Një vogëlushe luan në park, duke vrapuar andej-këndej krejtësisht e shkujdesur. Në një moment, ajo ndalet para një stoli, ku një burrë është i zhytur në gazetën e tij. Pikërisht aty, ajo fillon të këndojë me zë të qartë: “Kam një karamele, kam një karamele!”, duke e hedhur nga njëra dorë në tjetrën ndërsa vazhdon të luajë.

Burri fillimisht bën sikur nuk e vëren, por kënga përsëritet pa pushim: “Kam një karamele, kam një karamele…” Pak nga pak, fytyra e tij ndriçohet nga nervozizmi, faqet e tij bëhen gjithnjë e më të kuqe, derisa ai duket gati të shpërthejë. Vogëlushja këmbëngul, duke u bërë gjithnjë e më e lumtur: “Kam një karamele, kam një karamele!”

Në atë moment, burri shpërthen, hidhet përpjetë, kap karamelen dhe e gëlltit në një çast. Vogëlushja mbetet e palëvizshme, me gojën hapur, sikur të jetë e befasuar. Pastaj, pa thënë asgjë, me një gjest të shpejtë, fut një gisht në hundë, nxjerr diçka dhe fillon të këndojë përsëri me të njëjtin ton të mprehtë: “Kam një karamele tjetër, kam një karamele tjetër!”