Dy poezi nga Bajame Hoxha-Çeliku

July 13, 2026

TREGU I URISË

.

Pensionistët zgjasin duart e tyre të dridhura,

jo drejt qiellit, por drejt rrugës,

aty ku kalojnë thërrimet e pushtetit.

Dinjiteti i tyre, dikur i drejtë si lis,

është përkulur nga pesha e viteve

dhe nga ftohtësia e akullt e shtetit.

.

Dhe sa herë vijnë zgjedhjet,

të mëdhenjtë shpërndajnë thërrime të arta.

Jo për të ushqyer, por për të blerë heshtjen,

jo për të shpëtuar, por për t’i lidhur më fort.

.

Një bukë e thyer në njëqind copëza,

hedhur siç i hedhin një kockë qeni të uritur,

dhe shpresa kthehet në monedhë,

e shkëmbyer për një votë.

.

E quajnë ndihmë,

por është lëmoshë e maskuar,

një tregti e turpshme ku uria është monedha

dhe pleqëria, një mall për shitje.

.

LUFTË PËR MBIJETESË

.

Populli im nuk jeton më, ai mbijeton.

Si një ushtri e zhveshur në mes të dimrit,

me stomakun bosh dhe shpresën e shtrydhur si limon,

ecën nëpër baltën e varfërisë,

duke kërkuar një kafshatë si kërkohet uji në shkretëtirë.

.

Në tregun e jetës, dinjiteti blihet lirë:

një thes miell, një bidon vaj,

një premtim i kalbur,

mjafton për të blerë një votë, një zë, një shpirt.

.

Uria ka bërë aleancë me pushtetin,

dhe bashkë kafshojnë mishin e popullit.

Ndërsa lart, në pallatet me mure prej mermeri,

politikanët numërojnë fitimet,

mbështjellë me rroba luksi dhe ora floriri.

.

Ata pinë verë të shtrenjtë,

ndërsa poshtë ne pimë lot.

Ata hanë si mbretër,

ndërsa ne kafshojmë heshtjen.

,

Kjo nuk është jetë,

është një luftë e gjatë, pa armë,

ku i vetmi plumb është uria

dhe i vetmi flamur, fleta e bardhë e dorëzuar.

• twitter

  Follow
• facebook
• linkedin

Fjalë kyçe: BAJAME HOXHA-ÇELIKU