Sa të vështirë e kemi ne, shpesh, të themi fjalën “më fal”. Edhe kur kemi bërë gabim, ose e dimë se jemi në gabim, hezitojmë ta pranojmë dhe përpiqemi t’i shmangemi faljes. Edhe kur të tjerët insistojnë se ke gabuar dhe se duhet të kërkosh falje, ti vazhdon të qëndrosh në mendimin tënd, edhe pse i padrejtë.

Në fund, i imponuar nga opinioni apo nga mjedisi, vendos ta kërkosh faljen. Shkon tek ai që ke lënduar, pa e parë drejt e në sy, dhe thua: “Më fal, por edhe ti kishe faj…”. Në këtë mënyrë, falja humbet kuptimin e saj. Nuk është më një ndjesë e sinqertë, por një detyrim, një fjalë e thënë për sy e faqe.

Sa keq që ndodh kështu.

Kur gabon dhe je i vetëdijshëm për gabimin, falja duhet të vijë nga ndërgjegjja. Duhet të kërkohet me sinqeritet, sepse vetëm atëherë ndihesh i çliruar shpirtërisht. Falja nuk është dobësi; përkundrazi, është forcë.

Të kërkosh falje është një akt thellësisht shpirtëror. Është çlirim, është paqe e vendosur me veten dhe me tjetrin.