Në Beograd, një skile e rezile,
haptas rrëfen ëndrrën e saj të zezë
për krijimin e Serbisë së Madhe
dhe shfarosjen e shqiptarëve,
edhe pse në Dardani ende gurët dhe toka kullojnë gjak.

E ushqyer me urrejtje,
racizëm e fashizëm, ecën
gjurmëve të parëve të saj,
që në këto anë u vendosën me dhunë, vrasje e plaçkë.

Fjala drejtësi
do të merrte kuptim,
e rajoni do të gjente qetësi,
vetëm kur urrejtjes, racizmit e fashizmit t’u jepej fund.

Srebrenica,
Bijeljina,
Borovo
e Kosova.
do ta ngushëllonin veten
e do t’i mjekonin plagët
që ende kullojnë gjak
dhe do t’u thoshin të masakruarve e atyre që u tretën e mbetën pa varre:

Drejtësia vonoi,
por nuk u harroi.

Promotorët e fashizmit, racizmit dhe nihilizmit,
sa më parë që të përfundojnë nën pranga,
shpresat që të mos ketë gjak e varre të reja
në Ballkanin që synon Evropën shtohen.

Ndërkaq, mëkat i pafalshëm i Evropës,
që proklamon ditë e natë bashkim e integrim,
do të ishte nëse lejon që Ballkani prapë të mbërthehet
në flakë e gjak nga të sëmurë e psikopatë.

ARIF EJUPI