Bjeshkë përballë stuhish- Poezi nga ARIF EJUPI

February 28, 2026

(Këto vargje i kushtohen z. Adem Demaçi, që i dha gjithçka Atdheut — e prej tij mori vetëm

një copë tokë për varr.)

Shtatshkurtër,

por me gjurmë hapi kudo.

Frikën nuk e mbaje barrë së koti.

.

Atyre që mendonin se ua kishe zënë diellin —

në sy ua thoshe: ja ku jam.

Kosova është djep i të parëve të mi.

.

Do ta mbroje qoftë edhe me thonj,

ashtu siç i mbron shqiponja zogjtë e saj.

.

Me guxim u përballje

me çakallë e dobiçë,

të lindur në stepat e Azisë.

.

I dashur e i butë

ndaj të njerëzishmëve

e punëtorëve;

i ashpër dhe i pamëshirshëm ndaj atyre

që preknin djersën e popullit të shkërmoqur

nga plagët e pushtimeve në çdo stinë.

.

Në djalëri e në pleqëri ishe

dhe mbete vetvetja.

.

Atë që e ndjeje në shpirt

e nxirrje nga goja —

kurrë hipokrit.

.

Ballafaques e guximtar ndaj armiqve,

mirënjohës ndaj miqve.

.

Njëzet e tetë vjet

ngujuar në qeli,

por gjithnjë

me hapin e luanit.

.

Bjeshkë ndaj sulmeve e shpifjeve

që pillnin

të shiturit

e gojëkëqijtë.

.

Kur zagarët të lehnin prapa,

ti vazhdoje rrugën,

duke thënë:

detyrë e kanë.

.

Gjithmonë ecje

me ballin lart, e krenar.

.

Shpesh thoshe: me vdekjen s’kam

kontratë — kur të dojë, le të më marrë.

.

Jetove pa u ankuar

dhe pa kërkuar lëmoshë.

.

Vdiqe pa gjëmë,

ashtu siç vdesin

luftëtarët e lirisë

në beteja.

.

Gjatë gjithë jetës — urë e Atdheut!

.

Arif Ejupi

Gjenevë, 26 shkurt 2026

• twitter

  Follow
• facebook
• linkedin

Fjalë kyçe: Arif Ejupi