Ai lindi
rrëzë Shkëlzenit,
në një tokë ku bora ruan fjalën
dhe guri mban betimin.

E quajtën Tahir Sinani.

Dhe emri i tij
nuk mbeti në një vend,
por u bë rrugë.

Shkëlzeni e pa si lindje drite,
si hap i parë mbi dheun e lirë.

Kullat e malësisë
e njohën në heshtje,
si burrat që flasin pak
por mbajnë shumë në zemër.

Pashtriku ia hapi horizontin,
si flamur që s’bie kurrë në tokë.

Shari e kurorëzoi me Plis mbi mjegull,
prandaj mjegulla nuk e fshehu dot
hapin e tij të rëndë si vendim.

Karadaku i dha jehonë,
si këngë që nis larg
dhe kthehet më e fortë.

E Korabi…

Korabi e priti në shpatet e tij,
aty ku era flet më fort se fjala,
dhe qielli bie mbi gurë
si dëshmi e heshtur.

Nëpër këtë rrugë
rridhnin lumenjtë poshtë maleve,

Drini si damar i tokës,
dhe fushat hapeshin
si libra të hapur historie.

Bagëtitë e bjeshkëve
e shikonin në kalim
si të kuptonin
se disa njerëz
nuk janë thjesht kalimtarë.

Ata janë gjurmë.

Ai kaloi
si stuhi që nuk shkatërron,
por zgjon.

Si zjarr që nuk djeg tokën,
por ndez kujtesën.

Dhe retë erdhën…
si gjithmonë
kur dielli është i fortë.

U munduan ta mbulojnë
Shkëlzenin, Pashtrikun, Sharrit, Karadakun, Korabin…
por malet nuk u zhdukën.

Vetëm u bënë më të heshtura,
duke pritur dritën.

Sepse emri i tij
nuk ishte vetëm emër.
Ishte vijë drite
që lidh kreshta me kreshta,
kullë me kullë,
zemër me zemër.

Tahir Sinani
nuk ecën më mbi tokë.

Ai ecën mbi kujtesë.

Dhe aty ku kaloi,
nuk mbeti vetëm gjurmë.

Mbeti betim.

Prandaj:
Dielli nuk mbulohet nga retë.

Sepse retë kalojnë
mbi Shkëlzen, Pashtrik, Sharr, Karadak e Korab…
por dielli që u ngrit mbi to
nuk zbret më.

Ai bëhet dritë
në çdo agim
që lind mbi këto male.

Vendi i Lekës,26.06.2026