Kina nuk po e ndjen ende tronditjen e luftës në Lindjen e Mesme. Por po i ndjen dallgëzimet. Në afat të shkurtër, ajo ka furnizime të mjaftueshme me naftë për disa muaj, pas të cilave mund t’i drejtohet për ndihmë Rusisë fqinje.

Por Kina do të llogarisë se çfarë mund të nënkuptojë kjo në planin afatgjatë – jo vetëm për investimet e saj në Lindjen e Mesme, por edhe për ambiciet e saj.

Këtë javë, mijëra delegatë të Partisë Komuniste po takohen në Pekin për të diskutuar një plan veprimi për ekonominë e dytë më të madhe në botë, ndërsa ajo vazhdon të përballet me konsum të ulët, një krizë të zgjatur të pronave dhe borxh të madh vendor.

Të enjten, Kina uli objektivin e saj vjetor të rritjes ekonomike në nivelin më të ulët që nga viti 1991, edhe pse Pekini vazhdon zhvillimin e shpejtë të industrive të teknologjisë së lartë dhe të burimeve të rinovueshme.

Kina mund të ketë shpresuar të eksportojë rrugën e saj për të dalë nga problemet ekonomike. Por ajo ka kaluar një vit duke luftuar një luftë tregtare me Shtetet e Bashkuara dhe tani përballet me perspektivën e trazirave në Lindjen e Mesme, e cila furnizon si rrugët e saj kryesore të transportit detar ashtu edhe shumë nga nevojat e saj për energji.

Sa më gjatë të zgjatet lufta, aq më shumë mund të dëmtojë, veçanërisht nëse trafiku përmes Ngushticës së Hormuzit mbetet i bllokuar.

“Një periudhë e zgjatur trazirash dhe pasigurie në Lindjen e Mesme do të prishë rajone të tjera me rëndësi për Kinën”, thotë Philip Shetler-Jones nga Instituti Mbretëror i Shërbimeve të Bashkuara.

“Ekonomitë afrikane, për shembull, kanë përfituar nga flukse të konsiderueshme dhe të qëndrueshme të kapitalit të Gjirit. Nëse fluksi i investimeve zvogëlohet, kjo rrezikon një paqëndrueshmëri më të gjerë që dëmton qëndrueshmërinë e interesave më të gjera dhe afatgjata të Kinës.”

Kjo do të thotë, duke pasur parasysh ndikimin global të Kinës, investimet dhe tregjet e saj përtej Lindjes së Mesme janë gjithashtu të ndjeshme ndaj një lufte të zgjatur. Dhe ashtu si shumë vende të tjera, edhe Kina është e kujdesshme ndaj kësaj periudhe të re paparashikueshmërie.

“Mendoj se Kina po mendon njësoj si të gjithë të tjerët”, thotë profesoresha Kerry Brown, drejtoreshë e Institutit China Lau në King’s College London.

“Cili është plani i lojës? Me siguri amerikanët nuk hynë në këtë pa ndonjë plan loje.”

Por pastaj, ai shton: “Ndoshta, së bashku me të gjithë të tjerët, ata do të mendonin gjithashtu, o Zot, ata me të vërtetë kanë hyrë në këtë pa asnjë plan. Në rregull, ne nuk duam të përfshihemi në këtë siç nuk duam të përfshihemi në asgjë tjetër, por gjithashtu duhet të bëjmë diçka.”

Miq jo aq të vendosur

Irani është cilësuar gjithmonë si një “aleat” i Kinës nga shumë njerëz në Perëndim.

Ata me siguri kanë qenë shumë miqësorë. Udhëtimi i fundit jashtë vendit që bëri Udhëheqësi Suprem i Teheranit, Ali Khamenei, ishte në Pekin në vitin 1989. Ai bëri një fotografi pranë Murit të Madh.

Partneriteti midis tyre u thellua kur Xi Jinping vizitoi Teheranin në vitin 2016 dhe të dy vendet përfundimisht nënshkruan një partneritet strategjik 25-vjeçar në vitin 2021.

Kina premtoi të investonte 400 miliardë dollarë (300 miliardë paund) në Iran gjatë 25 viteve dhe, në këmbim, Irani do të vazhdonte të prodhonte naftë.

Megjithatë, analistët besojnë se vetëm një pjesë e vogël e këtyre parave ka arritur tek iranianët. Por nafta vazhdoi të rrjedhë.

Kina importoi 1.38 milionë fuçi naftë të papërpunuar në ditë nga Irani në vitin 2025, sipas Qendrës për Politikën Globale të Energjisë – rreth 12% e importeve totale të naftës së papërpunuar të Kinës. Shumë prej këtyre fuçive dyshohet se janë rietiketuar si malajziane për të maskuar origjinën e tyre.

Qendra kërkimore në Universitetin e Kolumbias publikoi një raport ku pretendonte se ka më shumë se 46 milionë fuçi naftë iraniane në depozita lundruese në Azi, dhe edhe më shumë në depozita të garantuara, të cilat ende nuk janë zhdoganuar nga dogana, në portet kineze të Dalian dhe Zhoushan, ku Kompania Kombëtare Iraniane e Naftës merr me qira tanke.

Ka pasur gjithashtu akuza për shitje armësh midis dy vendeve. Kina ka mohuar se i ka shitur Teheranit raketa lundruese kundër anijeve, por inteligjenca amerikane ka akuzuar Pekinin se mbështet programin e raketave balistike të Iranit duke trajnuar inxhinierë dhe duke furnizuar me komponentë.

Grupet e të drejtave të njeriut kanë pohuar se goditjet brutale të Iranit kundër protestuesve dhe kritikëve të regjimit janë nxitur nga teknologjia kineze e njohjes së fytyrës dhe mbikëqyrjes , e ndarë nga Pekini.

Mund të duket sikur të dy ishin miq të ngushtë.

E gjithë kjo madje nxiti titujt kryesorë të gazetave tabloide që i gruponin Kinën dhe Iranin së bashku si një “bosht trazirash” përkrah Koresë së Veriut dhe Rusisë. Të katërta duan të sfidojnë rendin botëror të udhëhequr nga SHBA-të, por në të vërtetë marrëdhënia e tyre ishte transaksionale.

“Nuk ka asnjë arsye të vërtetë ideologjike apo kulturore pse Kina do të bashkëpunonte me Iranin”, thotë Prof. Brown.

Strategjia pothuajse ‘përça dhe sundo’ e Kinës nganjëherë shërbehej mirë nga Irani që ishte një irritues i vazhdueshëm për SHBA-në. Kështu që mendoj se ka kryesisht arsye negative pse Kina dëshiron një marrëdhënie me Iranin, në vend të arsyeve pozitive.

“Kjo është një bazë vërtet e brishtë për një marrëdhënie, dhe funksionoi – deri në një farë pike. Por nuk ishte një marrëdhënie shumë e thellë.”

Kina nuk i sheh “aleancat” e saj në të njëjtën mënyrë siç i sheh Perëndimi. Ajo nuk nënshkruan traktate të mbrojtjes së ndërsjellë dhe nuk do të nxitojë në ndihmë të aleatit të saj.

Në vend të kësaj, Pekini është i prirur të qëndrojë larg çdo konflikti.

Udhëheqja e sulmit

Por kjo nuk do të thotë që Kina nuk është thellësisht e shqetësuar nga ajo që po ndodh në Lindjen e Mesme.

Pekini lëshoi ​​një dënim të parashikueshëm dhe të heshtur dhe bëri thirrje për një armëpushim.

Ministri i Jashtëm kinez Wang Yi tha se ishte “e papranueshme që SHBA-të dhe Izraeli të nisin sulme kundër Iranit… aq më pak të vrasin hapur një udhëheqës të një vendi sovran dhe të nxisin ndryshimin e regjimit”.

E vërteta është se veprimet e Uashingtonit në Venezuelë në janar dhe tani në Iran, kanë nxjerrë në pah kufizimet e partneriteteve të këtyre vendeve me Kinën.

Në të dyja rastet, Pekini është lënë mënjanë si vëzhgues, i paaftë për të ndihmuar ata që janë brenda orbitës së tij.

Kina po përpiqet të pozicionohet si një “kundërbalancë e përgjegjshme” ndaj SHBA-së, thotë Philip Shetler-Jones nga Instituti Mbretëror i Shërbimeve të Bashkuara, por “për sa i përket ekuilibrit ushtarak, SHBA-të po demonstrojnë se çfarë do të thotë në të vërtetë të jesh një superfuqi, që është aftësia për të imponuar rezultate në teatrot e luftimeve në të gjithë globin”.

Pekini, argumenton ai, nuk është “një superfuqi në të njëjtin nivel” pavarësisht fuqisë së saj ekonomike. “Nuk është i pajisur për të mbrojtur miqtë e tij kundër këtij lloj veprimi, edhe nëse do të donte.”

Për t’iu kundërvënë këtyre shqetësimeve, Xi do të vazhdojë ta pozicionojë veten si një udhëheqës global i qëndrueshëm dhe i parashikueshëm, në kontrast me Donald Trump.

“Argumenti i Kinës do të jetë se Donald Trump ka demonstruar edhe një herë pa asnjë dyshim shkallën e hipokrizisë perëndimore dhe të bisedave perëndimore për rendin ndërkombëtar liberal”, thotë profesori Steve Tsang, drejtor i institutit SOAS të Kinës.

Ndërprerjet në furnizimin me energji dhe udhëtimin ajror si rezultat i këtij konflikti “do të kenë pasoja shumë më të mëdha ekonomike në Jugun Global sesa në Perëndim”, shton ai.

“Disa vende do të kenë mungesë ushqimi brenda pak muajsh… dhe këto janë vendet e Jugut Global. Gjithashtu, ne tashmë po shohim shpërbërjen e aleancës perëndimore, me Mbretërinë e Bashkuar dhe Spanjën, të cilat do të jenë të veçuara për sulm.”

Pekini mund të shohë gjithashtu një shans për të ndihmuar në ndërmjetësimin e bisedimeve së bashku me vendet e tjera. Ministri i Jashtëm Wang Yi ka folur tashmë me homologët e tij në Oman dhe Francë, dhe Kina ka njoftuar se do të dërgojë një të dërguar të posaçëm në Lindjen e Mesme.

Vizita e afërt e Trumpit

Megjithatë, Kina po ecën me kujdes sepse një nga llogaritjet më të mëdha për të është presidenti i paqëndrueshëm i SHBA-së, i cili pritet të mbërrijë për një takim të shumëpritur më vonë këtë muaj.

Asnjë nga kritikat e Kinës ndaj sulmeve të SHBA-së dhe Izraelit ndaj Iranit nuk e ka shënjestruar drejtpërdrejt Trumpin, gjë që mund ta bëjë një shtrëngim duarsh pak më të lehtë.

Disa kanë spekuluar nëse vizita mund të vazhdojë. Por ka shenja se ajo është ende në vazhdim. Zyrtarët nga të dyja palët do të takohen për të diskutuar udhëtimin, raporton Reuters.

Kina mund ta shohë këtë si një shans për të “kërkuar sinjale”, thotë Shetler-Jones, se si Trump mund t’i përgjigjet pikave të tjera të nxehta si Tajvani, ishulli i vetëqeverisur që pretendon.

“Në masën që kjo luftë rezulton e papëlqyeshme, ajo mund të kontribuojë në një trend në rritje të ‘përmbajtjes’ në politikën e jashtme dhe të sigurisë së SHBA-së që – nëse vihet në fuqi nga një administratë e ardhshme – i jep Kinës një dorë më të lirë për të ndjekur interesat e saj në rajonin e vet dhe në botën e gjerë.”

Kjo krizë u jep disa njerëzve në Kinë një mundësi për ta paraqitur Uashingtonin si luftëdashës, gjë që Ushtria Çlirimtare Popullore e ka bërë në mediat sociale.

Por të kesh një “aktor kaq të paparashikueshëm dhe jofunksional” mund të jetë një burim shqetësimi për Pekinin, thotë Prof. Brown.

“Nuk mendoj se Kina dëshiron një botë të dominuar nga SHBA-të, por ata nuk duan realisht një botë ku SHBA-të janë një aktor kaq i paqëndrueshëm.” Panorama