Besa është një nga vlerat më të shenjta të kulturës shqiptare. Ajo nuk është një marrëveshje politike dhe as një fjalë që shqiptohet në kohë krize. Është besimi që ndërtohet me karakter, me të vërtetën dhe me koherencën mes fjalës dhe veprës. Besa nuk kërkohet; ajo fitohet.

Kur pushteti kërkon besën pasi ka humbur besimin, lind një paradoks. Sepse besa nuk mund të rikthejë atë që është konsumuar nga vitet e mosbesimit. Ajo nuk është një rrugëdalje politike, por një gjykim moral mbi mënyrën se si është ushtruar pushteti.

Kur gjuha, estetika, arti dhe vetë simbolika vihen në shërbim të figurës së pushtetit, edhe fjalët më të shenjta rrezikojnë të humbasin kuptimin e tyre. Besa nuk është dekor i retorikës; është kufiri që ndan të vërtetën nga manipulimi.

Pikërisht për këtë arsye, Flamingot nuk mund ta japin këtë besë. Jo sepse flasin në emrin e tyre, por sepse mbajnë besimin e qytetarëve që kërkojnë përgjegjësi përpara pajtimit dhe besim përpara çdo marrëveshjeje. Ta shndërrosh besën në kompromis politik do të thotë ta zbrazësh atë nga kuptimi i saj dhe të zhgënjesh ata që kërkojnë një mënyrë tjetër të të bërit politikë.

Flamingot nuk u ngritën për të negociuar mbijetesën e një pushteti. Ata u ngritën për të mbrojtur dinjitetin e qytetarit, peshën e fjalës së dhënë dhe të drejtën për të mos u manipuluar edhe kur manipulimi vishet me fjalët më të shenjta.

Sepse besa nuk është një strehë për pushtetin. Ajo është nderimi më i lartë që një popull i jep vetëm atij që e ka merituar me veprat e tij. bw