Një aktor i ri, i sapodiplomuar nga Akademia e Arteve Dramatike, po kërkon një rol në një prodhim teatral. Një ditë, një menaxher e telefonon për një intervistë: “Përshëndetje, pashë CV-në tënde dhe pashë që ke marrë nota të mira. Kam një rol të vogël në shfaqjen që do të dalë pas disa ditësh. Fatkeqësisht, personi shtesë i caktuar për këtë pjesë u sëmur, kështu që mendova t’ju telefonoja. Më vjen keq që nuk pate kohë të bëje prova, pasi është vetëm një varg. A do të pranonit?” “Sigurisht, edhe nëse është vetëm një varg, është prapë puna ime e parë!” Menaxheri më pas i jep skenarin dhe aktori shkon në shtëpi dhe e lexon të gjithë skenarin. Në faqen 20, në fillim të aktit të dytë, vargu i tij është i theksuar: një skenë solo, efekte zanore të erës, drita të zbehta, papritur një zhurmë e zbehtë, pastaj: “Mendova se dëgjova një bum!” Ai është shumë i gëzuar, ai tashmë identifikohet me skenën dhe ndihet sikur është në skenë para një publiku të vërtetë. Kështu që për të dyja ditët ai e provon replikën e tij në të gjitha variacionet e saj, tragjike, dramatike, mistike, me zë hundor: “Mendova se dëgjova një bum. Mendova se dëgjova një bum.” Në dush: “Mendova se dëgjova një bum.” Në makinë: “Mendova se dëgjova një bum.” Në shtrat para se të flinte: “Mendova se dëgjova një bum…” Më në fund mbërrin dita e premierës. Ai është tepër nervoz dhe nuk mund të ndalojë së përsërituri replikën e tij në kokë dhe me zë të lartë, ndërsa po vesh kostumin dhe grimin: “Mendova se dëgjova një bum.” Ai është në skenë, perdja është mbyllur dhe dritat janë fikur, akti i dytë është gati të fillojë, dhe ai tashmë ka një këngë ritmike në kokë: “Mendova se dëgjova një bum.” Perdja hapet, dritat ndizen, mund të dëgjohet era që fryn, dhe pastaj një shpërthim i madh. Ai kthehet ashpër: “Ç’TË SËMËS ISHTE KJO?!!!”