GROENLANDË-  Përpara se Donald Trump  të shprehte interesin e tij për këtë ishull në Rrethin Arktik , ai nuk ishte pikërisht në qendër të vëmendjes globale. E gjithë kjo ndryshoi kur presidenti i SHBA-së këmbënguli: “Duhet ta kemi Groenlandën “. Por kjo nuk është hera e parë që ishulli më i madh në botë është lakmuar kaq shumë.

Migrimi i hershëm dhe Eriku i Kuq

Njerëzit e parë u vendosën në Groenlandë rreth 4,500 vjet më parë. Ata erdhën nga kontinenti i Amerikës së Veriut. Në shekullin e 12-të, ata u zhvendosën gradualisht nga emigrantët aziatikë, populli Thule, i cili mbërriti në ishull nga Siberia nëpërmjet Ngushticës së Beringut. Pasardhësit e tyre janë Inuitët, nga të cilët rrjedhin shumica e 56,000 groenlandezëve sot.

Ishulli ia ka borxh emrin eksploruesit viking Erik të Kuq. Sipas sagave islandeze, ai u dëbua nga Islanda rreth vitit 982 për vrasje të paqëllimshme. Ai dhe pasuesit e tij lundruan në perëndim dhe arritën në ishullin Arktik. Për të inkurajuar vendbanimet, ai e quajti atë Grœnland, ose “tokë e gjelbër”. Ndërsa pjesa më e madhe e Groenlandës është e mbuluar me akull, pjesë të zonave bregdetare ishin relativisht të gjelbra gjatë asaj periudhe.

Tre vjet pas mbërritjes së tij, Egede pagëzoi fëmijën e parë inuit. Ai themeloi një kishë dhe ndihmoi në hedhjen e themeleve të asaj që më vonë do të bëhej kryeqyteti i Groenlandës, Nuuk. Një statujë e Egede-s ka qëndruar atje që nga viti 1922. Sot, ndikimi i tij debatohet ashpër, me shumë inuitë që e shohin atë si një simbol të hershëm të së kaluarës koloniale të Groenlandës.

Konflikti norvegjezo-danez: Kush e zotëron Groenlandën?
Kur Hans Egede mbërriti në Groenlandë në vitin 1721, ai ngriti flamurin danez, duke reflektuar realitetin politik të kohës: Danimarka dhe Norvegjia ishin bashkuar nën një kurorë të vetme që nga viti 1380, një bashkim personal që zgjati deri në vitin 1814. Kur ky bashkim përfundoi, Groenlanda mbeti nën sundimin danez – një vendim i kontestuar nga Norvegjia.

Tensionet u përshkallëzuan në vitin 1931, kur Norvegjia pushtoi pjesë të Groenlandës dhe e shpalli zonën “Toka e Eirik Raudes”, sipas Erikut të Kuq. Danimarka e kundërshtoi këtë veprim dhe mosmarrëveshja u paraqit në Gjykatën e Përhershme të Drejtësisë Ndërkombëtare në Hagë. Në vitin 1933, gjykata vendosi që sovraniteti mbi të gjithë Groenlandën i përkiste Danimarkës, duke i dhënë fund mosmarrëveshjes territoriale.

Si hyri SHBA-ja në skenë
Gjatë shekullit të 19-të, Shtetet e Bashkuara  ndoqën një politikë të jashtme ekspansioniste. Blenë Luizianën nga Franca në 1803, Floridën nga Spanja në 1819 dhe Alaskën nga Rusia në 1867.

Sekretari i Shtetit William H. Seward, arkitekti i blerjes së Alaskës, shprehu gjithashtu interes për blerjen e Groenlandës, duke e parë atë si të rëndësishme strategjike në lidhje me Kanadanë. Megjithatë, Kongresi ngurroi të merrte përsipër atë që e shihte si kostot e larta të një territori të mbuluar me akull dhe me popullsi të pakët. Në vend të kësaj, në vitin 1916, Shtetet e Bashkuara blenë Indet Perëndimore Daneze – tani Ishujt Virgjër të SHBA-së – për 25 milionë dollarë. Si pjesë e marrëveshjes, Uashingtoni njohu zyrtarisht sovranitetin danez mbi Groenlandën.

Kur Gjermania naziste pushtoi Danimarkën gjatë Luftës së Dytë Botërore, kontrolli i drejtpërdrejtë i Danimarkës mbi Groenlandën u ndërpre në mënyrë efektive. Në vitin 1941, ambasadori i Danimarkës në Uashington, Henrik Kauffmann, nënshkroi një marrëveshje me Shtetet e Bashkuara. Sipas kushteve të saj, SHBA-të do të furnizonin dhe mbronin Groenlandën, ndërsa fitonin të drejtën për të ngritur stacione meteorologjike dhe baza ushtarake në ishull.

Popullsia inuit e Groenlandës nuk u konsultua.

Në vitin 1946, një vit pas përfundimit të luftës, Shtetet e Bashkuara i ofruan Danimarkës 100 milionë dollarë në ar për të blerë Groenlandën, duke kërkuar të siguronin pozicionin e saj strategjik në fillim të Luftës së Ftohtë. Administrata e Presidentit Harry S. Truman e shihte ishullin si gjeopolitikisht të rëndësishëm, duke pasur parasysh vendndodhjen e tij në Amerikën e Veriut dhe rëndësinë e tij për mbrojtjen e Arktikut. Kjo pasqyronte logjikën e  Doktrinës Monroe të shekullit të 19-të , e cila pohonte kundërshtimin e SHBA-së ndaj ndikimit të ri evropian në Hemisferën Perëndimore. Potenciali mineral i Groenlandës gjithashtu i shtoi asaj tërheqjen.

Danimarka e refuzoi ofertën. Megjithatë, në vitin 1951, të dy vendet arritën një marrëveshje që i lejonte Shteteve të Bashkuara të krijonin dhe të operonin Bazën Ajrore Thule, e njohur tani si Baza Hapësinore Pituffik, të cilën SHBA-të e përdorin edhe sot.

Padrejtësia koloniale – dhe dëshira për pavarësi
Në vitin 1953, statusi i Groenlandës ndryshoi nga një koloni daneze në një pjesë të integruar të Mbretërisë së Danimarkës. Ishullit iu dhanë dy vende në Parlamentin danez, por fuqia vendimmarrëse mbeti kryesisht në Kopenhagen.

Autoritetet daneze ndoqën politika që synonin “modernizimin” e shpejtë të shoqërisë gjuetare-peshkatare të Groenlandës. Kjo përfshinte promovimin e gjuhës daneze, arsimit dhe normave shoqërore. Mënyrat nomade të jetesës u dekurajuan dhe shumë Inuit u zhvendosën në qytete më të mëdha.

Një nga politikat më të diskutueshme u zhvillua në fillim të viteve 1950, kur 22 fëmijë inuitë u morën nga familjet e tyre dhe u dërguan në Danimarkë. Qëllimi ishte t’i rrisnin ata si “danezë” dhe më vonë të merrnin pozicione drejtuese në Grenlandë.

Në të njëjtën kohë, zyrtarët danezë e shihnin rritjen e popullsisë së Groenlandës si një barrë financiare. Në vitet 1960 dhe 1970, mijëra gra dhe vajza inuit u pajisën me pajisje kontraceptive – në disa raste pa pëlqimin e informuar.

Në vitin 1979, Groenlanda fitoi parlamentin dhe qeverinë e vet, megjithëse kishte autoritet të kufizuar. Një hap i madh pasoi në vitin 2009, kur kontrolli mbi shumicën e çështjeve të brendshme iu dorëzua Groenlandës. Danimarka mbajti përgjegjësinë kryesisht për politikën e jashtme dhe të sigurisë.

Sot, mbështetja për pavarësi të plotë nga Danimarka mbetet e fortë në Groenlandë. Ajo që banorët e Groenlandës e refuzojnë me shumicë dërrmuese është bashkimi me Shtetet e Bashkuara. Sondazhet e fundit kanë treguar se 85% e tyre kundërshtojnë çdo pushtim nga SHBA-të. Deri më tani, kjo pritje e ftohtë nuk duket se po e dekurajon Donald Trumpin./DW