Kisha e bardhë qëndron e vetmuar në fshatrat islandeze. Era fryn mbi fjordin Hvalfjord. Kristjan Ingolfsson, një peshkop në pension, jeton pranë kishës Hallgrimskirkja në Saubaer, i rrethuar nga qetësia dhe peizazhe të pafundme.

Por larg këtij cepi të qetë të Islandës perëndimore, debati mbi Evropën po nxehet. Në fund të gushtit, votuesit do të vendosin nëse do të rihapen negociatat për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Referendumi nuk ka të bëjë me anëtarësimin e menjëhershëm në BE, por me rifillimin e negociatave që u pezulluan më shumë se një dekadë më parë.

“Njerëzit [islandezë] janë pak më ndryshe nga ata të kontinentit, të cilët gjithmonë duhet të mendojnë për kufijtë. Ne nuk kemi kufij, kemi vetëm detin përreth nesh,” thotë Kristjan Ingolfsson.

“Kjo të jep një ndjenjë të veçantë lirie. Dhe besoj se kjo është gjithashtu pjesë e të gjithë diskutimit, që njerëzit duan të jenë të lirë.”

Pavarësisht nëse bëjnë fushatë pro ose kundër afrimit me Brukselin, shumë islandezë e shohin debatin përmes të njëjtave koncepte: liria, pavarësia dhe sovraniteti.

Fushata “Po”

Në selinë e grupit pro-evropian në kryeqytetin Reykjavik, mbështetësit po festojnë nisjen zyrtare të fushatës. Zyra e vogël është plot me njerëz dhe vullnetarët dalin deri në trotuar nën diellin e pasdites. Të rinjtë përzihen me pensionistët. Një DJ kujdeset për muzikën, ndërsa birrat dhe pijet freskuese ruhen në kovë me akull.

Në qendër të gjithçkaje është Snaeros Sindradottir, drejtoreshë ekzekutive e fushatës “Po”. Nëna 34-vjeçare zakonisht drejton një galeri arti, por tani e ka lënë atë punë pezull. Në vend të saj, ajo i kalon ditët duke bërë fushatë për një marrëdhënie më të afërt me Evropën.

Referendumi po zhvillohet në një kohë pasigurie gjeopolitike në rritje. Sipas Sindradottir, kërcënimet e presidentit amerikan Donald Trump ndaj Groenlandës fqinje janë bërë pjesë e debatit islandez për Evropën.

“Dhe nuk është aspak ngushëllues fakti që Trump e ka ngatërruar emrin e Groenlandës me Islandën në disa raste.”

Islanda, me rreth 400,000 banorë, nuk ka ushtri të përhershme. Siguria e saj sigurohet përmes NATO-s, ku Islanda është një nga anëtarët themelues. Vendi ka gjithashtu një marrëveshje dypalëshe mbrojtjeje me Uashingtonin. Gjatë Luftës së Ftohtë, SHBA kishte një bazë të rëndësishme ushtarake pranë Reykjavikut, megjithëse prania e përhershme e trupave përfundoi në vitin 2006.

“Mendoj se siguria jonë do të rritej patjetër nëse hyjmë në BE,” thotë Sindradottir.

“Duke pasur parasysh situatën në Shtetet e Bashkuara, do të ishte më e mençur të mbështeteshim te aleatët dhe miqtë tanë të vërtetë në Evropë.”

Islanda tashmë është e lidhur ngushtë me Evropën. Vendi është pjesë e Zonës Ekonomike Evropiane (EEA), e cila lejon lëvizjen e lirë të mallrave, shërbimeve, kapitalit dhe njerëzve midis Islandës dhe shumicës së vendeve të BE-së, edhe pse Islanda nuk është anëtare e BE-së. Ajo gjithashtu bën pjesë në zonën Schengen pa kontrolle pasaportash.

Pawel Bartoszek, kryetar i komisionit parlamentar për punët e jashtme, thekson se Islanda ka një monedhë të vogël dhe relativisht të paqëndrueshme.

“Kjo na ka kushtuar inflacion dhe norma interesi shumë më të larta krahasuar me Evropën kontinentale.”

Sipas Bartoszek, adoptimi i euros në të ardhmen mund të ulë kostot e huamarrjes për familjet dhe bizneset. Normat e kredive hipotekore prej 8 deri në 9% janë të zakonshme në Islandë, ndërsa në pjesën tjetër të Evropës huamarrësit shpesh paguajnë afërsisht gjysmën e kësaj norme.

Fushata “Jo”

Në qendër të Reykjavikut, aktivistët e lëvizjes kundër BE-së po paraqesin argumentin e kundërt. Ata kanë vendosur një tavolinë të vogël ku shpërndajnë fletushka dhe badge me mbishkrimin “Jo”. Haraldur Olafsson, profesor i fizikës, kalon deri në 12 orë në ditë duke bërë fushatë kundër anëtarësimit.

“Ne jemi këtu për t’u shpjeguar njerëzve se anëtarësimi në Bashkimin Evropian është një hap gjigant larg demokracisë.”

“Po i japim pushtet dikujt tjetër që do të vendosë rregulla të cilat ne nuk mund t’i kontrollojmë,” shton ai.

Prej vitesh, Olafsson ka bërë fushatë kundër hyrjes në BE. Ai është president i organizatës Heimssyn, e cila bën pjesë në kampin “Jo”.

“Nuk njoh askënd në Islandë që ka frikë nga rusët apo amerikanët,” thotë Olafsson.

“Sinqerisht, nuk besoj se këto çështje ndërkombëtare kanë shumë rëndësi në politikën lokale. I vetmi kërcënim vjen nga Bashkimi Evropian. BE-ja është e vetmja fuqi e madhe në botë që dëshiron të qeverisë Islandën, të vendosë ligje në Islandë dhe të japë gjykime.”

Mbështetësit e anëtarësimit në BE e kundërshtojnë këtë argument, duke theksuar se si anëtare e BE-së, Islanda do të merrte pjesë në procesin vendimmarrës, në vend që thjesht të ndiqte rregulla të vendosura diku tjetër.

Industria e pasur e peshkimit

Industria e peshkimit në Islandë është një nga shtyllat kryesore të mirëqenies ekonomike të vendit. Për këtë arsye, debati mbi anëtarësimin e mundshëm në BE është bërë shumë emocional, me të dyja palët që diskutojnë nëse Bashkimi Evropian do të fitonte kontroll mbi burimet e vlefshme detare të Islandës.

“Bashkimi Evropian nuk ka asgjë për të thënë për burimet natyrore në Islandë, detin apo peshkun,” thotë Olafsson.

“BE-ja nuk e ka fjalën e fundit për energjinë, e cila është një burim natyror shumë i rëndësishëm për Islandën.”

Megjithatë, ai argumenton:

“Ekonomia e Islandës është shumë e ndryshme nga ekonomia e Evropës. Disavantazhi kryesor është se BE-ja do të merrte kontrollin mbi administrimin e burimeve tona natyrore.”

Më vonë, Olafsson takon në portin e Reykjavikut ish-peshkatarin Agust Österby, i cili po riparon dritaren e vjetër të barkës së tij prej druri. Österby doli për herë të parë në det me të atin kur ishte gjashtë vjeç. Sot, ai restauron anije prej druri.

Sipas tij, islandezët janë kokëfortë dhe të pavarur nga natyra.

“Disi është në gjenet tona që t’i zgjidhim gjërat vetë, të përballemi vetë me jetën, detin dhe motin.”

Ai shton: “Ne nuk do t’ia japim kurrë lirinë tonë Bashkimit Evropian. Ne e dimë saktësisht si bëhen gjërat në Islandë. Nuk kemi nevojë për ndihmë nga jashtë.”

Ish-peshkatari thotë se nuk beson që islandezët ndihen të kërcënuar nga askush, as nga Donald Trump.

Referendumi për të thyer ngërçin

Politologu Audunn Arnorsson nuk pajtohet me idenë se Islanda mund të mbajë profil të ulët dhe të shmangë presionet ndërkombëtare. Ai frikësohet se kjo strategji “mund të kthehet kundër saj”.

Nëse Islanda do të përballej ndonjëherë me presione të ngjashme me ato që Groenlanda ka përjetuar nga “vëllai i madh në Perëndim”, mundësia e anëtarësimit në BE do të ishte e vlefshme, përfshirë qasjen në mbrojtjen e përbashkët doganore të bllokut.

Islanda i pati nisur negociatat për anëtarësim edhe më parë, në vitin 2010, pas krizës bankare dhe ekonomike. Ato u pezulluan më vonë pas ndryshimit të qeverisë dhe nuk u rifilluan më.Sipas Arnorsson, referendumi u bë mënyra e vetme për të zhbllokuar ngërçin politik mbi çështjen e rifillimit të negociatave.

Debati që po ndan Islandën

Edhe anëtarët e parlamentit islandez janë të ndarë për çështjen e rifillimit të negociatave me Bashkimin Evropian. Debati tejkalon vijat tradicionale partiake.

Gudrun Hafsteinsdottir, udhëheqëse e Partisë së Pavarësisë në opozitë, beson se një komb i vogël si Islanda mund të ketë një zë më të fortë jashtë BE-së sesa brenda saj.

“Në Parlamentin Evropian do të kishim afërsisht gjashtë vende nga 726. Kemi frikë se thjesht do të zhdukemi në këtë masë që është Bashkimi Evropian.”

Shtete të tjera të vogla anëtare të BE-së, si Malta, Luksemburgu dhe Qiproja, kanë gjithashtu minimumin prej gjashtë vendeve në Parlamentin Evropian.

Për Hafsteinsdottir, anëtarësimi në BE nuk është zgjidhja për forcimin e sigurisë së Islandës. “Forca jonë qëndron në NATO dhe në marrëveshjen tonë dypalëshe me Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Dhe nuk kemi pasur asnjë sinjal nga pala amerikane se dëshiron ta ndryshojë këtë marrëveshje që kemi pasur në Islandë prej dekadash.”

Megjithatë, një gjë tjetër e shqetëson thellësisht lideren e opozitës: përçarjet që debati ka krijuar mes familjeve dhe miqve. “Po krijojmë një plagë që nuk do të shërohet për vite me radhë. Nuk mund të mbijetojmë në këtë vend të ashpër nëse nuk kemi solidaritet mes nesh, që të mund të përballemi me natyrën.”

Sondazhet parashikojnë një garë shumë të ngushtë, me mbështetësit dhe kundërshtarët e integrimit më të afërt me BE-në pothuajse në baraspeshë. Të dy kampet tani po luftojnë për të njëjtin grup: votuesit e pavendosur, të cilët ka shumë të ngjarë të përcaktojnë rezultatin më 29 gusht.

Një votë “Po” nuk do të nënkuptonte anëtarësimin në BE. Ajo vetëm do të hapte negociatat e anëtarësimit, ndërsa para hyrjes përfundimtare në bllok do të nevojitej një referendum i dytë.

Por ish-peshkopi Kristjan Ingolfsson mbetet optimist: “Pavarësisht rezultatit, ne do të mbetemi një popull i vetëm dhe kjo nuk do të ndërtojë mure mes nesh.”/ DW/