Dialog me heshtjen- Nga ARIF EJUPI

July 14, 2026

Velipojë,

në rërën

dhe valët e tua të njelmëta

kërkova gjurmët

e motrës sime,

por askund

nuk i gjeta.

.

I trishtuar,

u nisa drejt Shkodrës

dhe u ngjita në kala.

.

Nisa të numëroj,

gur më gur

e rrasë më rrasë,

mos vallë do të gjeja

ndonjë gjurmë të gishtërinjve

apo të hapave të saj.

.

As aty

s’gjeta asnjë shenjë —

shiu i kishte fshirë,

e toka i kishte përpirë

në honet e veta.

.

Dhembja më kaploi,

duke m’i trazuar

shpirtin dhe zemrën.

.

Zemërthyer,

ika drejt Prizrenit;

ndjeva erën

e gjakut ende të patharë.

.

U mallëngjeva,

nisa me dënesë

të qaj.

.

Mallkova

14 korrikun 2012,

me orën e tij të zezë.

.

Motër,

nuk u pamë

vite e vite.

.

Ike

pa më thënë:

“Udhë të mbarë!”

.

Më le zemërlënduar,

e me mallin prush për ty,

sa të jem gjallë.

.

Por shpresoj

se një ditë

do të takohemi

në përjetësi.

.

ARIF EJUPI

Gjenevë, 14 korrik 2015

• twitter

  Follow
• facebook
• linkedin

Fjalë kyçe: Arif Ejupi