VOAL

GJURMËT E DODONËS- Cikël poetik nga AGIM DESKU

January 16, 2026

GJURMËT E DODONËS

Para se Homeri të mësonte të këndojë
unë isha zëri
Pellazg i rrënjëve të Dodonës
i rritur nën lisat që flisnin
me gjuhën e erës dhe të gjakut
Këtu s’fillon historia
këtu lind fjala
Zotat ende s’kishin emra
por plagët e tyre më njihnin
dhe toka i mbante mend hapat e parë të njeriut
Kur Adami s’ishte mit
por frymë
dhe e vërteta s’kishte pasqyrë
bukuria ra mbi botë
si dënim i butë
Më dhembën zotat
se dashuruan tepër
Më dhembi njeriu
se s’dinte ta mbante dashurinë
Në Dodonë s’u puth askush në fshehtësi
këtu puthja ishte betim
gjaku s’derdhej për pushtet
por për besë
Trëndafili s’u vra kurrë
aroma e tij u fsheh në gjuhë
që ta ruajmë brez pas brezi
Tani jam rojtar i lisit të shenjtë
kalorës pa armë
me një varg në dorë
dhe një plagë të ndritshme në kraharor
Ngjitem në Olimp
jo për t’u bërë zot
por për t’ua kujtuar
se nga Dodona u ngritën
Diellin e mbaj në heshtje
se drita e tepërt djeg
ndërsa dashuria kërkon hije
për t’u rritur
Nëse rebelohen vargjet
është se gjaku i vjetër zgjohet
Unë i përkas së bukurës
që s’vdes
as kur mitet bien
Me Penelopën pellazge
ruaj kohën, jo pritjen
se besnikëria s’është vonesë
por rrënjë
Fjalën ia fal
vetëm atyre
që guxojnë të jetojnë për dashurinë.

11 janar 2026 Agim Desku

DUA TË THEM DIÇKA

Dua t’i them diçka mbrëmjes
por në të vërtetë
dua ta them ty
Sonte, nëse vjen, eja
me shkëlqimin e yjeve që dridhen
të të shoh si ndriçon nën qerpikët e mi
aty ku zemra harron të mbrohet
Mos u vono
Vetmia ime të njeh në errësirë
të kërkon orë e çast
si trupi trupin e vet
Dua të them diçka
që askush s’e ka thënë për dy mijë vjet
një fjalë që zanat e mbajtën në gji
derisa dashuria gjeti zërin tim
Sot rri në vargun tim
si e bukura që s’ka nevojë për emër
Nuk flas më për heronj
as për bëma që i numëron historia
Heroizmi im je ti
kur më sheh pa maskë
dhe nuk largohesh
Lashtësia shembet mes nesh
si gur i ngrohtë
Homeri hesht në mendjen time
dhe Zeusi mbyll portën e qiellit
se sonte bota mjafton për dy
Ne e morëm dashurinë
nga të dashuruarit marrëzisht
që zgjodhën të digjen
në vend se të ftohen
Krijuam kohë në frymëmarrje
krijuam jetë në një prekje
Me shekujt luftuam frikën
por te ti u dorëzova
Gjithçka nga pak falëm
veç zemrën
atë ta dhashë të plotë
Besën nuk e mbajta si fjalë
por si trup pranë trupit tënd
Sepse dashuria jonë
është i vetmi atdhe
ku dua të kthehem.
15 janar 2026 Agim Desku

FJALËT E DHEMBJES I DO DASHURIA

Kurrë nuk u shkruan fjalët e bukura për dashurinë
nëse banon në shpirtin ku plagët s’kanë shërim
dhe në strehën e gjethit të trëndafilit
ku gjaku i heshtur pikon erë
Dashuria nuk vjen e pastër
ajo vjen me duar të dridhura
me zë që thyhet në gjysmëfjalë
me trup që di të qëndrojë pranë
edhe kur shpirti ka frikë
Ajo i do fjalët e dhembjes
ato që s’guxojnë të bëhen poezi
ato që flenë nën gjuhë
si lot i patharë
Të dua
jo kur jam dritë
por kur errësira më mban frymën pezull
kur mëson trupin tim
si të mos ikë nga vetja
Nëse më puth
bëje ngadalë
siç preket një plagë e vjetër
që ende beson te shërimi
Mos më premto parajsa
më mjafton një natë
ku nuk më pyet pse jam e thyer

por pse ende rrah
Dashuria ime s’ka parfum
ka erë shiu mbi asfalt
ka shije kripë nga buzët
që kanë mësuar të presin
Nëse do të më duash
duaje këtë brishtësi
këtë trup që dridhet
jo nga ftohti
por nga frika
se mund të humbasë përsëri
Sepse dashuria e vërtetë
nuk lind nga fjalët e bukura
por nga guximi për të qëndruar
kur dhembja flet më fort se zemra.
14 janar 2026 Agim Desku

POEZI

Me zemër të madhe më je
më shumë se mbretëreshë të dua

Në sytë e tu mësova
si mbrohet drita nga errësira
dhe si dashuria
nuk kërkon fron
por frymë

Të nxora nga thellësia e detit
nën plagët e Titanikut të kohës
aty ku heshtja kishte emër
dhe shpresa ishte e mbytur

Aty u bëre dhimbja e vargut
e bukur, e thellë, e pashmangshme
dhe kënga ndaloi për një çast
nga frika se mos thyhej

Lasgushi e Serembe
ikën me mallin e vargut rebel
por na lanë zjarrin e fjalës
si amanet dashurie

Një natë morti lotova
jo për vdekjen
por për pyetjen që më përndoqi
kush do të jetë pronari yt
kush do të guxojë
të të marrë nën pushtetin e tij

Unë s’dua pushtet mbi ty
dua ecje krah për krah

S’dua të besoj
se kemi mbetur në vetmi
sepse dashuria na takon
edhe kur bëhet yll
dhe digjet larg

Kam për të të gjetur
edhe aty ku bren miza hekur
aty ku shpresa duket e pamundur
dhe fjala vdes pa u thënë

Mos u dorëzo për dashurinë e Ledit
mos jeto kurrë në ëndrra hienash
sepse ti s’je hije
ti je agim

Atëherë do të jesh ëndrra ime
jo ajo që ikën në mëngjes
por ajo që qëndron
edhe kur nata zgjatet

S’dua të të lë në dhembje
se po mbete
bëhesh dhembja ime e jetës

Të betohem në dashurinë e Ledit
kalorësi yt mbetëm
për jetë të jetës
jo me shpatë
por me fjalë që mbrojnë
me vargje që çlirojnë

Luftëtar i betejave të heshtura
për lirinë dhe dashurinë e vargut
do të jem streha jote
kur bota lodhet
dhe emri yt
do të jetë fjala ime e fundit
në çdo poezi.

06 janar 2026
Agim Desku

KOHË TRËNDAFILASH

Dhjetori këtë vit mbahet në kujtesë
Për thënien e filozofit Ruso
Kur njeriu lind i lirë
Duhet ta gëzoj lirinë e vërtetë
Dhe çdo kohë ka bukurinë e vet
Edhe dhjetori këtë vit mbahet mend
Për diellin që ka hy në secilën shtëpi
Trëndafilave ju ka sjell ngrohtêsi
Stinët për pak çaste i kanë ndërrue kohët
Vjeshta është shndërrue në pranverë
Acarë janë tretur diku larg
Thonë ku miza bren hekur
S’ka më as hanibal ante portas
Mjaft përjetuam ferrin e Dantes
Pa pasur kurrë guxim më u gëzue
Sot dua të bërtas deri tek yjet
Të dëgjohet zëri i kohës se trëndafilave
Është koha ime që e kam prit dymijë vjet
Kujtim për brezat që do të vijnë
Poetët të thurin vargje olimpi pēr këtë kohë
Piktorët të krijojnë Monalizën
Për trëndafilin e Çamërisë
Koha është sot o kurrë
Të shtrohet sofra e bashkimit
Të ngritet gota e dollisē
Që nga jugu në veri
Malësi ,Preshëvë ,Iliridë e Çamëri
Cep me cep janë shqipe e zana
Në djep me yll Davidi na ka rritë nana
Më duhet më u lutë e më fal urata

Edhe për miqtë e mi që fal tyre
Sot jemi shndërruar në mbretêri.
29 dhjetor 2025 Agim Desku

KRYEVEPËR

Në vargun tim
je titulli i poezisë lirike
kryevepër
për sytë e tu
që bëjnë dritë
në vend të diellit

Kur hesht bota
ti më flet me qepalla
dhe fjala lind pa zë
si lutje e fshehtë në shpirt

Në çdo frymëmarrje të vargut
ti je theksi që s’më lë të bie
ritmi që më mban gjallë
dashuria që nuk kërkon emër

Nëse poezia ime do të digjej
ti do mbeteshe hiri i shenjtë
ku zemra ngroh duart
dhe mëson të besojë prapë

Ti s’je vetëm muzë
je shtëpia ku kthehet fjala
je kryevepra
që nuk mbaron kurrë.
MËKATET E TRËNDAFILIT

Nëse s’di të dashurosh
si hero i gjallë
të zë mëkati i Adamit
si hije e ngrohtë në palcë

S’të dua trëndafil të vyshkur
por aromë që ngjitet në frymë
deri në Kullën e Ajfelit
deri aty ku puthjet
kanë frikë nga lartësia

Dua të jetosh pranë syve të mi
me guximin për t’u parë lakuriq në shpirt
të më shpëtosh
nga koha e vrarë
që na rrethon si mjegull

Koha ime është dëshmitare
e fjalës që ia dhashë mikës
dashurisë së çmendur
pa mëkat
që s’e dogji kurrë
ferri i Dantes
sepse u ndez ngadalë
si zjarr që e njeh durimin

Dashuritë e poetit
janë histori ëndrrash
që s’i zë as pluhuri i shekujve
sepse jetojnë më gjatë
se trupat që i lindën

Në vargjet e Lasgushit
i kaloj mbrëmjet e vetmuara
si lutje të heshtura mbi lëkurë
ku fjala dridhet
para se të bëhet ndjenjë

Nëse muza më rri pranë
vargjet prekin agimin
me gishta drite
dhe trupi mësohet
të mos ketë frikë nga dëshira

E kujtoj Seremben
dashurinë e tij të dhembshme
si plagë që s’pranon shërim
por që të mëson
si të jetosh me mungesën

Valëve të detit ua mallkoj fatin
pse ia fundosën shpirtin Titanikut
kur dashuria kërkon vetëm
një prekje të lehtë
për të mos u mbytur

Por jo vargun
Ai mbijetoi
Erdhi deri në kohën time
për të më dëshmuar
se dashuria e vërtetë
nuk mbytet
vetëm ndryshon formë
dhe mbetet aromë.

08 janar 2026
Agim Desku

SA MIRË ME QEN POET

Sa mirë me qen poet
Me i zbritë yjet në tokë
trëndafilave të pranverës
me ua marrë aromën i pari

Çlirimtares me i thurë hymne atdheu
në dashuri me qenë Hyji i vargut të Zeusit
në legjenda me mbetë emri yt
si Promethe i rikthyer në atdhedashuri

Sa mirë me qen poet
kur fjala digjet e nuk shkrumbohet
kur vargu bëhet strehë
për plagët që s’i shëron koha
Me ia mësu dhembjes gjuhën e dritës
me ia kthye lotit kuptimin
me e mbajtë atdheun në gjoks
si një zemër që s’pushon kurrë së rrahuri

Poeti s’ka fron
por mban mbi supe qiellin
s’ka kurorë
por mban përgjegjësinë e fjalës

Ai ecën mes hirit e shpresës
me vargje që ndezin agime
dhe kur bota hesht
ai flet
që njeriu të mos harrojë veten

Sa mirë me qen poet
me qenë rojtar i kujtesës
dëshmitar i kohës
zë i së vërtetës që s’pranon pranga.

O1 Janar 2026
Agim Desku
Ti dërgove
ÇAST

Ndjej çdo çast mungesën tënde
Si prani që dhemb
Është një hap i munguar në dhomë
një frymëmarrje që përputhet
me timen
një dritë që mbetet ndezur
edhe kur s’je
Humbas mendimet
në fjalët tua
ato që m’i le në heshtje
ato që nuk i the kurrë
por që i dëgjoj
sa herë mbyll sytë
Mendimet më shpërndahen
si petale mbi ujë
dhe çdo rreth që krijojnë
më kthen te ti
S’gjej dot tjetër fjalë
të ta them
sepse gjuha më bëhet e varfër
përballë ndjenjës
Fjalori i botës
nuk mjafton
kur zemra flet me rrahje
jo me tinguj
Nga zemra nxjerr
fjalën “të dua”
jo si shprehje
por si rrëfim të zhveshur
si të vërtetë
që s’ka nevojë për dëshmi
E nxjerr ngadalë
me frikën se mos thyhet,
si një gotë kristali
në duar të dridhura
Çasti me ty
është kohë pa orë
është ndalesë
në rrugën e ngutjes
Kur je pranë
dita harron të perëndojë
nata harron të errësohet
dhe unë harroj
të jem i vetëm
Mungesa jote
më mëson dashurinë
në formën e saj më të vështirë
të presësh pa u ankuar
të duash pa zotëruar
të qëndrosh
pa premtim kthimi
Ajo më bën më të heshtur
por më të thellë.
Në çdo çast
të kërkoj në gjëra të vogla:
në aromën e kafesë së mëngjesit
në dritaren që hapet vetë
në këngën që s’e kam zgjedhur
por që më gjen
Gjithçka flet për ty
pa e ditur
Dashuria jote
nuk është strehë e zhurmshme
por shtëpi e qetë
Aty ku fjala pushon
dhe mjafton të jesh
Aty ku plagët
nuk fshihen
por shërohen
duke u prekur me butësi
Ka çaste
kur më duket se dashuria
është vetëm ky moment
unë duke menduar për ty
dhe ti, diku
duke mos e ditur
sa shumë më mungon
Por ndoshta
pikërisht aty
ajo bëhet e plotë
Nëse një ditë
fjalët më tradhtojnë
nëse zëri më thyhet
në mes të rrëfimit
mbaje mend këtë:
çdo heshtje e imja
ka emrin tënd
çdo rrahje zemre
të thotë të dua
Sepse dashuria
nuk matet me premtime
as me kohë
as me praninë fizike
Ajo matet me çaste
dhe çdo çast pa ty
është dëshmi
se sa thellë
të kam.

26 dhjetor 2025
Agim Desku

NJË JETË JETOVA BRENDA NJË DITE

Dhjetori mban shenja të fshehta në gur
kohë kur orakujt heshtin nën stuhi.
Dielli, biri i zjarrit të përjetshëm
zbret për një çast
e thyen kurorën e acarit
Unë qëndroj në prag
jo si njeri
por si flijim
dhe vargjet e mia bëhen altar
Trupi im ngrihet në lutje
drejtuar zotave të dritës
Rrezet bien mbi Via Egnatia
rrugë e perëndive dhe e mërgimtarëve
ku këmbët e fatit kanë lënë plagë
Aty shkrin dimri
aty ndizet festa e diellit
si në kohët kur njerëzit i këndonin Heliosit
Në gjumin e orakullit
njeriu kthehet në ëndërr
ëndrra merr frymë njerëzore
Lumturia s’njihet me pranga
kur lutja ka lindur
nga agimi i një zemre të copëtuar
Një jetë jetova brenda një dite
si heronjtë para betejës së fundit
Pulëbardhat, lajmëtare të detit të shenjtë
më shoqëruan në qiellin blu
ku shpirtrat udhëtojnë pa kthim
Via Egnatia e di sekretin tonë
aty na u lidh shpirti binjak
me zinxhirë të padukshëm
Zemrat u thërrmuan
në pluhur yjor
si pas ndëshkimit të perëndive xheloze
Diellit ia dhashë betimin
Hënës ia lashë uratën
Një nga zotat e Olimpit
zbriti e u bë Hyji im
ndërsa hyjnesha e fjalës
më premtoi kthim
Ajo vjen
si Persefona nga nëntoka
kur pranvera fiton mbi errësirën
O Hyj, o Hyjneshë e vargut
mëshironi këtë shpirt njerëzor
që ëndrrat t’i bëhen fat
dhe dashuria ,ligj i pavdekshëm.

30 dhjetor 2025 ,Agim Desku
Ti dërgove
SA MIRË ME QEN POET

Sa mirë me qen poet
Me i zbritë yjet në tokë,
trëndafilave të pranverës
me ua marrë aromën i pari.
Çlirimtares me i thurë hymne atdheu,
në dashuri me qenë Hyji i vargut të Zeusit,
në legjenda me mbetë emri yt
si Promethe i rikthyer në atdhedashuri.
Sa mirë me qen poet
kur fjala digjet e nuk shkrumbohet,
kur vargu bëhet strehë
për plagët që s’i shëron koha.
Me ia mësu dhimbjes gjuhën e dritës,
me ia kthye lotit kuptimin,
me e mbajtë atdheun në gjoks
si një zemër që s’pushon kurrë së rrahuri.
Poeti s’ka fron,
por mban mbi supe qiellin,
s’ka kurorë,
por mban përgjegjësinë e fjalës.
Ai ecën mes hirit e shpresës,
me vargje që ndezin agime,
dhe kur bota hesht,
ai flet
që njeriu të mos harrojë veten.
Sa mirë me qen poet,
me qenë rojtar i kujtesës,
dëshmitar i kohës,
zë i së vërtetës që s’pranon pranga.
31 dhjetorAgim Desku

LETËR E BARDHË
-PËR TY!

Sot po të shkruaj në një letër të bardhë
jo se s’kam fjalë
por sepse vetëm e bardha
di të mbajë peshën e kujtimeve pa u thyer
E mbusha me një vit të lënë mbrapa
aq shumë sa ditari im u lodh
dhe mbylli kapakun në heshtje
Nuk po të flas për botën
ajo është plot zhurmë e urrejtje
që na vjen trashëgim nga shekuj të errët
Unë po të shkruaj vetëm për të bukurat
ato që s’i dogji koha
dhe s’i preku harresa
E di, koha e artë nuk kthehet më
Por kujtimi i saj
ende më ecën pranë
si mbrëmjet kur shëtisnim nën yje
kur hëna mbante kurorë mbretëreshe
dhe nata na njihte me emër
Fluturat na ndiqnin pa frikë
sikur ta dinin se po ruanin një çast
që s’do të përsëritej kurrë
Në ditarin tim kishte gjithmonë vend për ty
Ti ishe faqja më e ndritur
ajo që nuk kërkonte zbukurime
Më mësove se shoqëria
nuk ka nevojë për fjalë të mëdha
vetëm për praninë që nuk ikën
as kur gjithçka tjetër tretet
I kujton dollitë tona
Sofrën e shtruar me bukë e kripë
zemrën e traditës shqiptare
që na mbante bashkë pa kushte
Qeshnim, dhe pa e ditur
po pinim për një ndarje të heshtur
për një rrugë që do të na merrte
secili në anën e vet të jetës
Sot, kjo letër mbetet e bardhë vetëm në dukje
Brenda saj jam unë
me kujtimet që s’kthehen më
por që s’pranuan kurrë të vdesin
Janë zëri yt në mendimet e mia
janë pyetjet që nuk presin përgjigje
Po të shkruaj jo për të të kthyer
as për ta kthyer kohën
por për të të ruajtur
aty ku asgjë nuk na ndan
në kujtesën që bëhet lutje
dhe në miqësinë
që mbetet shtëpi e shpirtit
Gjithmonë,
unë. 01 janar 2026 Agim Desku

KOHË GJILPERE DHE ZEMËR DRITE

Më i rikujtue kohërat e popullit tim
është sikur me jetu në vrimë gjilpërash
me e futë frymën në një pikë dhimbjeje
e prapë me dalë gjallë

Më u përballue me ferrin e Dantes
pa udhërrëfyes
dhemb për dhemb
me i luftue bajlozët e detit e të tokës
ata që na deshën pa zë, pa emër, pa kujtesë

Në kohë hienash jetuan prindërit e mi
me shpinë të përkulur
por me ballë që s’u përkul kurrë

Ecën nëpër hi e prush të tokës së vrarë
e toka i njohu nga hapat
jo nga plagët
Mbijetuan me gji zanash
me bukë të ndarë në katër lutje
në kreshnik legjendash u çelnikosën
kur fjala “dorëzim” s’kishte alfabet

Për të bukurën e zemrës i fituan betejat
se dashuria ishte flamur i padukshëm
që s’e dogjën dot as stuhitë

Për atdhedashurinë e mikes
u bënë peng të fjalës
roje të nderit
dëshmitarë të së vërtetës

E ti, mike
je ajo dritë që s’u fik as në errësirë
je fjala që s’u tremb nga heshtja
je plagë që flet bukur
dhe shërim që s’kërkon lavdi

Në sytë e tu e shoh popullin tim
të lodhur, por të pashuar
me zemër të çarë nga historia
por që rreh ende për dashuri

Unë të dua siç dua tokën time
pa kushte
pa përfitim
me dhimbje që bëhet këngë
dhe me besë që s’ka varr

Nëse kjo kohë është gjilpërë
ne jemi fijet që s’këputen
Nëse kjo botë është plagë
ne jemi dashuria
që refuzon të vdesë.
03 janar 2026

MALLI I BABËS

Dikur, në çdo cep të shqipes
banonin zanat
Aty rronte malli i babës
peng ia la kokën
kurrë s’e shiti
as s’e fali

Eshtrat i la shtatë pashë thellë
e mbi Çakorr ranë
si gurë betimi
vetë i dymijti
për kufi e për nder

Sot, mbas vdekjes së babës
tokën ia falën atyne
që dje me ta u vranë
për tokën tonë

Edhe deti dikur
ishte malli i babës
mijëra mila i gjatë
sot këmbët notojnë pa frikë
deti u ba pishinë olimpike
për turpin e historisë

Malli i babës dikur
ishte edhe fjala e mençur
pranë vatrës
kur tymi i Taraboshit
ngjitej si lutje burrash

Në tokën e babës
ruhej dashuria për brezat që vijnë
s’mbillej urrejtje
veç miqësi e besë

Toka e babës
ishte vetëm e babës dhe e Zotit

Por me bekimin e Evropës
e shanë
e prenë
e ndanë në copa-copa
si trup pa varr

Sot, kë ta pyes për tokën e babës?
A ka ardhë koha
që toka e babës
t’i kthehet prapë babës?

05 janar 2026 Agim Desku

FARAONI I DASHURISË

Prej faraoni zbrita në emrin tënd
hoqa kurorën që të të prek pa frikë
S’desha më piramida
as histori që më mbajnë gjallë
mjaftonte zëri yt
kur ma thërriste shpirtin
Pushteti im ishte gabim
dashuria ,shpëtim

Shërimin e botës e ke në sy
Aty ku nata pushon
ku koha harron të numërojë
I ruajta sytë e tu
si faraonët trupat e shenjtë
jo nga frika e vdekjes
por nga tepria e dashurisë
Në to jetoj
pa pasur nevojë për tjetër jetë

Ti je piramida ime e gjallë
ndërtuar me frymëmarrje
Çdo përqafim , një gur i shenjtë
çdo puthje ,një hyrje sekrete
ku askush tjetër s’ka të drejtë
Unë jam faraoni yt pa emër
i humbur me dëshirë
në trupin tënd
Dashurinë tonë s’e mumifikova me balsam
por me heshtje
E mbështolla me net pa fjalë
me pritje të buta
me dorë që s’kërkon
Kështu mbijetoi
jo si relike
por si zjarr i qetë
që nuk shuhet

Kur të mbyllen sytë e mi
mos më kërko në rërë
Unë s’kam varr
as piramidë
Jam aty ku më thërret në heshtje
aty ku më mban pa frikë
Dashuria jonë s’ka nevojë për emër
ajo thjesht është
si ti
si unë pranë teje.

6 janar 2026 Agim Desku

POEZI

Me zemër të madhe më je
më shumë se mbretëreshë të dua

Në sytë e tu mësova
si mbrohet drita nga errësira
dhe si dashuria
nuk kërkon fron
por frymë

Të nxora nga thellësia e detit
nën plagët e Titanikut të kohës
aty ku heshtja kishte emër
dhe shpresa ishte e mbytur

Aty u bëre dhimbja e vargut
e bukur, e thellë, e pashmangshme
dhe kënga ndaloi për një çast
nga frika se mos thyhej

Lasgushi e Serembe
ikën me mallin e vargut rebel
por na lanë zjarrin e fjalës
si amanet dashurie

Një natë morti lotova
jo për vdekjen
por për pyetjen që më përndoqi
kush do të jetë pronari yt
kush do të guxojë
të të marrë nën pushtetin e tij

Unë s’dua pushtet mbi ty
dua ecje krah për krah

S’dua të besoj
se kemi mbetur në vetmi
sepse dashuria na takon
edhe kur bëhet yll
dhe digjet larg

Kam për të të gjetur
edhe aty ku bren miza hekur
aty ku shpresa duket e pamundur
dhe fjala vdes pa u thënë

Mos u dorëzo për dashurinë e Ledit
mos jeto kurrë në ëndrra hienash
sepse ti s’je hije
ti je agim

Atëherë do të jesh ëndrra ime
jo ajo që ikën në mëngjes
por ajo që qëndron
edhe kur nata zgjatet

S’dua të të lë në dhembje
se po mbete
bëhesh dhembja ime e jetës

Të betohem në dashurinë e Ledit
kalorësi yt mbetëm
për jetë të jetës
jo me shpatë
por me fjalë që mbrojnë
me vargje që çlirojnë

Luftëtar i betejave të heshtura
për lirinë dhe dashurinë e vargut
do të jem streha jote
kur bota lodhet
dhe emri yt
do të jetë fjala ime e fundit
në çdo poezi.

06 janar 2026
Agim Desku

TOKA E SHQIPEVE

Është thënë nga Zoti
në tokën e shqipeve
të jetojmë si zanat
unë dhe Kastrioti
nën të njëjtin qiell guri
e nderi

Dy mijë vjet isha Adam
kur s’kishte djall
as emër për errësirën
as karpatian që të ndante frymën

Nuk kishte ferr
as Dante të më numëronte mëkatet
se isha Homeri i gurit
me mur e zemër
ndërtova kala
dhe askujt kufirin s’ia preka

Më mjaftuan trojet e mia
cep më cep
aty ku Shqipëria
është plagë dhe bekim njëherësh

Shën Valentinin e mbajta në zemër
si dashuri që s’kërkon festë
por liri

Edhe në ëndërr
e festoja atdheun
si të dashurën e vetme
që s’tradhton

Por intimen e fsheha thellë
si zjarr që nuk shihet
atë që s’e merr askush me brohoritje

Ajo rritet natën
kur heshtin flamujt
dhe fjala mbetet vetëm gjak

Atdheu më flet me zë nëne
më thërret me emrin tim të parë Agim
atë që ma dha para se të flisja
para se të dija ç’është malli

Në gurët e tij kam lënë ballin
jo për t’u falur
por për t’u mbajtur gjallë

Çdo hap mbi këtë tokë
është një përqafim i përmbajtur
një “mos ik” i pashkruar

E kam dashur Shqipërinë
si dashurinë e ndaluar
pa zhurmë
pa dëshmitarë
por me besë që s’vdes

Kur më dhemb
më dhemb si e dashur e largët
që s’e harron as në gjumë
as në mërgim
as në gëzim

Nëse bie
bie mbi emrin e saj
Nëse ringrihem
ajo më ngre nga shpirti

Se toka e shqipeve
nuk është veç hartë
është zemra ime
kur rreh pa mbrojtje.

EPOPE E MBRETËRISË SHQIPTARE

Pesëdhjetë e gjashtë yje ranë
në Prekazin heroik
Toka u bë altar
gjaku flamur
heshtja betim i përjetshëm
Sot ata janë kushtrimi ynë i pavdekësisë
zëri i tokës që flet shqip
fryma e brezave me ballin lart
zemër plot atdhe

Janë alfabeti i parë i lirisë
kënga e kreshnikut, bac Adem
varg i gdhendur në gur
emër që s’u përkul kurrë
Pasaporta e dhimbjes dhe krenarisë
vula e shenjtë e sakrificës

Prindërit tanë jetuan n’kohë hienash
me shpinë t’përkulur
por me ballë t’pamposhtun
Ecën mbi hi e prush
të tokës së vrame
e toka i njohu prej hapash
jo prej plagësh
Ata ishin alfabeti i durimit
mbretër të heshtjes
kreshnikë të zemrës

Dashuria për lirinë ishte flamuri i tyne
i padukshëm
por ma i fortë se stuhitë
Për të bukurën e zemrës
i fituen betejat
pa kambanë fitoreje
Çdo dhimbje u bë këngë
çdo vuajtje u bë flamur

Nga hiri i shtëpisë u ngrit një mbretëri
pa kurora ari
por me kurorë gjaku, nderi dhe besë
Mbretëria Jashari
Unë, bir i kësaj toke, ngre hymn
jo për fron, por për flijim
jo për jetë, por për jetën e kombit
Lavdi e përjetshme Familjes Jashari!
Lavdi Kurorës Mbretërore Shqiptare!
Lavdi Kosovës së Lirë!

MËKATET E TRËNDAFILIT