Zagani ka treguar se kryeministri është akomoduar në një hotel super luksoz dhe shumë të shtrenjtë në Bazel, i inaguruar së fundmi dhe i njohur si destinacion i elitës së biznesit botëror.

TIRANË- Të tjera detaje kanë dalë në dritë lidhur me vizitën e fundit të kryeministrit jashtë vendit, duke rrëzuar pretendimet zyrtare për udhëtime modeste dhe private. Ish shefi i antidrogës, Dritan Zagani i ftuar në emisionin ‘Kafe Shqeto’ në Syri Tv ka denoncuar me fakte konkrete sjelljen e kreut të qeverisë gjatë qëndrimit të tij në Zvicër, që sipas tij, nxjerr zbuluar abuzimin me asetet shtetërore dhe luksin e shfrenuar.

Zagani ka treguar se kryeministri është akomoduar në një hotel super luksoz dhe shumë të shtrenjtë në Bazel, i inaguruar së fundmi dhe i njohur si destinacion i elitës së biznesit botëror.

Megjithatë, ajo çfarë është shqetësuese thekson ish shesfi i antidrogës, është trajtimi i përfaqësuesve të trupit diplomatik dhe përdorimi i mjeteve zyrtare të shtetit shqiptar në shërbim të plotë kryeministrit, edhe pse ky i fundit pretendoi se ishte një  vizitë private.

“E lexova dhe me vëmendje të madhe, megjithëse ma dërguan se unë jam aq nivel i lartë i armiqësisë sa as në Facebook nuk e lexoj dot atë budalla. Pasi e lexova dola dhe e kontestova direkt realitetin sepse ai vazhdonte shkruante nga hoteli Mövenpick statuset e tij dhe ishte akoma në Bazel duke justifikuar mashtrimet, në kohë që thoshte që prej një dite e gjysmë isha atje u bë nami. Me rrena. Po nejse, unë kam pa ca, ca gjëra që i pashë live. I shikoja nëpër emisionet e juaja, i shikoja, i dëgjoja nëpër rrjete. Si ka mundësi thosha që një, një situatë e tillë.

Po kur e kam pa live, 3 metra, 2 metra afër klounin, se si ishte, se si sillej, se si vishej, se çfarë jetë bënte, me të vërtetë ishin shumë pak ato që dëgjoja për të. Ishin shumë, shumë pak. Po të hysh te detajet, se di ajo mjekra do t’i ketë zënë ndonjë tip morri se e krunde gjithë kohës. E të rrish robi, me bë figurë, i palarë edhe i veshur ashtu si zhuls i zi sado t’i kushtojnë ato rrobat e shtrenjta, të mortjes së fundit, se çfarë mode është ajo vetëm ai di, por një njeri si i pashpirt e në të gjitha senset shkurt. Dhe kjo qe përshkrimi.

Unë mbas një kërkimi shumë të vogël nëpër rrjetet e Bazelit e gjeta që strehohej në një nga hotelet që ka dy vjet që është inaguruar, një hotel super luksoz dhe super i shtrenjtë, që atje në fakt shkojnë shumë… personazhe, po shkojnë të botës së biznesit apo të ndryshme, që shpenzojnë shumë dhe s’e kanë problem. Elita që shkon dhe nuk e ka problem. Biles, një miku im, që u rrinim takoheshim dhe po pinim kafe poshtë te bari i këtij lokalit, po prisja që të mos, fatkeqësisht të takoja liderin e madh, po s’e takova dot aty, më tha: Si ka mundësi që edhe hotelin e ka zgjedhur të ngjitur 100 metra në vijë ajrore larg me godinën që flitet si godina e Rothschild-ve, si qendra e Rothschild-ve këtu. Tashi gjëra t’i dinë vetë pastaj.

Dhe e dëgjova dhe e lexova me vëmendje kur thoshte: Mirë ajo gënjeshtra banale që pinte ujë e hante kush e di se çfarë asnjë gjë, biskota, se ishte ulur vetë i dhjeti në një ndër restorantet më të shtrenjta aty, që aty vetëm një kafe do ta paguajë sa i bie i paguajnë dritat… Jo që po hante darkë me lëng qershie, e kanë ndenjur deri në një të natës aty, me ca pleq që s’e kuptoja çfarë muhabetesh ishin po puna e tij. Por ajo që më bëri përshtypje është që, mes gjithë të tjerave, gënjente komplet hapur për çdo lëvizje, për çdo gjë që bënte që unë po i shikoja live. Në ambasadën tonë ka qenë një makinë, gjithmonë një makinë e ambasadorit që e njoh, që në takimet me, me një prezantim i librit në Zyrih të një gazetari, shkrimtari kosovar e gazetar, kam njohur për herë të parë ambasadorin.

E kam kontakt me makinën që kur ishte ministër Ilir Gjoni. Dhe po ajo makinë ishte prapë në qarkullim aty rreth e rrotull. Por çuditërisht, doli me targën 125 ditën që erdhi Rama. Një BMË nga ato të papërdorur deri më sot, avull, modelet e fundit fare. Që ishte në dispozicion të tij, me një shofer nga do që shkonte, nga do që rrinte ai. Dhe e njëjta makinë ku ishte Rama, ishte dhe ajo makina e parkuar krahas makinës së adjutantit, ambasadorit. Dhe ajo që më bëri përshtypje… ti je përfaqësues i shtetit. Hiqesh sikur… një njeri i një niveli, që prezantohesh para elitës, para s’e di se kujt. Po a nuk e kuptova. Lokali i ngjitur, hante, pinte Edi Rama me ca pleq e plaka, muhabetet e tij, atje pinte verë me gjithë lindjen, ishin veshur edhe bukur. Njëri me të kuqe, ajo me të kuqe, ky me të zeza, e përfaqësonin denjësisht flamurin.

Dhe ngjitur me atë lokal, tre metra më tutje në një tavolinë, ambasadori me shoferin me një shpurë njerëzish që nuk i njihja, nga dy gra dhe burra, hanin hamburger, e pinin birra. Po të paktën, minimumi, merre atë shpurën e ambasadës apo çfarë janë ata, e shoferin, po minimumi ambasadorin një, një kryeministër duhet ta kishte në krah të vetes në vendin që ka udhëtuar. Ose në qoftë se thotë që ka udhëtuar privatisht, privatisht, me lekët tona si gjithmonë, por po e zëmë që ka udhëtuar privatisht, atëherë çfarë do me makinën e ambasadës, e me targën e ambasadës C… BE 1 vizë 125, është makina, targa e ambasadës shqiptare e listuar në listat e targave diplomatike këtu. Pse bredh poshtë e lart me makinë në qoftë se e paske udhëtimin privatit?

Se kur bredh me makinën e ambasadës e të ambasadorit, minimumi thashë ambasadori duhet të jetë prezent me kryeministrin. Jo ambasadorin e kishte lënë atje mbrapa të hante hamburger me shoferin. Pra, imagjinoni kush na përfaqëson dhe si, dhe si na trajton. Se shiko, i shikoj për shembull nëpër këto mediat apo nëpër lajme e gjëra, edhe këta diktatorët e tjerë ose këta sheikët që vijnë nga vendet e pasura që janë mbretër me kuptimin e plotë të fjalës, edhe këta nuk i, nuk i poshtërojnë kaq shumë njerëzit e tyre që kanë, si përfaqësi në vendet ku shkojnë ose si i trajton ky, nuk arrij ta marr një, një, të të jap një ide të them çfarë, çfarë logjike ka ky lloj specie, ky lloj njeriu. Pa hyrë pastaj te gënjeshtrat që i ka kështu hapur fare,” tha Zagani./Dosja.al

(Kushtuar mësuesit, poliglotit dhe disidentit Ymer Adem Llugaliu)

Me pendë e punë mposhte çdo furtunë,
atë që mësoje natën e vije në jetë ditën.
Kudo që shkoje, terrin e shuaje e ndizje dritë.

Kishe qëndrim burri e durim më të fortë se guri,
fjalë bindëse që shpirtin e ngrinin peshë.
Na inkurajoje e na jepje forcë e guxim;
detet i sfidonim me not e bjeshkët me fluturim.

Në vitet e zymta,
kur shpresat shuheshin si lulet nga acari,
na thoshe: mos u dorëzoni kurrë —
se dorëzimi është vdekje për së gjalli.

Me punë e përkushtim
ndër breza përçove edukatë, humanizëm e dashuri.

Në stuhi e zagushi qëndrove llambë ndriçuese,
si dikur idhulli yt, Migjeni, në Pukë e Vrrakë.

Me fjalën shpatë, me syrin pishë,
që nga Mirdita deri në Elbasan e Llap
errësirën e ktheve në dritë.

U ndave nga jeta në heshtje e pabujë,
me emrat Mirditë, Shkodër, Llap e Krujë në gojë,
që Shqipëria të mos përkulet por të qëndrojë zonjë.

ARIF EJUPI
Gjenevë, 7 mars 2026

De pasdite, saktësisht në orën 18:00, para selisë së Kombeve të Bashkuara në Gjenevë, mbi 100 mërgimtarë protestuan kundër tjetërsimit të pasurive kombëtare dhe kundër asaj që ata e cilësuan si kolonizim të heshtur të Shqipërisë.

Në këtë manifestim, të pranishmëve iu drejtua edhe Ueli Leuenberger, ish-deputet në Parlamentin e Zvicrës dhe ish-kryetar i Partisë së të Gjelbërve, i cili gjatë fjalës së tij tha:

“Të dashur miq,

Pas nesh qëndrojnë ndërtesat ku debatohen çështjet kryesore të kohës sonë.

Përpara nesh janë qytetarë me prejardhje të ndryshme, të bashkuar nga një bindje e përbashkët: disa thesare nuk mund të reduktohen në vlerën e tyre të tregut.

Nëse flas sot, flas si ambientalist, si i Gjelbër, por edhe si një mik i hershëm i popujve të Ballkanit dhe i Shqipërisë.

Një rajon që e kam njohur, vlerësuar dhe respektuar për bukurinë e peizazheve të tij, pasurinë e kulturave të tij dhe forcën e popullit të tij.

Ajo që po ndodh sot në Shqipëri shtrihet shumë përtej kufijve të atij vendi.

Mobilizimi kundër projekteve masive të pasurive të patundshme, të planifikuara për Ishullin e Sazanit dhe për pjesë të vijës bregdetare shqiptare, ngre një pyetje themelore:

Kujt i përket trashëgimia natyrore e një vendi?

A i përket ajo disa investitorëve të fuqishëm, të aftë për t’i shndërruar hapësirat unike në mallra luksoze për një pakicë të privilegjuar?

Apo i përket popullit, atyre që jetojnë atje sot dhe brezave të ardhshëm?

Për mua, përgjigjja është e qartë. Bregdetet, pyjet, lagunat, malet dhe peizazhet që e bëjnë Shqipërinë kaq të bukur nuk janë thjesht asete ekonomike.

Ato janë kujtesë kolektive, trashëgimi e përbashkët dhe përgjegjësi e përbashkët.

Sigurisht, Shqipëria ka nevojë për investime.

Sigurisht, ajo ka nevojë për zhvillim ekonomik, vende pune dhe mundësi për të rinjtë e saj.

Por zhvillimi nuk mund të nënkuptojë privatizimin e të mirave të përbashkëta ose shkatërrimin gradual të asaj që përbën identitetin dhe pasurinë e thellë të një vendi.

Në të gjithë botën, ne i kemi parë tashmë pasojat e kësaj logjike: betonizimin e bregdeteve, shkatërrimin e ekosistemeve, përjashtimin e popullatave lokale, pasurimin e një pakice dhe varfërimin e trashëgimisë kolektive.

Dhe kur projekte të një madhësie të tillë drejtohen nga aktorë që ushtrojnë pushtet të madh financiar dhe politik, është plotësisht legjitime që qytetarët të shtrojnë pyetje.

Pyetje rreth transparencës.

Pyetje rreth procedurave demokratike.

Pyetje rreth vlerësimeve të ndikimit në mjedis.

Pyetje rreth lidhjeve midis interesave private dhe vendimeve publike.

Qeveria shqiptare mban sot një përgjegjësi të madhe.

I takon asaj të dëshmojë se vendimet e marra janë në interes të përgjithshëm dhe jo nën presionin e fuqive ekonomike apo interesave të veçanta.

Besimi demokratik nuk mund të dekretohet.

Ai ndërtohet përmes transparencës, dëgjimit dhe respektit për qytetarët.

Pikërisht këtë kërkojnë sot gratë dhe burrat që mobilizohen në Shqipëri.

Ata nuk po mbrojnë vetëm një ishull apo një pjesë të vijës bregdetare.

Ata po mbrojnë një vizion të caktuar për të ardhmen.

Ata po mbrojnë të drejtën e njerëzve për të marrë pjesë në vendimet që ndikojnë në territorin e tyre.

Ata po mbrojnë të drejtën e brezave të ardhshëm për të trashëguar një mjedis natyror të ruajtur.

Ata po mbrojnë parimin se jo gjithçka është në shitje.

Dhe cili vend do të ishte më i përshtatshëm se Gjeneva për ta përcjellë këtë mesazh?

Këtu, në këmbët e Kombeve të Bashkuara, ne përsërisim se mbrojtja e mjedisit, pjesëmarrja demokratike dhe respekti për komunitetet lokale nuk janë pengesa për zhvillimin.

Ato janë parakushtet e tij.

Shqipëria meriton një të ardhme të begatë.

Por ajo gjithashtu meriton të ruajë peizazhet e saj, vijat e saj bregdetare, biodiversitetin dhe shpirtin e saj.

Kur një ekosistem i jashtëzakonshëm shkatërrohet, ndonjëherë mjaftojnë vetëm disa muaj.

Rindërtimi i tij ndonjëherë zgjat shekuj.

Dhe shpesh është i pamundur.

Kjo është arsyeja pse sot shprehim solidaritetin tonë me qytetarët shqiptarë që thjesht kërkojnë të dëgjohen.

Lufta e tyre është lokale.

Por mesazhi i tyre është universal.

Sepse, në fund të fundit, pyetja është e njëjtë kudo: çfarë bote duam t’u lëmë atyre që vijnë pas nesh?

Shpresoj që dialogu, transparenca dhe e mira e përbashkët të mbizotërojnë.

Dhe, mbi të gjitha, shpresoj që zëri i shoqërisë civile shqiptare të dëgjohet, të respektohet dhe të merret në konsideratë.”

Shumica e protestuesve mbanin në duar flamuj me shqiponjën dykrenore, si dhe pankarta me slogane të ndryshme, ndër të cilat veçohej thirrja: “Rama duhet të ikë sa më parë”.

Më pas, të pranishmëve iu drejtua edhe z. Edon Duraku, i cili fillimisht sqaroi arsyet e organizimit të kësaj proteste. Ai kritikoi ashpër qeverinë aktuale të Republikës së Shqipërisë dhe kryeministrin Edi Rama, duke e akuzuar atë për papërgjegjësi ndaj tjetërsimit të pasurive të vendit.

Duraku kritikoi gjithashtu edhe qeveritë e mëparshme, të cilat, sipas tij, nuk kanë qenë mjaftueshëm syçelë ndaj kësaj çështjeje tejet të ndjeshme, e cila dëmton rëndë Shqipërinë dhe popullin e saj.

Edhe folës të tjerë theksuan se pasuritë kombëtare duhet të mbrohen me çdo kusht nga tjetërsimi dhe se praktikat e gabuara, të cilat çojnë drejt një kolonizimi të heshtur të Shqipërisë, duhet të ndërpriten sa më parë.

Gjatë protestës u dëgjuan brohoritje të njëzëshme me kërkesën që kryeministri Edi Rama të japë dorëheqje të menjëhershme. Një kërkesë e ngjashme iu drejtua edhe z. Sali Berisha, ish-president dhe ish-kryeministër i Republikës së Shqipërisë, aktualisht kryetar i Partisë Demokratike.

Protestuesit me pankarta ku shprehnin pakënaqësinë e tyre ndaj Edi Ramës dhe Sali Berishës, duke kërkuar përgjegjësi ligjore për veprimet që, sipas tyre, kanë dëmtuar Shqipërinë dhe interesat kombëtare.

Në fund të manifestimit u tha se kjo ishte një protestë ad-hoc dhe se në ditët në vijim pritet të organizohen protesta më masive, deri në dorëheqjen e kryeministrit aktual, Edi Rama.

Protesta ishte paqësore dhe përfundoi pa asnjë incident.

ARIF EJUPI

Shënim i autorit:
Ky shkrim ka karakter tërësisht informues dhe dokumentues. Ai përbën një raportim nga vendi i ngjarjes mbi zhvillimin e protestës, pjesëmarrjen, fjalimet dhe mesazhet e shprehura nga protestuesit.

Përmbajtja e pankartave, brohoritjet, deklaratat dhe kërkesat e artikuluara gjatë protestës pasqyrohen vetëm si pjesë e kontekstit faktik të ngjarjes dhe nuk përfaqësojnë domosdoshmërisht qëndrimet, bindjet apo pikëpamjet personale të autorit.

Autori mbetet në rolin e vëzhguesit dhe raportuesit, duke synuar të dokumentojë me korrektësi zhvillimet publike, pa marrë përsipër identifikimin me deklaratat politike apo vlerësimet e shprehura nga pjesëmarrësit.

Në vitet ’70 dhe në fillim të viteve ’80, kur fushat e shkollave në Podujevë shndërroheshin në arena të vogla sportive, futbolli ishte më tepër se lojë. Ishte festë, krenari dhe garë e ndershme mes bashkëmoshatarësh, nxënësish dhe arsimtarësh.

Turnirët që organizoheshin në fund të çdo viti shkollor mblidhnin nxënës, mësues dhe spektatorë të shumtë rreth një topi që rrotullohej në një terren të thjeshtë, por të mbushur me energji rinore.

Nga ajo periudhë kanë mbetur në kujtesën tonë jo vetëm rezultate dhe ndeshje, por edhe figura që lanë gjurmë në kujtesën kolektive. Emra që sot kujtohen me respekt, mall dhe mirënjohje për lojën e pastër që kultivuan.

Kolegë dhe ish-nxënës e kujtojnë me nostalgji dhe emocione z. Daut Ajvazi nga Sveçla e Podujevës, arsimtar i Edukatës Fizike në këtë fshat. Ai kishte nisur të luante në Klubin Futbollistik “Llapi” të Podujevës, por ishte paraqitur vetëm në dy-tri ndeshje zyrtare.

Ende mbetet e paqartë pse Dauti, me gjithë atë talent, e kishte braktisur futbollin e madh. Gjatë organizimit të turnirëve shkollorë, që zhvilloheshin në vigjilje të përfundimit të çdo viti akademik, Dauti shkëlqente me lojën e tij të bukur.

Veçmas, lojën e tij e karakterizonin driblimet dhe shpejtësia në stil atleti. Po ashtu, goditjet i kishte të sakta. Ishte e habitshme nga e merrte gjithë atë energji, sepse ishte shtatshkurtër dhe i hajthëm. Loja e tij, sidomos driblimet e bukura, merrnin duartrokitje nga shumë shikues të pranishëm në këto ndeshje.

Skuadra e shkollës së Sveçlës, e përbërë edhe nga arsimtarë të tjerë si: Islam Visoka, Mustafë Ajvazi, Osman Podvorica, Rrahman Bejtullahu, Sabri Podvorica, Kadri Tërholli, Nexhmi Balaj, Maliq Shaqiri, Lutfi Musolli, Ismail Vokrri, Zejnullah Zejnullahu, Ismet dhe Jahush Llugaliu, e përforcuar edhe nga nxënësit Ali Adem Ajeti dhe Skënder e Ali Kutleshi, ishte një ekip që vështirë mposhtej nga skuadrat e tjera të shkollave të Llapit.

Në turnirët festivë apo në ndeshjet e këmbimit shkollë më shkollë, formacioni i shkollës së Sveçlës i kënaqte të gjithë me lojën e shkëlqyeshme. Veçmas binin në sy Daut Ajvazi, Ali Ajeti dhe Skënder Kutleshi.

Mesfushën e mbante stabile dhe i furnizonte me topa bashkëlojtarët Ali Ajeti, dëshmor i kombit. Veç kësaj, Aliu kishte edhe gjuajtje jashtëzakonisht të forta. Ndërkaq, Dauti si qendërsulmues dhe Skënderi si sulmues i krahut të majtë ishin të pandalshëm.

Takime derbi konsideroheshin ato ndërmjet shkollës “Vëllazërim-Bashkim” të Podujevës, sot “Shaban Shala”, dhe shkollës “Danillo Vukiçeviq”, tani “Ali Ajeti”, të Sveçlës, si dhe ato ndërmjet shkollave “Meto Bajraktari” të Gllamnikut dhe shkollave të Llapashticës, Kërpimehut, Bajçinës e Dumnicës.

Kishte vullnet dhe disiplinë. Shumëkujt mund t’i duket e pabesueshme, por terreni i shkollës “Shaban Shala” mbushej me spektatorë në të katër anët. Tregohej korrektësi. Festohej qetë dhe pa provokime.

Në këta turnirë, që për kohën kishin rëndësi të veçantë, filloi të shfaqej edhe talenti i legjendës Fadil Vokrri, atëherë nxënës i shkollës tetëvjeçare “Shaban Shala” të Podujevës.

Fadili përfaqësonte skuadrën e kësaj shkolle së bashku me axhallarët e tij, Selatin Vokrri dhe Muhamet Vokrri, mësimdhënës në këtë çerdhe të njohur të arsimit llapjan.

Merita për mbarëvajtjen e këtyre turnirëve të futbollit të vogël kishin edhe gjyqtarët profesionistë e autoritativë: Bedri Muçolli, Enver Qosa, Rifat Raçi, vëllezërit Hashim e Bislim Aliu, Vehbi Bekteshi e të tjerë.

Ikona të këtij organizimi sportiv ishin edhe futbollistët Selatin, Muhamet dhe Fadil Vokrri, si dhe Sylejman Mehmeti, Fazli Llugaliu ,Ragip Çitaku, Shaqir Gashi dhe Ahmet Haxhiu.

Shquheshin edhe të tjerë si: Daut Ajvazi, Islam Visoka, Ali Ajeti, Skënder Kutleshi nga Sveçla; Hashim Aliu, Hilmi Syla, Hamdi Mustafa-Lala, Nexhmi Hoti, Nuhi dhe Bajram Osmani, Hazir Haziri-Zogu, si dhe nxënësit Murat Bislimi, portier, Sherif Shala dhe Skënder Feta nga shkolla e Gllamnikut.

Arsimtarë dhe nxënës të skuadrës së shkollës fillore “Meto Bajraktari” në Gllamnik të Podujevës, pjesëmarrës në garat e futbollit të vogël,  tregohen të suksesshëm edhe gjatë viteve 1974–1975.

Nga e djathta, në këmbë: Hashim Aliu, arsimtar i Edukatës Fizike; Fahri Breznica; Nexhip Zeneli; Osman Ejupi-Zijaça; Hilmi Musa; dhe Nexhmi Hoti, mësues dhe lojtar.

Nga e majta, rreshti ulur: Shaip Berisha; Ejup Murat Ejupi, portier; dhe Bajram Lahu.

Ndërkaq, nga shkolla “4 Korriku” e Llapashticës, me angazhim dhe lojë dalloheshin: Sylejman Mehmeti, portier në skuadrën e futbollit dhe hendbollit të Llapit; Ahmet Haxhiu, qendërsulmues i KF “Llapi”; vëllezërit Isak dhe Fuat Qosa; Islam Bashota; Muharrem Havolli; Shefqet Cakiqi-Llapashtica, portier në vitin 1978, ende nxënës i kësaj shkolle; dhe Murat Hodolli. Ndërsa nga shkolla “Emin Duraku” e Bajçinës dalloheshin Mustafë Gashi dhe Zenel Çitaku.

Kurse skuadra e shkollës së Dumnicës, “Vuk Karaxhiq”tani “ Lasgush Poradeci”, udhëhiqej nga Emin Ajvazi, futbollist aktiv i KF “Llapi” të Podujevës dhe mësimdhënës në këtë vatër të diturisë.

Edhe pse nga ajo periudhë kanë kaluar mbi pesë dekada, shpeshherë na parafytyrohen momente të paharrueshme, të cilat nuk arriti t’i shlyejë as lufta, as dhuna e vazhdueshme e pushtuesve serbo-sllavë.

Arif Ejupi
Gjenevë, 8 qershor 2026

P.S. Çdo riprodhim, shpërndarje, publikim ose shfrytëzim i paautorizuar i këtij materiali, në çfarëdo forme apo mënyre, përbën shkelje të të drejtave të autorit dhe bie ndesh me dispozitat ligjore në fuqi. Shkelësit e këtyre të drejtave mund të përballen me masa ligjore përkatëse.

SHQIPËRIA NUK SHITET!

Protesta në Konfederatën Helvetike

Gjenevë – 11 qershor, ora 18:00

Përpara Kombeve të Bashkuara

(e konfirmuar nga policia)

Bernë – 13 qershor, ora 16:00

Përpara Ambasadës Shqiptare në Bernë

(e konfirmuar nga policia dhe bashkia)

Zyrih – 15 qershor, ora 18:00

Në sheshin Europaplatz

Njoftim i rëndësishëm për protestën e diasporës në Gjenevë!

Të dashur bashkëatdhetarë,

Zëri i diasporës shqiptare nuk mund dhe nuk do të heshtë kurrë kur bëhet fjalë për fatet e atdheut tonë. Kauza jonë është e drejtë, e pastër dhe jetike për të ardhmen e Shqipërisë!

NJOFTIM MBI VENDNDODHJEN

Për shkak të masave të rrepta të sigurisë dhe organizimit të Samitit të G7 në Gjenevë, autoritetet zvicerane, fatkeqësisht, nuk na kanë dhënë lejen për ta zhvilluar protestën përpara Misionit të Përhershëm të Shqipërisë.

Por kjo nuk na ndal! Kauza jonë zhvendoset në një pikë edhe më strategjike dhe ndërkombëtare:

Vendi: Kombet e Bashkuara – Place des Nations, pranë “Broken Chair”, Gjenevë

Data: E enjte, 11 qershor

Ora: 18:00 – 20:00

Toka është jona, e ardhmja është jona!

Ju mirëpresim në numër sa më të madh për të treguar forcën, unitetin dhe vendosmërinë e diasporës shqiptare në këtë kauzë të drejtë.

Ejani me flamuj dhe me dinjitetin që na karakterizon!

Ju lutemi, shpërndajeni këtë njoftim sa më gjerë

****

ALBANIA IS NOT FOR SALE!

Important Announcement Regarding the Albanian Diaspora Protest in Geneva

Dear fellow Albanians,

The voice of the Albanian diaspora cannot and will not remain silent when it comes to the future of our homeland. Our cause is just, sincere, and vital for the future of Albania.

LOCATION UPDATE

Due to the strict security measures and organizational requirements surrounding the G7 Summit in Geneva, the Swiss authorities have unfortunately not granted permission for the protest to take place in front of the Permanent Mission of Albania.

However, this will not stop us. Our cause is moving to an even more strategic and internationally significant location:

Location: United Nations, Place des Nations, near the Broken Chair, Geneva Date: Thursday, June 11 Time: 6:00 PM – 8:00 PM

The land is ours. The future is ours.

We warmly invite you to join us in large numbers to demonstrate the strength, unity, and determination of the Albanian diaspora in support of this important cause.

Bring your flags and the dignity that defines us!

Please share this announcement widely

Vala e protestave anti-qeveritare që ka përfshirë Tiranën po gjen një mbështetje gjithnjë e më të gjerë edhe në radhët e diasporës shqiptare në Europë. Pasi shqiptarët u ngritën në disa kryeqytete evropiane, komuniteti shqiptar në Zvicër ka organizuar tubimin e tij të parë, ndërsa ka paralajmëruar se protesta e radhës do të zhvillohet më datë 11 qershor.

Rei, një studente shqiptare që jeton në Zvicër dhe është pjesë e organizimit, ka rrëfyer prapaskenat e kësaj lëvizjeje dhe arsyet që i shtynë të rinjtë jashtë vendit t’i bashkohen kauzës së bashkëmoshatarëve të tyre në Shqipëri.

Studentja u shpreh se dëshira e tyre kryesore ishte të bëheshin pjesë e lëvizjes së të rinjve në vendlindje, pasi ndajnë të njëjtat ide me ta. Ajo theksoi se arsyet pse ata kanë emigruar për një të ardhme më të mirë janë pikërisht ato problematika që po ngrihen sot nga rinia që ka dalë në sheshet e Tiranës dhe se adrenalina dhe qëndresa e tyre u ka dhënë një pozitivitet dhe motivim të madh për të luftuar së bashku për të njëjtin qëllim.

Sipas saj, ashtu si të rinjtë në Shqipëri kanë rolin e tyre në ndërtimin e së ardhmes, edhe ata që ndodhen jashtë vendit kanë një mision të rëndësishëm, pasi mund të informojnë organizatat ndërkombëtare për situatën. Ajo shtoi se përmes këtyre protestave, emigrantët mund të tregojnë historitë dhe mesazhet e tyre, duke shprehur hapur mallin për Shqipërinë dhe vështirësitë që i detyruan të largoheshin.

Përveç solidarizimit të plotë me Tiranën, komuniteti në Zvicër ka edhe disa kërkesa profesionale që lidhen me zhvillimin e qëndrueshëm të vendit.

“Duam të tregojmë mesazhet për mbrojtjen e zonave të mbrojtura, natyrës. Nuk jemi kundër zhvillimit, por kërkojmë transparencë për çdo investim të huaj dhe shqiptar që ndodh në Shqipëri. Duam respektin e qytetarëve, dialogje të hapura dhe të bashkohemi sa më shumë e të mos përçahemi,” deklaroi studentja.

Rei zbuloi gjithashtu se i gjithë ky organizim i madh nisi në mënyrë krejtësisht spontane nga një grup i thjeshtë në rrjetin social WhatsApp. Aty u shtuan gradualisht të gjithë shqiptarët që njihnin, duke arritur shpejt në 160 veta. Ajo tregoi se pavarësisht se janë studentë dhe ndodhen në mes të sezonit të provimeve, po përpiqen të investojnë sa më shumë kohë në këtë kauzë.

Shumica e tyre janë njohur me njëri-tjetrin pikërisht gjatë protestës në diasporë. Tashmë ata po koordinohen për të dërguar letra informuese në çdo shoqatë të mundshme jashtë vendit. Studentja e mbylli mesazhin e saj me një thirrje të fortë për të ruajtur frymën paqësore të kësaj lëvizjeje:

“Dua të them se me në fund ne si rini kemi gjetur njëri-tjetrin, shpresë e dashamirësi dhe kjo sikur na ka shëruar. Kjo është lëvizje qytetare, ju lutem mos e përçani, të ruajmë paqen, pozitivitetin dhe iniciativa që është marrë nga çdo qytetar për të arritur këtu dhe për të ardhmen.”bw

Shqiptarë të diasporës janë ngritur në protestë në disa shtete të ndryshme, duke shprehur kundërshtimin e tyre ndaj projekteve të qeverisë shqiptare, përfshirë edhe ato që lidhen me zhvillimet në zonën e Zvërnecit.

Protesta janë raportuar në qytete të ndryshme si Milano dhe qytete të tjera në Itali, në Londër si dhe në New York, ku pjesëmarrësit kanë dalë në rrugë për të shprehur shqetësimet e tyre mbi vendimmarrjen dhe ndikimin e projekteve në mjedis dhe pasuritë natyrore.

Ndërkohë, reagim të fortë ka pasur dhe nga shqiptarët në Zvicër, të cilët janë mbledhur para Konsullatës shqiptare në Gjenevë, ndërsa lëshuan thirrje kundër qeverisë. Përmes thirrjeve dhe pankartave, shqiptarët në Zvicër protestuan për dorëheqjen e Ramës. bw

(Në shenjë nderimi dhe respekti, me rastin e 80-vjetorit të lindjes së mësuesit dhe instrumentistit llapjan Skënder M. Hoxha)

Disa njerëz të paepur, pa zhurmë, bëjnë punë me vlerë të jashtëzakonshme për shoqërinë.

Ata nuk kërkojnë mirënjohje publike, por jetojnë me ndershmëri dhe përkushtim, duke dhënë gjithçka për të tjerët.

Kësaj kategorie i përket edhe Skënder Muharrem Hoxha, mësues i devotshëm, atdhetar i heshtur dhe model për brezat që u rritën në kohë të vështira.

Në klasat e tij nuk mësohej vetëm shkrimi dhe leximi, por edhe dashuria për dijen, për vendin dhe për njeriun. Skënderi ishte ndër ata mësues që nuk e ndante profesionin nga misioni, sepse për të, arsimi ishte rruga më e sigurt drejt dinjitetit dhe lirisë.

Ai lindi më 6 qershor 1946 në Pakashticë të Poshtme të Podujevës. Që herët u përfshi në lëvizjen kombëtare dhe u bë një ndër mësuesit e parë të shkollës 8-vjeçare “Meto Bajraktari” në Gllamnik të Llapit.

Kisha nderin ta kem arsimtar të Muzikës gjatë viteve 1971–1972. Shquhej për butësi, maturi dhe mirësjellje ndaj nxënësve. Pozita e volitshme gjeografike e fshatit bënte që kjo shkollë të mblidhte ajkën e mësuesve dhe arsimtarëve të komunës së Podujevës.

Në kujtesën time kanë mbetur shumë figura të ndritura të asaj kohe si: Raif Ramë Shala, Muhamet Behrami, Hilmi Kastrati, Nefi Rexhepi, Shemsi Raçi, Hashim Aliu, Rasim Ibrahimi, Selim dhe Rexhep Syla, Kadri Kadriu (gjeograf i diplomuar), Shemsi Ramë Lushaku, Ymer Duriqi, Avdi Jusufi, Bislim Qamil Ejupi, Arif Rrustem Abdullahu, Hamdi Mustafa – Lala, Ismet Ali Veliu, Fehmi Rasim Ejupi, Nuhi Tahir Osmani, Hazir Haziri – Zogu, Osman Rexhepi, e të tjerë.

Mbresa të pashlyeshme la tek unë, veçanërisht, mësuesi i klasës III dhe IV, Sabri Raçi, të cilit i detyrohemi deri në frymën e fundit. Ai kurrë nuk çoi dorë ndaj nxënësve. Me këshilla prindërore na motivonte për mësime dhe na kultivonte respektin dhe solidaritetin ndaj njëri-tjetrit.

Ishte pedagog i mirëfilltë, që krijonte dashuri për jetën dhe dijen. Kjo armatë mësuesish la gjurmë të thella suksesi edhe në shkollat e qytetit të Podujevës.

Skënder Muharrem Hoxha, asokohe 22-vjeçar, ishte ndër organizatorët e demonstratave të 27 Nëntorit 1968 në Podujevë. Si pretekst u mor kjo veprimtari kombëtare dhe ai u dënua me një muaj burgim, bashkë me disa shokë, nga regjimi komunist i Jugosllavisë.

Skënderi kishte provuar prangat edhe më herët. Më 4 gusht 1967, përmes një telegrami, kishte dashur ta ftonte një mik nga Caraviku i Klinës në një aheng familjar. Telegrami ishte shkruar në gjuhën shqipe.

Në sportelin e Postës së Podujevës, me pllaka panel që gjendej afër Stacionit të sotëm të Policisë, nëpunësi serb Pavle Millanoviq, refuzoi ta pranonte ftesën vetëm pse ishte në gjuhën amtare. Jo vetëm kaq – ai e denoncoi Skënderin në polici.

Ky rast u përdor si pretekst për ta ndëshkuar. Skënder Hoxha, atëherë student i Shkollës së Lartë në Prizren, u dënua për kundërvajtje me arsyetimin absurd se kishte cenuar rendin kushtetues të Jugosllavisë, duke mos njohur gjuhën serbe si të vetmen gjuhë zyrtare.

Ajo që regjimi e quante “provokim”, për ne ishte dinjitet. Skënderi atdhedashurinë e mbolli edhe te ne, nxënësit, në kohën kur filluam të formojmë bindjet tona për Atdheun, traditat, kulturën dhe gjuhën.

Ai nuk ligjëronte vetëm lëndën e muzikës, por na mësonte të dëgjonim edhe zërin e ndërgjegjes.

Krahas arsimit, Skënderi kontribuoi edhe në jetën kulturore të qytetit. Ai ishte një ndër instrumentistët e parë të shoqërisë kulturore-argëtuese “Josip Rela” në Llap. Fryt i punës së tij të pareshtur ishte edhe këngëtari ynë i mirënjohur Ismet Bogujevci.

Mësuesit si ai nuk maten me tituj, por me ndikimin që lënë. Ata, për punën e tyre të mirë, do të kujtohen ndër breza.

Skënder Muharrem Hoxhës dhe gjithë atyre që na orientuan në udhën e shkronjave shqipe, që paskan qenë “ferrë në sy” për Pavle Millanoviqin dhe sojin e tij – u jemi përjetësisht mirënjohës!

ARIF EJUPI

Shqiptarë të diasporës janë ngritur në protestë në disa shtete të ndryshme, duke shprehur kundërshtimin e tyre ndaj projekteve të qeverisë shqiptare, përfshirë edhe ato që lidhen me zhvillimet në zonën e Zvërnecit.

Protesta janë raportuar në qytete të ndryshme si Milano dhe qytete të tjera në Itali, në Londër si dhe në New York, ku pjesëmarrësit kanë dalë në rrugë për të shprehur shqetësimet e tyre mbi vendimmarrjen dhe ndikimin e projekteve në mjedis dhe pasuritë natyrore.

Ndërkohë, reagim të fortë ka pasur dhe nga shqiptarët në Zvicër, të cilët janë mbledhur para Konsullatës shqiptare, ndërsa lëshuan thirrje kundër qeverisë. Përmes thirrjeve dhe pankartave, shqiptarët në Zvicër protestuan për dorëheqjen e Ramës. bw

Harresa, apo heshtja e qëllimshme ndaj atyre që dhanë jetën për çlirimin e Kosovës nga pushtimi shekullor serb, është një nga mëkatet më të rënda që mund t’i bëhet kujtesës sonë kombëtare.

Historia nuk ndërtohet vetëm me emrat që përmenden shpesh në tubime, libra, akademi përkujtimore apo pllaka memoriale.

Ajo ndërtohet edhe me emrat e heshtur, me njerëzit që u gjendën në çastet më të vështira, që nuk matën rrezikun, që nuk pyetën se cilës parti, fisi apo krahu i përkisnin viktimat, por vepruan sipas ndërgjegjes njerëzore dhe atdhetare.

Një ndër këta emra është Isak Hajdini – Xhaka nga Shtedimi i Podujevës, i cili përmendet rrallë, për të mos thënë fare, ndonëse akti i tij meriton respekt, dritë dhe vend të denjë në kujtesën historike të Llapit dhe të Kosovës.

Më 30 maj 1989, në Shtedim të Podujevës, në një përballje të rëndë me forcat ushtarake dhe policore të Serbisë, u plagos rëndë Ali Ajeti, i cili ra për të mos vdekur kurrë. Në atë çast të rrezikshëm, kur frika mund ta stepte secilin njeri, Isak Hajdini – Xhaka shkoi në vendngjarje dhe u përpoq t’i dilte në ndihmë Aliut.

Ky ishte një veprim i jashtëzakonshëm njerëzor dhe burrëror. Isaku nuk u largua nga rreziku. Nuk zgjodhi heshtjen. Nuk qëndroi mënjanë si spektator i tragjedisë. Ai iu afrua vendit ku gjaku i një shqiptari po derdhej nga plumbat e pushtuesit. Pikërisht aty, duke u përpjekur të ndihmonte Aliun, ai u kap nga policët serbë dhe u rrah egërsisht.

Si pasojë e plagëve të marra nga ajo dhunë çnjerëzore, Isak Hajdini – Xhaka, atëherë rreth 50-vjeçar, ndërroi jetë më 4 qershor 1989 në Spitalin e Përgjithshëm të Prishtinës.

Kjo vdekje nuk ishte vdekje e zakonshme. Ajo ishte pasojë e drejtpërdrejtë e dhunës së pushtetit serb ndaj një njeriu që kishte guxuar të tregonte solidaritet, trimëri dhe ndjenjë të lartë njerëzore në një moment dramatik.

Familja Ajeti, me të drejtë dhe me nder, vazhdimisht e ka kujtuar dhe e kujton aktin heroik të Isak Hajdinit – Xhakës. Ky kujtim nuk është vetëm mirënjohje familjare. Është dëshmi se ndërgjegjja popullore shpesh di të ruajë të vërteta që institucionet, botimet e mangëta apo kronikat selektive i lënë në harresë.

Prandaj, ngjarje të tilla nuk duhet të mbeten vetëm në kujtesën gojore, as vetëm në rrëfimet familjare. Ato duhet të trajtohen me seriozitet, me dokumente, me dëshmi dhe me përgjegjësi shkencore.

Historia e Kosovës ka nevojë për historianë që shkruajnë drejt, pa emocione të tepruara, pa anime partiake, pa interesa klanore dhe pa përzgjedhje të qëllimshme të figurave.

Vetëm kështu thuhet e vërteta. Ka ardhur koha që për periudhat e rënda të rezistencës shqiptare të shkruhen botime cilësore, të mbështetura në fakte dhe dëshmi të verifikueshme.

Nuk na duhen më pirgje librash që mjegullojnë realitetin, që lartësojnë disa duke harruar të tjerët, apo që shërbejnë për interesa individësh, grupesh e klanesh të caktuara.

E vërteta historike nuk duhet të ketë pronarë. Ajo u takon të gjithë atyre që vuajtën, rezistuan, ranë, u plagosën, u torturuan dhe u flijuan për lirinë e Kosovës.

Në këtë kuptim, emri i Isak Hajdinit – Xhakës meriton të përmendet me respekt të veçantë.

Ai nuk ishte vetëm dëshmitar i një ngjarjeje të rëndë. Ai ishte pjesë e saj. Ai ishte njeriu që, në vend se të largohej nga rreziku, iu afrua plagës së atdheut.

Një popull që harron njerëz të tillë, rrezikon të varfërojë jo vetëm historinë, por edhe ndërgjegjen e vet.

Lavdi martirit të demokracisë, Ali Ajeti!
Nderim i përjetshëm aktit heroik të Isak Hajdinit – Xhakës!

ARIF EJUPI

Prizren ka qenë dhe është qendër me rëndësi historike dhe kulturore për të gjithë shqiptarët në hapësirat e trojeve etnike shqiptare të lira, gjysmë të lira dhe nënë pushtimin e pushtuesve serbo sllavë e grek.

Veprimtaria e organizuar politike dhe ushtarake e Lidhjes Shqiptare të Prizreni, për liri e pavarësi të trojeve shqiptare ka bashkuar shqiptarët e tri besimeve.

Serbët e frymzuar nga mësimet e Bosgosllavisë në Prizren e lejuar nga pushteti i Perandorisë Osmane, përgatitnin popa që shpërndanin propogandë dhe urrejtje ndaj shqiptarëve dhe përgatitnin serb për të kryer vepra të liga tinez,e për t’ua lënë siç thuhet kopilin te dera shqiptarëve për të krijuar ndarje dhe përçarje mes shqiptarëve të besimit islam dhe të besimit -katolik.

Hudhja e kokës së derrit në Xhamin e Prizrenit dhe në Xhamin e katunit Smolicë afër Gjakovës nga serbët e përgatitur sipas këshillave dhe udhëzimeve të KOS- Bogosllavisë dhe lajmërimi tek pushteti Turkë se gjëja këto veprime i kanë kryer shqiptarët e besimit katolik.

Pushteti i Perandoris Osmane, merr masa për dëbimin e të gjitha familjeve shqiptare të besimit të krishter-katolik që të dërgohen në Azi- Jemen. Në Bazhdarhane ku kanë qenë kazermat ushtarake i kanë tubuar familjet shqiptare të besimit katolik për t’i dërguar në Azi.

Një plakë e vjetër serbe kur shef grumbullimin e familjeve, pyet një ushtarak turk, se pse po i grumbullojnë këto familje dhe kah po i dërgojn. Ushtaraku i tregon: se shqiptarët katolik naten e Bajramit kanë hudhur kryet e derrit në xhami. Plaka serbe kur e mëson arsyen e din se cili serb e ka kryer këtë vepër të ndyrë dhe i thot. A bënë me folur unë me komandantin tuaj se unë e di kush e ka ba këtë punë me emën. Athere ushtaraku e lajmëron komandantin dhe komandanti pranon të bisedonme plakën serbe. Plaka serbe i tregon se cili serb këtë e ka bërë për t’ua lënë fajin shqiptarëve katolik. Ktheni njerëzit nëpër shtëpia se nuk janë fajtor këta. Kështu komandanti jep urdhër dhe familjet lirohen dhe kthehen nëpër shtëpit e tyre.

Pas viti 2000 në veçanti në vazhdimsi nëpër disa xhamia të Prizrenit ligjëratat e disa hoxhallarëve haptas kanë mohuar e fyer Flamurin kombëtar që dihen me emër e mbiemer, është fye hapur Gjergj Kastrioti-Skënderbeu e Nënë Tereza dhe askush për aegjë s’ka dhënë kurrëfarë përgjegjësie po as organet e hetuesisë dhe Drejtësisë s’kanë bërë asnjë veprim në këtë drejtim.

Para disa kohe në Priren, shtatorja e Gjergj Kastriotit -Skënderbeut koka e përkrenarja dhe shpata u ngjyrosen me ngjyrë të arit, dihet qëllimi dhe prapavija askush s’ka dhënë kurrfarë përgjegjësie e as Komuna si përgjegjëse e ruajtjes dhe mirëmbajtjes së monumenteve s’ka bërë gjë në këtë drejtim e nga organet e hetuesisë s’kanë dhënë se deri ku kanë shkuar hetimet. Të kryet një veprim ditëm drekë siç thuhet e të mos dihet se kush e kreu këtë veprim të shëmtuar, lenë shumë për të dyshuar në hetime dhe në përgjegjësitë e Komunës.

Po tani çfarë Ju desht që mbi Shtatoren e Skënderbeut me vendos mbulesen gjëja për Urimet e Festës së Bajramit, kur ka pasur mbi tridhjet xhamia me minare të larta dhe Urimet e mbulesat e tilla të vendosen në to e jo në Shtatoren e Skënderbeut.

Po na del i njeti qëllim sikur Serbët me koken e derrit hudhur naten e Bajrimt nëpër xhami, për të krijuar ndarje e përçarje mes shqiptarëve. Serbet e kanë bërë tinez e pas shpines tani Këshilli i Bashkësisë Islame për diten me Diell haptas vepron e nxisit ndarje e përçarje ndërshqiptare. Islami Politik në veprim haptas, por organet përgjegjëse të Komunes të e hetuesisë dhe Drejtësisë duhet me vepru pa u vonu si deri më tani. Është koha e fundit për t’i parandalu e ndëshku këto veprime qëllim këqija të organizuara dhe jetësuara më qëllime të caktuara, që krijonë ndarje dhe përçarje mes shqiptarëve.

Gjergj Fishata»Vërtet ne kemi Bajram e Pashkë, por Shqiptarinë e kemi bashkë.»