Të dashur mësues,

të nderuar kolegë,

Sot dua t’ju drejtohem jo vetëm si mësues, por si njerëz që keni zgjedhur një nga misionet më të bukura dhe më të vështira të jetës: të edukoni dhe të formoni njeriun e së nesërmes.

Të jesh mësues nuk do të thotë vetëm të hysh në klasë, të hapësh librin dhe të zhvillosh një orë mësimi. Të jesh mësues do të thotë të mbjellësh një farë që ndoshta do të lulëzojë shumë vite më vonë. Do të thotë t’i japësh një fëmije jo vetëm dije, por edhe besim, karakter, kulturë dhe drejtim në jetë.

Dhe pikërisht sot, më shumë se kurrë, nxënësit tanë kanë nevojë për librin.

Kanë nevojë për matematikën që t’u mësojë të mendojnë.

Kanë nevojë për shkencën që t’u hapë horizontet.

Kanë nevojë për letërsinë që t’u pasurojë shpirtin.

Kanë nevojë për historinë që t’u mësojë se nga vijmë.

Kanë nevojë për gjuhën shqipe, që të mos humbin fjalën dhe identitetin e tyre.

Por mbi të gjitha, kanë nevojë për një mësues që di t’ua zgjojë etjen për dije.

Një nxënës që lexon nuk është më i varfër shpirtërisht. Një nxënës që mendon nuk mund të udhëhiqet lehtë nga çdo zë. Një nxënës që njeh historinë, gjuhën dhe kulturën e vet, ecën më i sigurt drejt së ardhmes.

Prandaj, le t’i kthejmë fëmijët tanë te libri, te leximi, te dija dhe te shkenca. Le t’u mësojmë të mos jenë vetëm konsumues të informacionit, por kërkues të së vërtetës dhe krijues të së ardhmes.

Shkolla duhet të jetë vendi ku fëmija mëson të dijë, por edhe të bëhet njeri.

Duhet të mësojë të respektojë tjetrin, të dëgjojë, të bashkëpunojë, të mos e përbuzë të ndryshmin, të jetë i drejtë dhe i përgjegjshëm. Sepse arsimi pa edukim është i mangët, ndërsa dija pa karakter mund të mbetet pa drejtim.

Dhe këtu qëndron madhështia e misionit të mësuesit.

Ju nuk mësoni vetëm lëndë.

Ju formoni mendje.

Ju ushqeni shpirtra.

Ju ndërtoni karaktere.

Ju përgatitni të ardhmen.

Prandaj, të dashur mësues, mos ta humbim kurrë nga sytë atë që është thelbësore.

T’i mësojmë fëmijët tanë ta duan gjuhën shqipe pa e urryer gjuhën e tjetrit; ta duan atdheun pa e përbuzur askënd; ta njohin historinë pa e falsifikuar atë; ta duan traditën pa ia mbyllur derën së resë.

Sepse dashuria e vërtetë për atdheun nuk është vetëm një fjalë e bukur në një ceremoni.

Ajo është dija, puna, ndershmëria, përgjegjësia dhe respekti për vendin ku jetojmë.

Një komb nuk mbrohet vetëm me fjalë.

Një komb forcohet me arsim.

Dhe aty ku ka një mësues të përkushtuar, ka shpresë.

Aty ku hapet një libër, ndizet një dritë.

Aty ku një fëmijë mëson të mendojë, lind një e ardhme më e mirë.

Të nderuar kolegë,

Le të mos harrojmë kurrë se ndoshta në bankën përballë nesh ulet një fëmijë që një ditë mund të bëhet shkencëtar, mjek, inxhinier, shkrimtar, profesor, artist apo udhëheqës i denjë i shoqërisë.

Dhe ndoshta, pas shumë vitesh, ai do të kujtojë jo vetëm çfarë i kemi mësuar, por si e kemi bërë të ndihet në klasën tonë.

Kjo është madhështia dhe përgjegjësia jonë.

Prandaj, le të ecim përpara me besim.

Me librin në dorë.

Me dijen në mendje.

Me kulturën në shpirt.

Me gjuhën në zemër.

Dhe me përgjegjësinë për brezat që na janë besuar.

Në këtë rrugë fisnike, ju uroj shëndet, durim, forcë dhe shumë suksese.

Një falënderim i veçantë  do veçoja nga  porosia dhe amaneti kryesor që Dhaskal Todri “la për shkollën dhe arsimin shqip ishte mësimi i gjuhës amtare shqipe, përhapja e dijes përmes librave të shtypur në shqip dhe ruajtja e identitetit kombëtar “këto  këshillat dhe fjalët e tij të çmuara, të cilat na kujtojnë edhe një herë se sa e madhe është përgjegjësia e njeriut të arsimit dhe të dijes.

Mësues të dashur,

mbajeni lart flamurin e dijes!

Mbajeni hapur librin!

Mbajeni të gjallë gjuhën dhe kulturën!

Dhe mbi të gjitha, mbajeni ndezur dritën në sytë e fëmijëve tanë.

Sepse aty ku ndizet drita e dijes,

errësira nuk ka më vend.

Suksese dhe punë të mbarë në misionin tuaj të shenjtë!

Speyr, shtator 2026