Jo vetëm si statisticiene, probabilitetin e rezultatit 4–4 nga Gjykata Kushtetuese e konsideroja të lartë.

Kjo sepse ky është rezultati më i pritshëm kur kostoja e çdo alternative tjetër është më e lartë se kostoja e mosvendimit. Pra rezultati 4–4 nuk është rastësi, por ekuilibër frike nga gjyqtarë që menduan/ luajtën si aktorë racionalë, jo si gjykatë.

Nje sistem që e prodhon mosvendim si strategji optimale është nje sistem i komprometuar, me rrezikun që në të ardhmen :

Çdo çështje me ngarkesë politike të përfundojë në mosvendim,

Jurisprudenca të ndërtohet mbi heshtje, jo norma,

Gjykata të përdoret si valvul presioni, jo si standard kushtetues.

Kur një gjykatë zgjedh barazimin/ mosvendimin ky është alarm serioz ekzistencial për reformën në drejtësi.

Pasi koston e mosvendimit nuk e paguan :

#as gjyqtari i cili nuk ndëshkohet, nuk humb mandatin, nuk penalizohet,

#as Gjykata si institucion ku vendimi 4–4 quhet “proceduralisht korrekt”

#as palët politike ku secila e lexon si fitore ose si shmangie të humbjes.

Koston e mosvendimit e paguan sistemi:

Kushtetuta mbetet pa interpretim autoritar, konflikti shtyhet , riciklohet,precedenti krijon normën e heshtjes,kurse publiku mëson se barazimi është rrugë e sigurt.

#Perfundimi

Mosvendimi është strategji pa çmim individual, por me kosto kolektive të padukshme: ai çon ne erozionin e autoritetit kushtetues dhe besimin e publikut.

Prandaj për të evituar këtë kosto duhet një mekanizëm korrektues efektiv që ta bëjë mosvendimin të kushtueshëm individualisht dhe institucionalisht, në mēnyrë që Gjykata të prodhojë një rezultat material, edhe kur është e ndarë.

Që publiku të kuptojë më mirë integritetin e çdo rezultati , gjyqtari duhet të shpjegojë publikisht arsyet pse votoi pro ose kundër.

E.Meksi 8 Shkurt 2026