Një student ngel përsëri në provim dhe një mik përpiqet ta kuptojë problemin e tij.

“A studion ndonjëherë pas darkës, për shembull?” pyet shoku i klasës.

“Varet…”

“Nga çfarë varet?”

“Unë kam një sistem: përdor një monedhë dhe kur del me lek, shkoj në bar me miqtë e mi. Nëse del me shqiponjë, rri me të dashurën time. Dhe nëse monedha qëndron drejt, studioj!!!”

Mësuesi bën një pyetje gjeografie:

– Pjerin, mendon se lumi Drin apo Misisipi është më i gjatë?

-Misipisi!-

-Mirë, dhe sa më i gjatë?

-Epo… është me 8 shkronja!!!

Babi i drejtohet Pjerinit teksa kthehej nga shkolla për në shtëpi:

“Pjerin, bir, pse po qan?”

“Ooh… mësuesja më pezulloi…”

“Dhe pse?”

“Sepse kur hyri në klasë, shoqja e bankës po nxirrte tym…”

“Epo… çfarë lidhje kishe ti me tymin që nxirrte ajo?”

“Të gjithë thanë se unë isha ai që i vura flakën!”

Mësuesja ua shpjegon konceptin e plotësisë nxënësve të saj:

“Nëse marrim një kungulleshkë, katër karota, tri patate, një kërcell selino dhe njëzet bizele, çfarë kemi bërë?”

Pjerini ngre dorën dhe ngrihet nga banka:

“Një supë të mirë, mësuese!”

Mësuesja e gjeografisë e pyet klasën:

“Nëse Toka është e rrumbullakët, si ka mundësi që ne nuk biem?”

Pjerini përgjigjet menjëherë:

“Për shkak të ligjit të gravitetit, zonjushë.”

“Absolutisht kështu, Pjerin,” komenton mësuesi.

Një nxënës tjetër ngre dorën dhe e pyet mësuesen:

“Çfarë ndodhte para se të miratohej ligji?!!!”

Mësuesja u shpjegon nxënësve kuptimin e fjalës “ndoshta”, pastaj i thërret ata me radhë në tabelë për të dhënë një shembull dhe për të përcaktuar nëse mësimi ka qenë gjithëpërfshirës.

Mësuesja pyet: “Luigj, më jep një shembull duke përdorur fjalën “ndoshta”.”

Dhe fëmija përgjigjet: “Babai im është mjek. Këtë mëngjes ai e futi shpejt stetoskopin në çantë dhe doli nga shtëpia. Ndoshta i është dashur të shkojë për një kontroll!”

“Të lumtë, Luigj, dhe tani ti, Pjerin, më thuaj një fjali duke përdorur fjalën “ndoshta”.”

Dhe Pjerini përgjigjet:

“Dje pasdite, gjyshja ime doli me një kopje të Financial Times nën sqetull, kaloi kopshtin dhe u drejtua drejt fushës së misrit… duke mos ditur asnjë fjalë anglisht… ndoshta do të bënte kakën!!!”

Mamaja ia lavdëron Pjerinit dentistin:

“Pra, Pjerin, a morët trajtim nga Dr. Tuku, dentisti i famshëm pa dhimbje?”

“Po, mami! Por nuk është e vërtetë që ai është një dentist pa dhimbje… kur i kafshova gishtin, ai filloi të bërtiste si të gjithë të tjerët!!!”

Mësuesja i thotë Sarës:

“Bravo! Jam shumë e lumtur me ty dhe po të jap një 9!”

“Mësuese, nëse do vërtet të jesh e lumtur, pse nuk më jep një 10?!!”

E lodhur nga vonesat e vazhdueshme të Pjerinit, mësuesja e qorton:

 “Si është e mundur që vonohesh në shkollë çdo mëngjes? A mund të më shpjegosh pse nuk arrin kurrë në kohë? Merr shembull nga shokët e klasës!”

Pa iu dridhur qerpiku, Pjerini përgjigjet:

“Është tabela në fund të rrugës!”

“Për çfarë tabele po flet?”

“Ajo që thotë ‘Ngadalëso shpejtësinë, shkolla është afër’, mësuese!!!”

Mësuesi shpjegon se si mbizotëron ligji i kompensimit në natyrë.

“Ata që u mungon një shqisë, për shembull, e kanë një tjetër më të zhvilluar. Të verbërit kanë një shqisë shumë më të mprehtë të prekjes dhe dëgjimit.”

Pastaj, duke iu drejtuar Maksit: “Më jepni një shembull tjetër.”

Dhe djali: “Për shembull, kur dikush e ka njërën këmbë më të shkurtër, tjetra është gjithmonë më e gjatë!”

Në klasë me Pjerinin.

“Pjerin, ngrihu në mësim!” thotë mësuesi.

“Mësues, nëse nuk vij te dërrasa e zezë, a do të më vësh 2?” pyet nxënësi.

“Pikërisht.”

“Nëse vij, do të më vësh të paktën 4?”

“Epo, të paktën 4.”

“Pra, është vetëm çështje lëvizjeje. Nëse vrapoj rrotull shkollës, a do të më vësh 6?!!!”