të verbon. Kufiri ruan bijtë e vet,

edhe bijtë e vet i vret.

Kufiri mban diell e borë,

kufiri ushqen

ujqër e mërira,

kufiri të rrëshqet

nga duart dhe nga këmbët,

kufiri të çliron, thiktë të prangos.

Kufiri afron të gjallë e të vrarë.

Ata,

dy të moshuar,

jetojnë mes kufijve.

Kufiri

hapet, mbyllet,

ata afrohen, ndahen

veç në të perënduar të diellit.

Jetëza zë me grep cironka,

vjel papjekur fruta, mbetet

me një dhemb të thyer

nga krrodhja e kafshuar.

Ata nuk i rrëmben kufiri,

asnjë rrëpirë, asnjë hon,

asnjë sirenë.

Si ndjek e s’i përzë askush.

Këtu, qentë janë shumë

të përzemërt me dy

të moshuarit aq sa

kur të moshuarit

i afrohen

njeritjetrit pa kufi

në këtë vend

rreptësisht

të ndaluar,

dy leshtorët

ledhen e lëpihen mes tyre.

I moshuari i sheh me sy

të dhembshur

qentë …

Shtrëngon patericat.

E moshuara afrohet

me karrocë.

Ushtarët në mes tyre.

Ushtarët s’mbajnë mëri

në kufirin e ndarë.

Duket sikur mbajnë

mëri flamujt e tyre.

Kur të moshuarit afrohen

tek njëritjetri duket sikur

çelin edhe flamujt.

Asnjë ushtar nuk u bërtet

të moshuarve kur ata

hyjnë

në tokën e askuj’

të gjithkujt për t’u takuar.

Kufiri dashuron.

Kufiri dhembshurohet.

Dikur putheshin,

tani vetëm

fërkojnë duart.

Janë njerëz dimërorë,

me më pak fuqi,

fare pak shpresë.

Asnjeri prej tyre nuk e le tokën e vet,

ngrehinën e vet për t’u ngrysur

bashkë në një nga rrethinat.

Po sikur ata të mos kthehen

dot pas në buzëmbrëmje?

Kush do t’i ndihmojë?

Kush do ua ndez’ zjarrin

sa për të ngrohur

paksa kërcinjtë?

Kufijtë janë pa ushtarë ose

janë me ushtarë

të përgjumur.

Mos, o Zot, sikur dy të moshuarit

të ngrinin në krahët e njëritjetrit

të përqafuar.

Ndoshta këtë ata e dëshirojnë

por s’i’a kanë thënë askuj’.

As vetes…