1.
Kjo jetë –
vreshtë
përtëritëse
i përflak buzët
l’pin buzët…mos
t’i digjen.
.
Këtu çel, çel’ fshehtë diku
krah përkrah jetët nisen
më të fisme
me tjetër
gjuhë.
.
Kjo jetë … pak përtëritëse …
2.
Gjithi thinjur, pa eshkë në gjak…
me shputë nuk shkel
milingonë
as flutur
i shoh
i mbaj në gishtat
me rremba
.
cikmat pas.
.
Pa eshkë në gjak
pa thinjur i gjithi
unë, jo unë
por maji
dhe
Krishti…
3.
Gjithçka ngazëllehet
përhera gjithmonë
dallga kthjellohet
visesh gjithkund,
.
(mërzia vyshket…)
.
çdo aromë
mes nesh
çel frut.
.
Thellë kurmeve të rinj
mbijnë farëra të tjera
qiej të nartë trishtë,
.
(vjeshta mbyll sytë …)
.
për ngricat
therrma
mërzia e re
nuk ka gisht.
4.
Shuajtëm ç’kemi dashur
përvëlojmë ngeshëm,
Drita kthjellon botë
bota ndryn
kujtesën.
.
Këmbësor tej muzgu
ngjit kodër përrallë,
Dashnia dhe bota
shkundur njiheri
ciflos kërcinjtë
asnjiher’
vyshk
ballë…
.
…bota plot troje…ti ç’truall ngjall ?
5.
Gazmendi yt, heraz, sonte
fërgëllohet syzgjuar pas
krahëve, tinëz nga i yti, …
.
nën kupolën qiellore
yjet e regëtimave
pulset njeritjetrit
ndjellin…dihasin
përtërihen bote
dashnive tjera
pafundmi.
5.
E ftohtë mbrëmja
shumë e ftohtë
si pa vena
kurorë
gjoks.
.
Ngrohtë do qeshim
agmimit tjetër
nëse
nuk zgjohemi
rrejshëm botë
borëbotë shigjetë…
.
E ftohtë mbrëmja, e ftohtë,
hiri memec … atbotë…
6.
Çelët për t’u ngritur
rrëzuar po çelët,
nata për të ikur
mbath erën…
.
Pas k’saj ere
Ti ikën
mbërrin
tek botë e të tjerëve
gjeth afër, tej gjethurimë…
.
Herët ngritur, rrëzuar çelët…
7.
Përherë aq e dëlirë
renë e kthen
në vetull,
thëngjilli në ka ngrirë
tymi fle mekur.
.
Asnjë fjongo tymi
heshtja vetëm
hesht,
përherë e papirë
pirë vreshtë – vreshtë.
.
Endesh duke endur
renë e kthen në shtjegull …
8.
Si me dal prej psherëtime
të ernave bredharake
plot sy vetëtime?
.
Mandej… mbasi t’kena dal
kë do përqafim dritëz
kë do ndezim
mangall?
.
Me u end pëshpëritjeve …
9.
Prej afrie…përplasemi tutje
shohim çka s’shohin sytë,
heshtja mërmërit
lutjet
.
drita shkon vjen plumb.
.
Asnjë eshtër nuk plagoset
asnjë cifël teh nuk ngjall,
shohim çka
nuk shohin
motet
shpejt
më shpejt
më ngadalë.
.
Drita vdes … vdes gjallë…
10.
Përtëritja njëherë s’ngutet
t’i gjethnojë pëllëmbët
buzët t’i gazmoj
afërith’ tutje
xixa – xixa
ëndërrt.
.
Vreshtat tek kërcejnë
të pikojnë musht,
dimri vet ngutet
borën mbyll
në grusht.
.
Gjethnojnë pëllëmbët,
buzët xixa – xixa
ëndërrt …
10.
Me qenë dreqi i dreqnive
s’do jetoja buzë
karajfilave
karajfilave
rreth brezit tënd
kur afrohem dhe s’gjej vënd.
.
Me qenë dreq me hovje mend…
11.
Shkunden llohërat
shkundin kërcinjtë,
nga supet u bien
borëra lodhurat
vite pa parë
njëherë
ndoshta
vite njëqind.
.
Sikur njëqind vjete të rroknim
secili veç me kryet plot gaz
patjetër do qesëndisnim
por
s’do e mallkonim
vitin gënjeshtër
taksë…
12
Shtrëngata përsillet verë
verë me tufa rrezesh
dhe shira n’për terr.
.
Paska ardhur nata …
vera s’paska gaz,
çart plasa-plasa.
.
Çart’ terra…plot gaca…
13.
Vera lutje
lutjet plot trille
trillet me buzët zambakë,
.
Zambakët më s’kthehen
kthehen premtimet
përcolla një verë
.
jetoka … në gjak ?
14.
Qirinjtë përhera ndizen vet’
t’i fryjmë … nuk fiken
xixojnë vetullat
më përpjetë.
.
Janë a s’janë qirinj?
Në kishë përtëritje
mes nesh
hirnosje
himn…
15.
Asgjë gjatë s’vajtohet
se të merr frymën,
vet vajtimi
rreket
cak,
.
Zgjimin gëzojnë
sythet e brymës
.
harresa than
pellgje
s’njeh hartë…
16.
Dashuria ç’të dojë
e ndjell shpejt :
regëtimat,
mjegullat,
rrezet,
.
të jetë kjo e vërtetë
e vërtetë gënjeshtre?
17.
Verojmë përkrah,
më shumë dim’rojmë…
.
një krismë endet
të qëllojë gjahun
.
në ç’gjah
jemi plagosur
por gjak s’kullojmë?
18.
Gjashtëmbëdhjetë maji
nuk kthehet më prapë
me flatrat
violinë
penel
vlagë.
.
Oh, maji përhera
kthehet
gjashtëmbëdhjetë
në viset e veta
pigment…
19.
Mbrëmja të fsheh
ti të mos dukesh,
buzët e qirinjve
treten deh
.
nuk bien
mbëdhe
puthen.
.
S’lutem për asgjë, as fal …
prej gurgullimave puthje
në shtegun ku ujqërit
ende janë
gjallë …
20.
Parajsa sa xhveshi bluzën
bluzën me gjethe
jetëshkurtër.
.
Parajsa jetëgjatë
harlis
hare peme
trupin
trupin tënd
hovje
jo çast.
21.
Përtej fiken fenerët e erës
petkat e saj treten në maj
më tepër lotojnë
sytë e verbër
.
malli pi çaj.
.
Çaj i mallit ngroh gjithë grykët
afër dhe tutje, tutje përtej
fenerët e erës bëjnë
rrugë të shkurtër
fiken nga buzët
lenë shenjë.
22.
Zemërimi yt aq i begatë
therrmë e butë
acartë.
.
Mos u gëzoftë ngratë .!..
23
Çdo grackë përreth teje
jeton mendjelehtë
e verbër,
.
plot sy e veshë
dalldie
.
si poetët ..
24.
Zonjë, tash, plot muzgje,
dikur zgjoi i bletëve
dikur puhizë
fluturave.
.
Zonjë njitash …
plot lugje
rrëpira
hone
.
honeve lë dimrin pas…
25.
Shpresa vdes më e para,
shpëtimtari vdes i fundit,
ka të ngjarë : ngjarja
të ketë ndodhur
përgjumthi.
.
I pari shpëtimtari vdes
prehje pas i vjen shpresa,
ndonjëherë
e rrëmujshme
përmbytje e qetë
edhe me të qeshura…