Ish presidenti

Kodin atomik i dorëzon

Presidentit të ri.

Mendoni :

Kodin atomik !

Mjafton një lajthitje

Prej aventurieri e zotëruesit

Dhe me një të shtypur të butonit të kuq,

Të kthehej në lëndë inorganike

Sërish mbarë planeti …

 

Si miq të rrejshëm,

Duke i shkundur fort

Duart shtrëngojnë

Dhe ndahen

Ndoshta si dy epoka …

Të sapozgjedhurit i sjellin veturën

E hapur,

Mos po ju duket si katafalk?

Jo, kurrsesi…

 

Garda republikane

Me motoçikleta prin përpara,

Me kuaj të lartë parade, prapa vjen,

Teksa avionët gjëmojnë dhe,

Qiellin ngjyrosin me flamurin tringjyrësh të kombit,

Sepse,

Në këtë ditë festive

Edhe qielli vetë është një dekor…

 

 

Kohë e bukur në zemër t’Europës,

Populli në shesh

I tëri është.

Jehojnë brohoritjet , ndrit entuziazmi,

Lart

Qesh e aprovon

Dielli.

 

 

Gjithçka ndodh bota po e sheh,

Transmetohet historia drejtpërdrejt!

Sa i pranishëm shteti, sa i përhershëm,

Sa i sigurt,

Sa mizorisht i sigurt !

Rrëzëllin te kopsat e uniformave,

Rrapëllin me motorët,

Rëndon me vulat e zyrave dhe bronzin

E emblemave;

Tremb me fytyrat

Çuditërisht të përsëritshme të rojave,

Me arkivat tremb , me urdhërat, burgjet,

Sekretet, përgjimet

Dhe krimin e organizuar…

 

 

Por, le t’i lëmë këto,

Presidenti duket me humor,

I rëndësishëm njëherësh

Dhe çehremirë.

Madje, tek rri më këmbë drejt

Mes veturës që feks

Që tani ka marrë

Aureolë lideri.

 

 

Flamujt trikolorë flatrojnë n’erë,

Populli brohorit, përshëndet,

Ja, presidenti mbërrin në shesh,

Nga vetura zbret;

Mos e largësoi sakaq

Pompoziteti i ceremonisë ?

Jo, aspak ;

Zbriti i mallëngjyer,

Duke mbetur

Krejt i natyrshëm

Dhe, këqyreni !

Ka shumë seksapil.

 

Flokët që ia shprish era

S’ ngurron herë pas here

T’i ndreqë me dorë

Përballë kamerave .

 

Takon veteranët e luftës,

Shtrëngojnë duart, përshëndeten,

Por të tejplakurit,

Mos nënqeshin pak mes mustaqeve?

Nënqeshin vërtet ata , por presidenti

Di çfarë të shohë , çfarë të mos shohë di…

Shtyhen turmat , vorbullohen, shkelen,

Më keq se edhe vetë turmat në Lindje të Europës…

Dhe presidenti s’resht së tokuri,

Së përshëndeturi s’resht

Shokë shkolle, kameradë , të panjohur gjithfarësoj,

Që mundën të bëjnë karrierë,

Që s’mundën të bëjnë karrierë…

O, ja edhe një dashnore e tij e hershme,

Bionde sensuale dhe provokuese !

Përmbajtshëm e përshëndet ai,

Gjithë ftohtësi fine,

Sepse tashmë është president

Dhe, si president

Tjetër etikë morale i kërkohet…

 

Jo më kot

Në mitingjet elektorale

Ku shfaqej besimplot ndër tribuna

Bëri mea maxima culpa

Coram populo …

 

Në përmbyllje

Tek obelisku , në shesh,

Pishtarin regëtitës ndez

Gjithë përkushtim religjioz

Si të kryente një akt ringjalljeje…

Po përse gjatë rrugëtimit ceremonial

Mes pështjellimit

Të stuhisë së brohoritjeve ,

Kërcëllimës së duartrokitjeve ,

Gjëmimit të avionëve dhe

Trokut mitik të kuajve,

Disa herë iu bë

Sikur përshkonte

Kalvarin e Krishtit ?

 

 

Eh, për aq kohë

Sa do t’i shërbente kombit

Do t’i ndiente thershëm

Dhembjet e plagëve

Nga gozhdët në duar dhe këmbë…

 

 

Sidoqoftë

Sa mirë do t’ish

T’i mbetej përgjithmonë

Ai gjesti spontan

I ndreqjes së flokëve me dorë…

 

 

 1991