Paska ndërruar jetë një zonjë plot

aroma. Aromat e një jete u pikën.

Një dhemshuri mëme,

ledhja vajzërore,

një fëmijëri.

Të gjitha sëbashku, veç e veç,

njëherazi, me sot

dhe me nesër.

Paska ndërruar jetë

një zonjë e njomë,

zonjushë,

një mëmë e rrudhur,

një bel i dikurshëm

vajzëror përkund’

ndër gishta duar,

një fëmijë

me emrin

-a-.

Asnjë kambanë nuk ra

e nuk bie, asnjë lutje

në kishë e në xhami.

Kambanat përcjellin

muzgun, minarja

gërvish  qiellin.

Asnjë urgjencë nuk fishkëlleu

kur ia përcollëm lajmin,

asnjë polici s’vetëtiu

kur ia përcollëm

plagosjen

nga një s’patë e zjarrmth

rrotull k’saj  zonje

plot aroma,

e vetme, sa e dashur

me tërë gjithësinë,

mërzitur me

askënd.

Agjensia funerale jehon nga muzika

lesh përshesh, nekrologjitë e kanë

mbaruar shërbimin mortor

për sonte me përjashtim

të agjensisë Cërloj.

Rrofsh , o Bim Cërloj, përhera

zgjuar, sa nuk mban mend

rruga për tek varrezat

a ka fjet’ ndonjëherë

gjumë.

Rrofsh, o gazmori i Cërlojve,

rrofsh, o agjensi

e përhirimit !

S’ka ditë që të mos e ndrrojë jetën

e  saj, s’ka jetë që mos ta mbyll

njëherë e mirë ditën…

Paska ndërruar jetë

një zonjë aromash

dhe ne bëjmë

qëmoti e sot

sikur ajo na

dhimbset,

bëjmë sikur përlotemi.

Ndoshta ndonjeri prej nesh

mund t’i bëj  dhe qokë.

Besojini lotit të detit,

përhera detarit det,

farin tonë qytetar

me syrin e madh

tej çdo kembane

dhe muzeini.

Besojini th’llanzës që përlotet.

Deti e th’llanzat do ta përcjellin

sot zonjën plot aroma,

dhembshurinë

mëmëzonjë,

vajzën e ledhur

(të papërkëdhelur,)

fëmijën me moshën-a-.

Akoma s’më besoni se këtë zonjë të

gjelbër e ç’nderuam vet ne duke ia

fluturuar përpjetë kërcinjtë,

e rropëm dhe e shqyem

gjer në rrëzë t’kofshëve,

(të trungjeve ?.)

Paska ndërruar jetë një zonjë

para syve tanë dhe ende

s’e ditkemi ???

Do festojmë Vitin e ri…

%%%