VOAL- Taras Hryhorovych Shevchenko (ukrainas: Тарас Григорович Шевченко?, i njohur edhe me transliterimin anglo-sakson Taras Shevchenko; 9 mars 1814 – 10 mars 1861, Shën Petersburg) ishte një poet, shkrimtar, patriot dhe piktor ukrainas.

Trashëgimia e tij letrare konsiderohet si një nga shtyllat e letërsisë moderne ukrainase dhe, më gjerësisht, të vetë gjuhës ukrainase, për të cilën ai konsiderohet babai. Shevchenko shkroi gjithashtu në rusisht, duke lënë pas shumë dorëshkrime dhe vepra përgatitore për veprat e tij artistike. Ai konsiderohet gjithashtu një figurë e rëndësishme në nacionalizmin modern ukrainas. I lindur në një familje bujkrobërish në fshatin Morynchi, pjesë e Guvernatorit të Kievit të Perandorisë Ruse (tani pjesë e Oblastit Cherkasy, Ukrainë), ai mbeti jetim në moshën njëmbëdhjetë vjeç.[3] Ai u mësua të lexonte nga një mësues privat i fshatit dhe që në moshë të vogël vizatonte sa herë që kishte mundësi. Më vonë, duke lënë fshatin e të atit, ai ndoqi zotërinë e tij, Pavel Engelhardt, së pari në Vilnius (1828–1831) dhe më pas në Shën Petersburg.

Duke vënë re talentin artistik të Shevchenkos, Engelhardt e lejoi atë të studionte teknikat e pikturës për katër vjet me Vasily Shiryaev. Në Shën Petersburg, shkrimtari i ardhshëm takoi gjithashtu artistë ukrainas si Ivan Maksymovych Soshenko, i cili e prezantoi atë me rrethin e bashkatdhetarëve të tij, Zhen Pavlovych Hrebinka dhe Vasyl Hryhorovych, dhe piktorin rus Alexei Gavrilovich Venecianov. Falë këtyre njohjeve, Shevchenko pati mundësinë të takonte Profesor Karl Bryullov, i cili, i prekur nga miqësia e tij me këtë të fundit, bleu lirimin e tij më 5 maj 1838.[3] Fallxhori Cigan Në të njëjtin vit, Shevchenko u pranua si student në Akademinë Perandorake të Arteve në punëtorinë e Karl Bryullov. Në provimin vjetor të Akademisë së Arteve, ai u vlerësua me Medaljen e Argjendtë për një pikturë peizazhi të tij. Në vitin 1840, ai u vlerësua përsëri me këtë nder, këtë herë për pikturën e tij të parë me vaj, të titulluar “Lypësi i Ri që i Jep Bukën Qenit”. Në nder të njërit prej shkrimtarëve më të mëdhenj ukrainas në histori. [A mungon ndonjë pjesë?] Meqenëse ai kishte filluar të shkruante poezi të bukura ndërsa ishte ende shërbëtor, përmbledhja e tij e parë me poezi, e titulluar “Kobzar”, u botua në vitin 1840. Ivan Franko e vlerësoi me entuziazëm këtë përmbledhje, duke vënë në dukje “qartësinë, gjerësinë dhe elegancën e shprehjes artistike të panjohur më parë në poezinë ukrainase”. Në vitin 1841, ai botoi poemën epike Haydamaky. Në shtator të po atij viti, Shevchenko u vlerësua përsëri me Medaljen e Argjendtë për pikturën e tij “Fallxhori Cigan”. Ai gjithashtu filloi të shkruante libreto për teatrin. Në vitin 1842, ai shkroi një pjesë të tragjedisë “Nykyta Hajdai” dhe në vitin 1843 përfundoi dramën “Nazar Stodolya”. Gjatë qëndrimit të tij në Shën Petersburg, Shevchenko bëri tre udhëtime në Ukrainë në 1843, 1845 dhe 1846. Gjatë këtyre vizitave, ai takoi, përveç vëllezërve të tij dhe të afërmve të tjerë, shkrimtarët dhe intelektualët më të mëdhenj ukrainas si Hvhen Pavlovych Hrebinka, Panteleimon Oleksandrovych Kulish dhe Mykhailo Maksymovych. Ai gjithashtu krijoi një miqësi të fortë me familjen Repnin, veçanërisht Varvara Repnina. Kushtet e vështira në të cilat jetonin fshatarët patën një ndikim të thellë tek poeti-piktori.

Në vitin 1844, i shqetësuar nga shtypja cariste dhe shkatërrimi progresiv i tokës ukrainase, Shevchenko vendosi të përfshijë disa nga rrënojat dhe monumentet më të bukura të atdheut të tij në një album me gravura, të cilin e quajti Ukraina Piktoreske. Autoportret me stilolaps gjatë mërgimit Shevchenko përqafoi idetë e socializmit utopik. Më 22 mars 1845, Këshilli i Akademisë Perandorake të Arteve vendosi t’i jepte Shevchenkos titullin artist. Vitin pasardhës, ai bëri një udhëtim tjetër në Ukrainë, ku takoi historianin Nikolai Kostomarov dhe anëtarë të tjerë të Vëllazërisë së Shenjtorëve Kiril dhe Metodi, një shoqëri sekrete e socializmit të krishterë dhe frymëzimit sllavofil, e krijuar për të mbështetur reformat politike brenda Perandorisë Ruse.[3] Pasi Vëllazëria u zbulua dhe u shtyp nga autoritetet në mars të vitit 1847, Shevchenko u arrestua së bashku me anëtarë të tjerë më 5 prill të atij viti. Edhe pse artisti mund të mos ketë qenë anëtar i shoqërisë, gjatë një kontrolli Seksioni i Tretë zbuloi poemën e tij “Ëndrra” (“Сон”). Ajo kritikonte ashpër politikën perandorake, dhe meqenëse komente të tilla konsideroheshin jashtëzakonisht të rrezikshme kur buronin nga një njeri i dyshuar se i përkiste një organizate subversive, ai u ndëshkua rëndë.

Shevçenko u burgos fillimisht në Shën Petersburg dhe më pas u internua si ushtar i thjeshtë në garnizonin e Orenburgut të vendosur në Orsk, pranë Uraleve – praktikisht në një katorgë. Cari Nikolla I, duke konfirmuar dënimin, shtoi: “Nën mbikëqyrje të rreptë dhe i ndaluar të shkruante dhe pikturonte”. Vetëm në vitin 1857 Shevçenko mori një dekret faljeje nga perandori, i cili i dha falje. Megjithatë, atij nuk iu lejua të kthehej në kryeqytet, por u detyrua të vendosej në Nizhny Novgorod. Në maj të vitit 1859, Shevçenko u lejua të udhëtonte për në Ukrainë. Ai kishte ndërmend të blinte një copë tokë jo shumë larg fshatit Pekariv dhe të transferohej atje. Në korrik, ai u arrestua me akuzën e blasfemisë; ai u lirua shpejt, por iu urdhërua të banonte në Shën Petersburg.

Taras Shevçenko i kaloi vitet e fundit të jetës së tij duke punuar në poezi, piktura dhe gravura të reja, si dhe duke botuar veprat e tij të para. I dobësuar nga vitet e vështira të mërgimit, ai vdiq në Shën Petersburg më 10 mars 1861. Ai u varros fillimisht në varrezat e Smolenskut në kryeqytetin perandorak, por më vonë, sipas dëshirave të tij, të përfshira në poemën e tij “Testament” (Zapovit), arkivoli i tij u transferua nga miqtë në Ukrainë, me tren për në Moskë dhe më pas me karrocë. Shevchenko u varros më 8 maj në Chernekha Hora (Kodra e Murgjit; tani Tarasova Hora ose Kodra e Tarasit) pranë lumit Dnieper pranë Kaniv. I përndjekur nga fatkeqësi të tmerrshme në dashuri dhe në jetë, poeti vdiq shtatë ditë para se të shpallej emancipimi i bujkrobërve. Veprat dhe jeta e tij admirohen thellësisht nga popullsia ukrainase dhe ndikimi i tij në letërsinë ukrainase konsiderohet jashtëzakonisht i rëndësishëm.

Taras Shevchenko mban një vend vendimtar në historinë kulturore ukrainase: shkrimet e tij formuan bazën për letërsinë e vendit të tij të lindjes dhe kontribuan ndjeshëm në formimin e gjuhës moderne ukrainase. Poezia e tij nxiti gjithashtu rritjen e një vetëdije kombëtare brenda vendit, dhe ndikimi i tij në letërsinë dhe mënyrën e jetesës ukrainase mund të shihet edhe sot. Arsyeja për këtë rëndësi qëndron në mendimin e vetë shkrimtarit, i cili, i ndikuar nga Romantizmi, gjeti një mënyrë në veprat e tij për të kombinuar temat që lidhen me Ukrainën dhe botëkuptimin e tij personal. Përtej poezisë, Taras Shevchenko shkroi edhe drama. Drama e tij më e njohur është “Nazar Stodolya” (ukrainisht: Назар Стодоля). Për shkak të rëndësisë së tij letrare, roli i tij si piktor kryesor në peizazhin rus shpesh anashkalohet, gjë që dëshmohet nga fakti se bashkëkohësit e tij e konsideronin më shumë artist sesa shkrimtar. Ai gjithashtu eksperimentoi me fotografinë, duke u konsideruar si pionier i gdhendjes në Perandorinë Ruse (në vitin 1860, atij iu dha titulli anëtar i akademisë nga Akademia Perandorake e Arteve pikërisht për arritjet e tij me këtë lloj të veçantë të teknikës artistike).

Ndikimi i tij në kulturën ukrainase ishte aq i madh saqë u shfrytëzua edhe për qëllime propagande në Bashkimin Sovjetik. Veprat e tij, të zhveshura nga përmbajtja e tyre nacionaliste, u përdorën nga propaganda për të nxjerrë në pah temat e tyre të natyrshme shoqërore dhe kundërshtimin e shpeshtë midis shkrimtarit dhe pushtetit perandorak. Shevchenko, i lindur si bujkrob dhe i persekutuar për bindjet e tij politike, në fakt u portretizua nga Partia Komuniste Sovjetike më shumë si një internacionalist anti-letteram që synonte të mbronte përmirësimet shoqërore për klasat e disavantazhuara sesa si një nacionalist i zjarrtë ukrainas. Kjo pikëpamje është rishikuar thellësisht nga kritikët e Ukrainës moderne, të cilët sot kanë tendencë të lënë mënjanë kërkesat shoqërore të natyrshme në veprat e tij, duke theksuar fuqishëm anën e tij patriotike. Monumente, memoriale, rrugë, sheshe dhe parqe i janë kushtuar Shevchenkos në atdheun e tij, më të rëndësishmet prej të cilave ndodhen në Kaniv dhe Kiev. Kievi është shtëpia e Muzeut Kombëtar Taras Shevchenko dhe Monumentit Taras Shevchenko në parkun me të njëjtin emër pranë Universitetit Kombëtar Taras Shevchenko. Një stacion metroje në Kiev, Tarasa Shevchenkoka, u emërua sipas tij. Dnipro është shtëpia e Parkut Taras Shevchenko. Qyteti i Korsun-Shevchenkivs’kyi mban emrin e tij. Wikipedia