaqësues të medias, arritëm ta poziciononim Shqipërinë si një nga destinacionet turistike më tërheqëse në Evropë.

Gjithashtu, shumë kompani austriake arritën të krijonin kontaktet e tyre të para ekonomike me Shqipërinë. Në të njëjtën kohë, megjithatë, fitova gjithnjë e më shumë përshtypjen se vendimet ekonomike nuk merreshin gjithmonë sipas standardeve që njihen në demokracitë e konsoliduara evropiane. Kjo përshtypje, së bashku me emërimin e ambasadorit të debatueshëm shqiptar Fate Velaj në Vjenë, ishte arsyeja përfundimtare që më shtyu të dorëhiqesha nga posti i Konsullit të Nderit.

Përpjekja e Ramës për të ndikuar mbi “Der Spiegel”

Pas një artikulli kritik të publikuar nga revista gjermane Der Spiegel në tetor 2024, shkruar nga Walter Mayr me titullin “A po i përkëdhelin liderët evropianë njeriun e gabuar?”, ndodhi një takim i pazakontë.

Në praninë e dy biznesmenëve austriakë (Bahri Troya dhe David Tschikof), kryeministri Edi Rama më foli personalisht për artikullin dhe shprehu hapur pakënaqësinë e tij ndaj raportimit.

Artikulli paraqiste një kryeministër që vlerësohet në Perëndim, ndër të tjera për rolin e tij në politikën evropiane të migracionit, ndërsa kritikët e akuzojnë se e ka drejtuar Shqipërinë drejt një sistemi gjithnjë e më autoritar dhe të ndikuar nga paratë e drogës.

Për mua, kjo ishte një tjetër provë se kisha marrë vendimin e duhur. Nuk doja më të isha pjesë e një sistemi zhvillimin e të cilit e shihja me shqetësim në rritje. Për këtë arsye nuk isha i gatshëm të ndërhyja në favor të Edi Ramës apo të udhëheqjes politike lidhur me artikullin kritik të Der Spiegel.

Shqipëria janë njerëzit – jo politikanët

Dua të theksoj një gjë shumë qartë: kritika ime nuk drejtohet kundër Shqipërisë. Përkundrazi.

Unë e dua këtë vend. Vlerësoj mikpritjen e njerëzve të tij, kulturën, historinë dhe sipërmarrësit e shumtë të pavarur që kontribuojnë në përparimin e vendit me punën e tyre të palodhur.

Pikërisht për këtë arsye po i ndjek zhvillimet aktuale me shqetësim të madh.

Pa media të lira nuk ka Shqipëri të lirë

Si ekonomist i medias, botues dhe ekspert i medias, dëshiroj t’u drejtohem si mediave ashtu edhe vendimmarrësve politikë.

Mediat e lira përbëjnë pushtetin e katërt në një shtet demokratik dhe ligjor. Detyra e tyre nuk është të jenë zëdhënëse të pushtetit apo të instrumentalizohen nga interesat politike. Po aq e rëndësishme është që ato të mos heshtin nga frika kur shkeljet dhe problemet bëhen të dukshme.

Veçanërisht në periudha ndryshimesh politike dhe shoqërore, nevojiten gazetarë, botues dhe profesionistë të medias që tregojnë guxim, integritet dhe karakter.

Prandaj u bëj thirrje mediave shqiptare: angazhohuni për të ardhmen e vendit tuaj me pavarësi, integritet dhe ndjenjë përgjegjësie.

Sepse pa lirinë e medias nuk mund të ketë demokraci të vërtetë. Kur zërat kritikë nuk dëgjohen më, kur pyetjet nuk bëhen më dhe debatet nuk lejohen më, fjalët humbin fuqinë e tyre dhe veprimi politik humbet kontrollin.

Një shoqëri e lirë ka nevojë për media të lira – si zëri i qytetarëve, si korrigjues i pushtetit dhe si shtyllë e domosdoshme e një shteti modern demokratik.

Sinjalet paralajmëruese nga Tirana

Veçanërisht kritik jam ndaj përfaqësimit diplomatik të Shqipërisë jashtë vendit, sidomos në Austri.

Që në fillim e kam parë me skepticizëm të madh emërimin e të besuarit të Edi Ramës, Fate Velaj, si ambasador. Ish-elektricisti nga Vlora nuk konsiderohej diplomat tradicional, gjë që shkaktoi diskutime që në fillim.

Përveç kësaj, aktivitetet politike dhe shoqërore të rrethit të tij dhe të pjesëve të diasporës shqiptare në Austri kanë ngritur vazhdimisht pikëpyetje tek vëzhguesit.

Pavarësisht kësaj, mbetet pyetja nëse vendime të tilla personeli i shërbejnë vërtet reputacionit të Shqipërisë dhe përfaqësimit të saj diplomatik. Nëse kritikat janë të drejta apo jo, do ta gjykojë vetë opinioni publik.

Megjithatë, pyetja vendimtare është:

A nuk po i sheh udhëheqja politike në Tiranë këto sinjale paralajmëruese?

Sepse asnjë qeveri nuk është më e fortë se besimi i qytetarëve të saj.

Një fillim i ri paqësor nën një udhëheqje të re?

Nëse Shqipëria po i afrohet vërtet një fillimi të ri politik pa Ramën, atëherë ky tranzicion duhet të zhvillohet në mënyrë paqësore, demokratike dhe në përputhje me shtetin e së drejtës.

Qëllimi nuk duhet të jetë hakmarrja, por përgjegjësia.

Ata që provohet se kanë shkelur ligjin ose i kanë shkaktuar dëm vendit duhet të japin llogari para gjykatave të pavarura. Ata që janë të pafajshëm meritojnë mbrojtje nga fushatat politike dhe paragjykimet.

Vetëm mbi këtë bazë mund të ndërtohet një Shqipëri moderne: e lirë, demokratike, evropiane dhe njëkohësisht krenare për identitetin e saj.

Populli shqiptar e meriton një Shqipëri të tillë – të lirë, demokratike dhe të pavarur.

https://www.exxtra24.at/die-albanische-revolution-und-der-neuanfang-und-warum-ich-kein-teil-dieser-politischen-entwicklung-mehr-sein-wollte/