VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Anketë: Ç’do të bënin femrat po të zhdukeshin meshkujt për 24 orë?

By | September 20, 2020

Komentet

Revista amerikane “The Counter Punch”: Besa, krijimi i një kulture paqeje

Nga Izraeli Sot

Shkrim i revistës amerikane “The Counter Punch”. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ndërsa hebrenjtë po persekutoheshin nga nazistët, ata gjetën strehim në Shqipëri. Më shumë se 2000 hebrenj u mbrojtën nga vendasit, të cilët rrezikuan jetën e tyre duke bërë për t’i mbajtur të sigurt .

Nga Dr. Cesar Chelala

Intoleranca fetare është në thelb të shumë konflikteve aktuale në mbarë botën. Krijimi i një kulture paqeje kërkon respekt dhe bashkëpunim midis feve të ndryshme. A mund të arrihet një nivel mirëkuptimi, i cili do të mundësonte marrëdhëniet paqësore? Një episod pothuajse i harruar gjatë Luftës së Dytë Botërore ilustron këtë çështje.

Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ndërsa hebrenjtë po persekutoheshin nga nazistët, ata gjetën strehim në Shqipëri. Më shumë se 2000 hebrenj u mbrojtën nga vendasit, të cilët rrezikuan jetën e tyre duke bërë për t’i mbajtur të sigurt .

Megjithëse gjermanët kërkuan që shqiptarët t’u jepnin atyre listat e emrave të hebrenjve që po qëndronin në territorin shqiptar, por këta të fundit refuzuan të respektonin dhe në vend të kësaj shqiptarët i mbrojtën hebrenjtë nga nazistët. Sipas Shkollës Ndërkombëtare për Studimet e Holokaustit (International School for Holocaust Studies), shqiptarët nuk kthyen asnjë hebre tek gjermanët.

Ky episod u soll në dritë nga Norman H. Gershman, një fotograf amerikan, i cili ka përfshirë fotot e pasardhësve të shqiptarëve që ende jetojnë në vendin ku qëndruan hebrenjtë,në një libër të quajtur BESA ishte shkruar: Muslimanët që shpëtuan hebrenjtë në Luftën e Dytë Botërore. Sipas Gershman, vetëm dy vende në Evropë, Danimarkë dhe Shqipëri refuzuan të bashkëpunonin me nazistët.

Besa është një koncept kulturor shqiptar që do të thotë “të mbajmë premtimin” dhe “fjalën e nderit”. Fjala ka origjinën e saj nga Kanunin e Lekë Dukagjinit, një kuvend i kodeve dhe traditave zakonore të përpiluara nga shefi i legjendës shqiptare të shekullit të 15-të dhe i transmetuar gojarisht mbi gjeneratat pasuese.

Besa do të thotë gjithashtu të kujdesesh për ata që janë në nevojë, duke i mbrojtur ata dhe duke qenë mikpritës. Kjo përpjekje bëri bashkë shqiptarët katolikë dhe muslimanë,duke marrë parasysh që 70% e shqiptarëve janë muslimanë, është e sigurt të supozohet se ata ishin primare në ndihmën ndaj hebrenjve. Në vend që t’i fshihnin në tavanet apo në pyll, shqiptarët u jepnin hebrenjve emra myslimanë, u siguronin rroba dhe i trajtonin si anëtarë të familjeve të tyre.

Gershman tregoi historinë e një tregtari shqiptar, Ali Pashkaj, i cili e priti vizitën në dyqan të një grupi të ushtarëve gjermanë që rrethonin 19 të burgosur shqiptarë. Ndër shqiptarët ishte një hebre i ri, të cilin gjermanët planifikonin të vrisnin.

Meqenëse Pashkaj foli gjermanisht shkëlqyeshëm, ai i ftoi ushtarët në dyqan dhe u dha atyre ushqim dhe verë. Ndërkohë që po i tërhoqi vëmendjen ushtarëve gjermanë, ai i dha djalit hebre një pjepër që përmbante një mesazh që e udhëzonte atë të dilte nga kamioni në një vend të caktuar dhe të vraponte dhe të fshihej në pyll. I riu ndoqi udhëzimet dhe ishte në gjendje të shpëtojë.

Ushtarët gjermanë ishin të zemëruar. Ata u kthyen në qytet dhe kërcënuan se do të vrisnin njeriun dhe do ta vinin zjarrin qytetit  nëse shqiptarët nuk do ta kthenin djalin hebre. Shqiptarët refuzuan dhe gjermanët më në fund u larguan nga qyteti. Pashkaj shkoi në pyll ku e gjeti djalin e ri dhe e solli atë në shtëpinë e tij dhe e mbronte. I riu, emri i të cilit është Yasha Bayuhovio më vonë shkoi në Meksikë dhe u bë dentist. Duke e mbrojtur atë, Ali Pashkaj po praktikonte Besën.

Gershman i tha “Jewish Chronicle”, “Shikoni, ju nuk jeni duke folur me dikë që është pro-arab. Është vërtet mjaft thjesht se ka njerëz të mirë në këtë botë. Kam gjetur muslimanë që shpëtuan hebrenjtë. Perceptimi i fesë islame si i çmendur është i pakuptimtë. Unë jam një hebre në zemrën time. Unë do të jap jetën time për Izraelin … Megjithatë, ne i kemi objektizuar muslimanët. Ata janë vetëm njerëz. Dhe në këtë popull të vogël prej shqiptarësh, ata kanë një mesazh për botën. Unë e sfidoj dikë që të shohë këta njerëz dhe të thotë se këto janë terroristë apo simpatizantë terroristë”.

Burimi: “The Counter Punch

Panorama blu nuk duhet të imitojë mavinë e Sulltan Ramës – Nga Azgan Haklaj

 

Fatmir Gerdeci (Çernobilli), duhet të largohet vetë, ky kal troje i opozitës s’duhet të ketë vend në ekipin e PD- së

Partia Demokratike e Shqipërisë ia “besoj” përzgjedhjen me mënyrën e pagëzuar me emërtesën fyese seleksionim apo skualifikim të mbi 3600 kandidaturave për deputet dhe kryetar bashkishë të mjaft personaliteteve të fushave të ndryshme të Shqipërisë një komisioni letrar të kontrolluar nga Sorosi që Shtepia e Bardhë kërkon lobing ndërkombëtar për ta shpallë terrorist dhe për t’ia konfiskuar pasurinë.
Ky seleksionim, skualifikim nga të “urtët” buçiti në media me sihariq sikur të seleksiononin geshtënjat e kalbura në thark, apo domatet e prishura në kopësht duke harruar se vetë komisioni famëkeq i sherbente diktaturës dhe neodiktaturës kur qëndrestarët blu të skualifikuar apo seleksionuar ndesheshin dhemb për dhemb me makinerinë e tyre shtypëse.
Mirë po baza e Partisë Demokratike nga Tropoja në Sarandë hodhi poshtë në mënyrë masive të “perzgjedhurit” e tyre, çka e detyroj Selinë Blu të tërheqë në heshtje votën kundërshtuese, mohuese dhe e bëri qesharakë si proces siç ndodhi tek Qarku i Tiranës me rezultat 99.99% duke eleminuar nga 140 kandidatura vetëm 1, si në kohën e diktaturës hoxhiste.
Pra Partia Demokratike misionare e lirisë dhe demokracisë ra vetë në kurthin e ideatorëve të këtij mekanizmi që shkel konventat ndërkombëtare të të drejtave të njeriut dhe nenin 45 të Kushtetutës të Shqipërisë i cili thotë :
“Çdo shtetas që ka mbushe moshën 18 vjeç, qoftë dhe ditën e zgjedhjeve ka të drejtë të zgjedhë dhe të zgjidhet”, por dhe vetë statutin e Partisë Demokratike, sepse ky komision nuk është statutor.
Sigurisht që kishte mekanizma të tjerë përzgjedhës pa fyer mijëra demokratë, intelektualë, personalitete politike që kanë kontribuar për mbrojtjen e vlerave të demokracisë dhe kanë mbeshtetur fort Partinë Demokratike në të gjitha sfidat e saj.
Kjo fushatë denigruese e vetëvetes u bë në momentet vendimtare që po kalon vetë opozita dhe shoqëria shqiptare, shteti dhe institucionet e tij të shkatërruar me çati e më themel nga Sulltani i vogël i rilindjes.
Kuptohet vetëvetiu se letrarët e “urtë” të komisionit janë vite drite larg korifejëve që i dhanë shqiptarëve e gjuhës së tyre Alfabetin Latin në Kongresin e Manastirit në vitin 1908, Gjergj Fishta, Ndre Mjeda, Luigj Gurakuqi, Mithat Frashëri etj, që benë epokë në historinë e Shqipërisë.
Po komisioni i PD- së, kalemxhinjtë e të përditshmëve shqiptare, të majta e të djathta, opionjonistë ekranesh servilë deri në neveri ndaj çdo lloj pushteti e lidershipi politik çfarë bënë për të hapur një epokë të re në historinë e PD-së, të tranzicionit politik të tejzgjatur?!
Në fakt ata bashkë me familjet e tyre kanë qenë të besuarit dhe të përkëdhelurit e diktaturës staliniste shqiptare dhe tani të neodiktaturës dhe i zgjedhin persekutorët tanë kandidatë për deputë.
Çeshtë e verteta e bënë rrush e kumbulla “përzgjedhjen”, çfarë pohon njeri mohon tjetri dhe shfaqen në media totalisht të çakorduar.
Ndoqën modelin e shëmtuar, gjoja katarsisin e Nanos, por kopjuan Ramën për eleminimin e PS dhe krijimin e bandës kriminale, sektin e rilindjes.
Në vend që ashtu si pas një beteje të humbur të rigruponin forcat rreth atyre qëndrestarëve e idealistëve që i kanë dhenë forcën dhe kurajon kësaj partie e që janë defakto legjoni i nderit i saj, që nuk i kanë dhëne asnjë futurë në qeverisje për tu ndëshkuar me votë nga sovrani, Selia Blu e dirigjuar në prapaskenë nga Ayatollah Khamenei Sali Berisha dhe klani i tij nepotik që i varet në qafë kryetarit legjitim të Partisë Demokratike z Lulzim Basha si shpata e Demokleut i shqyen dyert e saj në emër të hapjes e prurjeve të reja duke bërë kështu që të vershonin drejt saj gjithfarë mercenarësh të Ramës, bashibuzukësh të pushtetit e dallaverexhinjësh të cilët për 8 vjet jo vetëm që nuk bënë asgjë për të shlyer sadopak mekatet që kanë ndaj PD-së, të cilën e çuan në opozitë, por përtej këtij fakti i ngjyen duart në qypin me mjaltë të Ramës duke përfituar privilegje, poste e tendera sipas parimit të “gjithëpërfshirjes”, “përtej të majtë dhe të djathtës”, një teori kjo e kryeministrit sulltan për të futur në grackën e korrupsionit të pushtetit edhe opozitën.
Hapja në të katër anët e PD-së mundësoj hyrjen aty të njerëzve të kolonës së pestë që kontrollohet në prapaskenë nga Ayatollah Khamenei Sali Berisha, misioni i të cilit është për ta çuar PD- në e opozitën drejt humbjes së sigurtë të zgjedhjeve e për ta bërë kësisoj kokë turku kryetarin Lulzim Basha.
Partia Demokratike po mbush tëtë vite në opozitë, një kohë kjo e mjaftueshme për tu riorganizuar e hapur gradualisht e në një terren të sigurtë ndaj prurjeve të reja, jo vetëm nga familja e demokratëve dhe bazës së saj elektorale besnike por edhe ndaj shoqërisë civile, grupeve të interesit dhe familjeve tradicionale të djathta, të përfaqësuara nga ish pronarët dhe ish të përndjekurit politikë.
Sali Berisha u detyrua të jepte dorëheqjen në vitin 2013 nga lidershipi i Partisë Demokratike pas humbjes së rendë në zgjedhjet parlamentare.
Ishte një dorëheqje formale për tu hedhur hi syve atyre që besuan verbërisht tek ai, e njëherësh për ti mbyllur gojën atyre që thoshnin se me Berishën kryetar do të humbim prapë zgjedhjet.
Berisha u investua fort në prapaskenë që Berishizmi të bëhet ideologjia e praktika sunduese e përjetëshme e PD- së, e kur e pa se lideri Basha me mendësi e kulturë europiane të cilin nuk e lidh asgjë më të kaluarën komuniste, që refuzoj prerë e qartë mendësinë e Berishës për një lëvizje opozitare revanshiste, agresive e destabilizuese për vendin urdhëroj grupin e tij puçist në PD të mos lejonte rikonfirmimin publik të tij si kryetar i opozitës së bashkuar por e dubloaj atë vetë edhe duke e rivalizuar në daljet publike televizive dhe me protagonizmin e theksuar në parlament për të krijuar pershtypjen se ai është shpirti i opozitarizmit dhe pa atë opozita asfiksohet.
Kur e pa se nuk kishte çte jepte më iu imponua PD- së dhe frontit opozitar për të dorëzuar mandatet dhe për të mos hyrë në zgjedhjet lokale dhe e nxori komplet opozitën nga sistemi.
E kjo në sinkron në prapaskenë me z Rama.
Për të gjithë ata që janë skeptikë po i pyes publikisht?!
Ayatullahi blu e Sulltani i sektit rilindas a e ndryshuan kushtetutën brenda një nate në vitin 2008?!
A hodhën themelet e atokratizmit duke konsoliduar pozitat e veta feudale me ligjin spanjoll?!
Dekleratat e Ramës në parlament herë duke e sharë plakun Berisha e herë duke e mikluar me fjalët:
“Ju PD- ja keni vetëm z Berisha opozitar, laj thaj vetëm ai është” e përligj pohimin tim..
Po sot Berisha pse nuk kërkon publikisht ligjin me lista të hapura kombëtare apo rajonale, apo mazhoritar?!
Nuk e kërkon sepse do të dalë ndonjë Mark Krroq ta mundë si Ramiz Alinë në bllok, dhe e din mirë si politikan me pervojë të gjatë së listat e hapura sido që të jenë, apo sistemi mazhoritar janë epilogu i atokratizmit politik dhe fundi i binomit feudal Rama- Berisha.
Kurse Rama e din fare mirë se ekzistenca e Sali Berishës në politikë qoftë si deputet i thjeshtë i sherben si alibi e pretekst për të përforcuar pozitat e tij në sektin e rilindjes e në qeveri duke asfiksuar çdo zë ndryshe dhe duke e ndertuar një strukturë fashiste në jetën politike e në qeverisjen e vendit, një piramidë ku në majë të saj të qëndroj vetëm ai.
Të gjithë demokratëve të Shqipêrise ju drejtohem me një pyetje publike?!
Patriarku ynë blu Sali Berisha a ka bërë ndonjëherë thirrje për bashkimin e të gjitha forcave të PD- së dhe opozitës së bashkuar për të mos u përçarë?!
Bashkëpunëtorët e tij më të ngushtë në vite ku janë sot?!
Ku jane kopistat e tij të vitit 2005?!
Ku i ka ish kryetarët pasardhës, sekretarin e përgjithshëm dhe të tre nënkryetarët e Partisë Demokratike të Shqipërisë?!
A kanë krijuar të gjithë parti të reja në mbeshtetje të filozofisë përçarëse të z Rama?!
Si ka mundësi që të gjithë bashkëpunëtorët e Berishës të ikur nga partia e tij kritikojnë Bashën e asnjeri Berishën ?!
Si mund të jenë të këqinj e të demshëm të gjithë të përzgjedhurit e Berishës në vite e vetë autori i kësaj përzgjedhje, kësaj veprës jo ?!
Sa herë i ka përzenë si të këqinj e i ka thirrur si të dobishëm bashkëpunëtorët e vet Berisha që na kujton veprën e famshme të qershive të përmjerura të Hoxhës apo veprimet e shëmtuara të bufit ?!
Sa herë iknin ishin të këqinj, sapo ktheheshin beheshin të mirë.
A mban përgjegjësi morale sot Berisha që krejt ekipi i tij është në sulëm ndaj kryetarit legjitim dhe ai hesht pa marrë mundimin të ju kthejë pergjigje?!
Kush i ka mbetur sot Berishës përveç Fatmir Gerdecit, (Çernobillit), i cili nuk ka ku shkon përveçse në gjirin e PD- së për të mbijetuar politikisht sepse partia e tij nuk e ka një autobuz njerëz që ia sjell opozitës së bashkuar e me të cilët i shkakton mijëra vota kundërshtare ?!
Thirrja publike e Edi Ramës për deputetët e PD – së të skualifikuar për tu bërë pjesë e sektit të tij rilindas a është në akord me Berishën?!
Bashkëqeverisja si teori e Ramës a është në akord me filozofisë e Berishës “bashkëvuajtës e bashkëfajtorë”.
Teza e Ramës është sinonim i metodës së Berishës, i cili atje në prapaskenë bën “opozitë” si gjeneral i ushtrisë dixhitale dhe i hedh në betejë ushtarët e vet elektronikë sa herë rrezikohen pozitat e tij, të familjes e mercenarëve të vet që i shërbejnë.
Spastrimi i 30% të kanditaturave për deputet të legjislaturës së kaluar sherbêtor të Berishën, disa prej të cilëve ndodhen në “purgator”, por duke mbajtur disa xhepistë të PD-së dhe disa vemie që vite më parë ia rrëmbyen siglën partisë nënë për ti bërë dem në perballjet elektorale duke ngatërruar votuesin dhe tani janë kthyer në prehërin e saj jo për ideal por për përfitime është një veprim për të shpëtuar vetë Berishën, sepse është i pamjaftueshëm pa ikur adashi i Ramës, Sali Berisha, i cili është kthyer në një fantazmë politike dhe nuk mund të përfaqësojë asgjë përveçse të shkuarës së Partisë Demokratike, i cili mund të ketë ende disa idhtarë fanatikë të pa çliruar ende nga prangat nostalgjike, por i shkakton PD- së dhjetëramijëra vota kundra, e dhjetëramijëra votues të tjerë do të abstenojnë për shkak të tij.
Z Basha jeni akoma në kohë për ta kryer këtë mision jetik politik, largimin e Berishës e të njerëzve të kapur peng prej tij, të cilët janë arkitektët e humbjes së zgjedhjeve, sepse janë të lidhur ngushtë me interesa ekonomike e klanore me qeverinë e rilindjes
Z Basha duhet ta largoni Berishën me çdo kusht, jo vetëm për të mos pasur fundin e tij politik, por për ti hequr “timonierit” të pushtetit të bandave Edi Ramës patericën që e mban në këmbë prej tëtë vitesh.
Rrëzimi i Sulltan Ramës nga pushteti, është mision i shenjtë për të mbyllur epokën autokratike, për ti hapur rrugë demokracisë, shtetit të së drejtës e integrimit të vendit si kauza kryesore e PD- së dhe opozitës së bashkuar.
Z Basha nuk mund ti lejoni vetes luksin të mikloni akoma plakun egocentrik Berisha që bëhet djali plangprishës sa herë nuk i kenaqen egot e tij të shfrenuara për pushtet.
Z Basha e shkruara nuk kthehet, e të ardhmes duhet ti prijësh është një aksiomë fondamentale e politikës.
Koha ecën vetëm përpara dhe është e pamëshirëshme, për ata që nuk e njohin ritmin e saj.
Sot brezi i atyre djemëve e vajzave shqiptarë që kanë lindur e rritur në liri është shumë herë me i aftë, më i kulturuar, më idealist së brezi i viteve 90-të e lidershipi politik i asaj kohe.
Qindra mijëra djem dhe vajza shqiptarë janë shkolluar, jetojnë e punojnë në perëndim duke ecur me ritmet e shkencës, kulturës e civilizimit europian.
Z Basha ju i përkisni këtij brezi idealistësh dhe kjo është një arsye më shumë që të mos i zhgenjeni endrrat dhe idealet e tyre.

Shpopullimi si refleksi më i hidhur i një platforme politike të dështuar – Nga YLLI ASLLANI*

Braktisja e qytetarëve është fatale për një komb.

Pas larjes së duarve me parlamentin, drejtësinë, pushtetit vendor dhe uzurpimin e çdo hallke qeverisëse, vala goditëse e partisë në pushtet ka kohë që tenton Presidencën, zgjedhjet e lira dhe paralizimin e opozitës reale …

Në Shqipëri demokracia po shndërrohet me shpejtësi në autokraci dhe “sistemi i kontrolleve dhe balancave përgjithësisht ka dështuar, legjislativi është shkrirë një me ekzekutivin, Gjykata Kushtetuese dhe ajo e Lartë janë jofunksionale, dhe qeveria ka anashkaluar çdo proces demokratik”. (Freedom House).

Në këtë situatë të pashembullt politike përtej fasadave të shndritshme kriza ekonomike është ulur këmbë kryq në çdo vatër shqiptare dhe vendi po shkon drejt rrënimit.

Ndërkohë shqiptarët të heshtur po e kërkojnë të ardhmen jashtë kufijve të vendit…

Sipas anketave më të fundit konfirmohet se numri shqiptarëve që po largohen po shtohet me shpejtësi të frikshme. Shpopullimi dita ditës po kthehet në një faktor de stabiliteti. Ai po rrezikon të ardhmen vendit dhe po shkatërron ëndrrën e brezave të rinj për të jetuar në atdheun e tyre.

Shqipëria po përjeton valën e tretë të emigracionit masiv. Kufijve të vendit po i drejtohen shtresat më të konsoliduar, ato që dikur besonin se demokracia shqiptare do të prodhonte prosperitet dhe përgjegjshmëri. Krahas mijëra të rinjve po largohen tashmë shtresat e mesme të biznesit, intelektualëve, specialisteve, si dhe një pjesë dërmuese e fermerëve, blegtorëve dhe banorë të zonave rurale.

Pa dyshim çdo largim është i dhembshëm, por braktisja e fshatit dhe krahinave tradicionale është fatale për një komb. Pasi në çdo vend këto shtresa janë rezerva e fundit, bazamenti i shoqërisë, rregullatori dhe ekuilibruesi i zhvendosjeve të popullatës.

Keqqeverisja vendore dhe shpopullimi

Pa dashur të intervenoj në të gjitha fushat, po ndalem në ndikimin që kriza e qeverisjes ka në funksionimin e njësive vendore, demokracinë lokale si dhe në shpopullimin e krahinave shqiptare.

Pas reformës administrative e territoriale, si dhe mbylljes së ciklit manipulues të votave 4 viteve më parë, partia në pushtet ia doli, që nëpërmjet një skeme antikushtetuese të vendosë pushtetin e saj në gjithë territorin e vendit.

Politika drejtuese ka disa vite që nuk po i jep impulse zhvillimi shoqërisë apo luftës kundër varfërisë, si dhe frenimit të braktisjes së krahinave.

Në këto kushte pesha e sundimit një partiak ishte i tepër për supet e stërlodhura të shqiptarëve.

Edhe pse ‘flamujt e shpresës’ kanë rënë kudo, togat e pushtetarëve vendorë të emëruar së fundmi po tentojnë në krye të bashkive të falimentuara të krijojnë idenë e suksesit, për të fituar kështu simpatinë e zgjedhësve imagjinarë. Ndërkohë që qytetarët po boshatisin qytete e fshatra.

Mungesa e vetëqeverisjes, demokracisë vendore, decentralizmit, si dhe pamundësia financiare po çojnë çdo ditë në një zhvillim të dobët, pa vizion dhe të paqëndrueshëm lokal. Si rezultat kemi humbje të perspektives dhe dëshirës për të jetuar në vend.

Forca transformuese e qeverisë ka rënë, frazat e shkëputura e pa lidhje të saj nuk po frymëzojnë askënd.

Politikanët e saj kanë më të lehtë të eliminojnë kundërshtarët dhe të rrëmbejnë institucionet se sa të fitojnë aksione nëpërmjet mirë qeverisjes.

Kjo situatë është rrjedhojë e një politike pa busull.

Shkelja e parimeve të mirë qeverisjes dhe demokracisë vendore lidhet drejtpërdrejt me bllokimin e zhvillimit rajonal, papunësisë, krijimin e kushteve të varfërisë dhe humbjes së perspektivës.

Në fushën administrative: Dështimi dhe keq menaxhimi reformës së ndarjes administrative dhe territoriale ka sjellë braktisjen e qytetarëve, humbjen e subsidiaritetit, mungesën e transparencës dhe llogaridhënies qeverise vendore.

Në fushën politike: Sundimit politik i një partie, rritja e autoritarizmit, goditja e demokracisë vendore dhe vendosja nën kontroll e të zgjedhurve vendorë po ngushton hapësirat e qeverisjes vendore.

Është absurde të mendosh prosperitet demokratik, zhvillim e mirëqenie pa zgjedhje të lira, gjithë përfshirëse dhe të rregullta.

Në fushën e financave publike: Mos mbulimi me financa të mandateve të njësive lokale po shndërrohet në një makth.

Përdorimi centralizuar, korruptues dhe pa kriter i të ardhurave dhe fondeve publike në rajone po çon në faliment pjesën më të madhe të bashkive.

Shpërndarja e padrejtë e antikushtetuese e financave vendore dhe mos dërgimi fondeve ne rajonet e konsideruara të opozitës po rrit pabarazinë dhe ndarjen krahinore.

Le t’i shikojmë me radhë:

  • Dështimi i reformës së ndarjes administrative dhe territorialë

Reduktimi ekstrem dhe pa kriter i 383 njësive në 61 ishte fatal. Pavarësisht qëllimit të mirë dhe objektivave të pretenduara, reforma administrative e territoriale u modelua gabim.

Pra, fillimisht u bë ndarja e pa studiuar e hartës administrative dhe pas kësaj u bë ligji i qeverisjes vendore në funksion të tij. Në fakt, duhej bërë ligji, të vendoseshin kriteret dhe të kryhej pastaj ndarja.

Së dyti, në qendër të logjikës së ndarjes do të duhet të vendosej analiza e kostos së shërbimeve dhe efikasiteti i zhvillimit të çdo njësie vendore dhe jo ndarja mekanike e kufijve tyre.

Së treti, unifikimi i problematikës urbane me ato të zonave rurale rezultoi i pasuksesshëm. Eliminimi i njësive me profil blegtoral e bujqësor rezultoi fatal.

Në këtë mënyrë këshilltarët bashkiakë u bënë shprehës të politikave jo eficente të rilindjes urbane ne qytete dhe lanë pas dore e politikat dhe investimet e tokës, ujitjes, subvencioneve dhe agrobiznesit.

Si rrjedhojë e kësaj qindra mijëra fermerë e blegtorë janë edhe sot pa mbështetje dhe në mëshirë të natyrës e tregut.

Rritja e autoritarizmit dhe goditja e demokracisë vendore.

Zëvendësimi i të zgjedhurve vendorë në ish- komunat me administratorë të emëruar politikë është një goditje e madhe e interesit dhe përfaqësimit të qytetarëve në forumet drejtuese.

Qeverisja vendore po i largohet qytetarëve, halleve dhe zgjidhjes së problemeve që ata kanë. Bashkëqeverisja dhe rekomandimet e komunitetit po asfiksohen dita ditës.

Pjesëmarrja dhe angazhimi qytetar në vetëqeverisjen vendore është asfiksuar. Në të gjithë territorin po krijohen grupe shoqërore dhe individë të pa interesuar.

Mungesa e llogaridhënies, debatit dhe transparencës në marrjen e vendimeve komunalë po shton keqpërdorimin e fondeve publikë dhe dëmton interesat e qytetarëve.

Drejtimi i centralizuar partiak i bashkive sjell përjashtimin shtresave shoqërore, komuniteteve dhe krahinave të tëra nga mos marrja e shërbimeve.

Mungesa e demokracisë lokale sjell abuzime në pushtet, në përdorimin e fondeve dhe rritjen e shkallës së interesimit të qytetarëve për mbarëvajtjen e krahinës.

Politikat përjashtuese të grupeve shoqërore u arritën kulmin me zgjedhjet e fundit, ku i gjithë pushtetit i kaloi një partie.

E gjithë kjo klimë abuzuese dhe denigrimi sjell dëshirën për largim të qytetarëve në drejtime të një jete me dinjitet.

  • Keqqeverisja dhe menaxhimi i fondeve publike në rajone.

Në këtë depresion total, gjithsesi kishte ngelur edhe një shpresë për të nxitur vetëqeverisjen, biznesin dhe zhvillimin vendor.

Kjo lidhej me përfitimin e fondeve evropiane për rajonet, ku bashkitë e qarqet shqiptare mund të aplikonin drejtpërsëdrejti në Bashkimin Europian.

Por qeveria edhe këtë “lumë fondesh” e ktheu në favor të saj me ligjin “Për zhvillimin rajonal dhe kohezionin”, duke i lënë bashkitë dhe qarqet në rolin spektatorit.

Kështu në Shqipëri si rrallë kund në botë fondet dhe të ardhurat publike dhe europiane ndahen pa asnjë lloj kriteri, formule apo merite në mbledhjen e tyre. Ato janë pronë dhe atribut i një individi me emrin kryeministër.

Mungon partneriteti i zhvillimit rajonal apo kombëtar, i cili do të harmonizonte kërkesat e pushtetit vendor me mundësitë e qeverisë. Do të përcaktonte prioritetet dhe do realizonte debatin me qytetarët.

Ndarja e grandeve do të ngelet tërësisht politike dhe askush nuk përgjigjet pse rajone të tëra nuk marrin investime nga fondet për të cilat janë edhe ata kontribuues. Kjo dhe pse e dëmshme është tashmë edhe e padënueshme me ligj.

Partishmëria në ndarjen e të ardhurave reflektohet në mungesën e subvencioneve e investimeve në shumë krahina, në vjeljen e njëanshme të taksave dhe shkatërrimin e konkurrencës.

Kjo ka sjellë që në zona e sektorë të pa privilegjuara nga qeveria të ketë mungesë investimesh, papunësi, humbje shprese dhe braktisje masive.

Vendi po boshatiset çdo ditë dhe po shkon kështu në një drejtim të paditur, ndërkohë që qeverisja e tij ka ngelur peng e interesave okulte, oligarkisë dhe krimit të organizuar.

P.S. Për sa më sipër mund të citonim statistika, të paraqesim edhe grafikë, analiza e deduksione… Por do të ishte e tepërt.

Vetë shpopullimi vendit është refleksi më i hidhur i një politike të dështuar.

*Autori

Këshilltar për çështjet e pushtetit lokal i Presidentit të Republikës

“Poeti Laureat” – Nga EDISON YPI

Shokë,



Revolucioni në rrezik. Po duan të na e shkojnë ujin nën rrogoz. Armiqtë e brendshëm në bashkëpunim të ngushtë me armiqtë e jashtëm po duan të na rrëmbejnë pushtetin e marrë me gjak.

Sytë katër. Natën ditë ta bëjmë. Të marrim masat e duhura sa s’është vonë.

T’i vrasim me metodën më të suksesshme që njohim dhe të vetmen që dimë, pas shpine. Vrasja të kryhet përgjatë një shtegu ku askush nuk e di ku të çon sepse asnjeri nuk e di ku ndodhet. Ky shteg është Poezia.

Konkretisht: Të organizojmë marrjen e çmimit “Poeti Laureat”. Për këtë, të zgjidhen zagarët nga zinxhirët. T’i jepet prioritet armës sonë të preferuar, ushtrisë së spiunëve poetë dhe poetëve spiunë për të cilët kemi investuar pa hesap dhe jemi lodhur aq tepër. Pra atyre që, duke qenë krejt të pandjeshëm, me Poezinë s’kanë absolutisht asnjë lidhje, por kanë aftësi për shkarrashkruarje dhe janë nuhatës të hatashëm për kombinacione dhe dallavere mbijetese. Janë ata që mbahen me të madh se kanë shkruar libra të këllirshëm për punëtorët, minatorët, montatorët, barakat ku flenë, groshët që hanë, morrat që kruajnë.

Emrat e kandidatëve të preferuar nga Partia dhe Sigurimi, në vazhdim të vënies në zbatim të mësimeve të paçmuara të shokut Kurvi, u renditën me kujdes dhe përkushtim nga Besnik Helmi i Institutit të kuçedrës Nexhmije, në bashkëpunim me Çark Miun e Sigurimit të Shtetit.

Të bëhet kujdes që nga këta emra vendin e parë ta fitojë, dhe shpërblimin përkatës ta marrë, një qen bir qeni, ai më plehu, ai më i ndyri, më shpirtkatrani e zemërziu, një aq i fëlliqtë sa nga masa e përbindshmërisë të mos ketë të dytë në botë ta konkurrojë.

Ja, nga më të shquarit te më të merituarit, lista paraprake e emrave me kandidatët për marrjen e çmimit “Poeti Laureat” për vitin 2020:

 

Kurvi

Lenka Çuko

Kadri Hazbiu

Simon Stefani

Themie Thomai

Feçor Shehu

Ver Llapa

Partizani Meke

Gzim Kulufi

Zija Shkurti

Heroi Heshtanak

Heroina Squku

Qen Lehu

Zagar Zorraxhiu

Bushtër Buçja

Zhabë Nëpërka

Skile Zagari

Morr Llozi

Gëlbazë Këllira

U SHUA NJË LUFTËTAR I SHQIPTARIZMIT Studiuesi Nuri Dragoj – Nga Kadri Tarelli

Djathtas V.Kona, B. Saliasi, K. Tarelli, N. Dragoj

Me gazetarin dhe studiuesin Nuri Dragoj jam njohur vite më parë, rreth 17-18 vjet të shkuara, në mjediset e redaksisë së gazetës “Mësuesi”, kur unë, një herë në javë, apo një herë në dy javë, çoja shkrimet e mia, (me disketa), si forma më moderne e atyre kohëve. Ishte Viron Kona, at’herë redaktor i gazetës, i cili pasi regjistronte shkrimin në kompjuter, me ftonte për kafe, në një lokal të vogël në oborrin e pasmë të Ministrisë së Arsimit në Tiranë.

Nuk e di si e kanë përjetuar të tjerët, por çuditërisht shumë rrallë mund të mbeteshim vetëm në tavolinë, pasi miq, shokë, gazetarë dhe shkrues artikujsh, mes tyre, si puna ime, shumë mësues e drejtorë shkollash, që pasi përshëndeteshim uleshin dhe fillonin bisedën, madje edhe pa u prezantuar, duke menduar se kishim të njëjtin problem: Gazetën.

Në një nga këto dit, rastisi që u njoha me Nuri Dragoj dhe që atëherë u bëmë shokë dhe miq të mirë. Aso kohe ai ishte kryeredaktor i gazetës “Republika”, ndaj  shpesh më kërkonte shkrime të cilët i botonte menjëherë, duke më nxitur të gjej tema të ndryshme, jo vetëm probleme arsimore. Unë mjaftohesha t’i shprehja mirënjohje për kujdesin, që i pranonte në heshtje.

S’besoj se jam i vetmi që e them, se rastësia të njeh me dikë, ndërsa miqësia lidhet vetëm kur miku zgjidhet, pasi përputhen në kulturë, në marrëdhëniet njerëzore e shoqërore e sidomos në idetë, mendimet, madje edhe kundërshtitë. Më mjafton një shprehje e tij, për të përcaktuar edhe karakterin njerëzor të tij: “Dua njerëz që e përdorin gojën për të folur dhe jo për të kafshuar, që i përdorin buzët për të puthur dhe jo për të pështyrë”. Kjo ishte edhe arsyeja, që sa herë shkoja në Tiranë dhe takohesha me shkrimtarin Viron Kona, Prof Murat Gecaj, kritikun Sejdo Harka, shkrimtarin Bashkim Saliasi, gazetarin Fran Gjoka dhe Ibrahim Hajdarmataj, do t’i bënim thirrje në telefon edhe Nuriut, i cili na sajdiste në shumicën e herëve.

Më gjatë me të, kam ndenjur në dy raste, që i quaj fatlume dhe të magjishme, sepse nuk përsëritën më:

  1. Korrik 2017. Me makinën e Nuriut që e ngiste vetë, u rehatuam edhe tre shokë: Viron Kona, Bashkim Saliasi dhe unë, që udhëtuam nga Tirana drejt qytetit Bajram Curri, me rastin e paraqitjes së librit “Thesari Kombëtar. 7-8”, botuar nga “Lidhja e Shkrimtarëve dhe Artistëve shqiptar “Papa Klementi XI. Albani”, që vepron në Suedi. Veprimtaria u organizua në mjediset e Muzeut Historik të qytetit, nga Klubi i Shkrimtarëve dhe Artistëve, të Tropojës, i drejtuar nga z. Lulzim Logu. Patëm një pritje tejet miqësore.

Këtë ngjarje që e pasqyrova në një shkrim me titull: ““Thesari kombëtar” vjen në Tropojë”, ku përmenda: “Të pranishmit e mirëpritën dhe vlerësuan vendimin që “Lidhja e Shkrimtarëve dhe Artistëve shqiptar “Papa klementi XI. Albani”, pranoi “Anëtar nderi”, studiuesin e njohur z. Nuri Dragoj dhe Profesorin e shkencave sociale z. Zydi Dervishi, të cilët iu bashkuan listës së gjatë të emrave të pranuar më parë, ku mes të tjerëve janë edhe Murat Gecaj e Viron Kona nga Tirana dhe Flora Dervishi nga Durrësi”.

  1. Pak dit pas kësaj ngjarje të bukur, në mesgusht 2017, një tjetër udhëtim edhe më i këndshëm drejt qytetit të Mitrovicës, ku u pritëm nga nikoqirët z. Hysen Ibrahimi, kryetar i Lidhjes së shkrimtarëve dhe artistëve shqiptar “Papa Klementi XI-Albani”, Suedi dhe z. Bajram Muharremi-Bistrica, nënkryetar. Të dy bij Dardanie nga Drenica, banues në Suedi. Mes nesh ishte edhe Nuriu. U lumturuam, pasi përmbushëm një ëndërr, sepse asnjëri nga ne nuk e kishte parë këtë qytet shqiptar me shumë histori të trazuar. Këtë herë në timon ishte profesor Zydi Dervishi. Fjala u kënaqëm është shumë e vakët për të shprehur ndjesinë që përjetuam, jo vetëm nga mikpritja tradicionalë shqiptare. Këto i shprehëm edhe në fjalën tonë në TV. lokal “Mitrovica”, që u transmetua po atë mbrëmje nga gazetari Fazli Muharremi-Tali.

Plot kureshtje vizituam qytetin. E shkelëm dhe e kaluam edhe urën mbi lumin e Ibrit, që ndan në mes Mitrovicën dardane. Bëmë fotografi pranë shtatores së Isa Boletinit. Në të tilla raste të përfshin frymëzimi, ndaj shkrova:

“Mitrovicë e bukur, pse mbetesh e ndarë,

Veriu me serbë, jugu me shqiptarë?

Ibri shkon në mes, me këngën e vrarë,

Nuk e dimë ç’ thotë, kur tërhiqet zvarrë!”. Kadri Tarelli. Libri: Koha në vargje”. Poezia: “Mitrovicë dardane! Largoji ato re!”.

Djathtas Z. Dervishi, V. Kona, B. Muharremi, N. Dragoj, H. Ibrahimi, K. Tarelli

Nuk kam ndërmend të shkruaj jetëshkrimin e mikut tona Nuri Dragoj. Po mjaftohem vetëm me pak fjalë, për t’i lënë vendin veprave dhe vlerësimet që i bëjnë autorë të ndryshëm, shkrimtarë, kritikë dhe historianë:

Nuriu, me një karrierë të gjatë si gazetar profesionist, ka filluar që me gazetën “Zëri i Popullit” dhe më pas në shumë organe shtypi. Ka qenë kryeredaktor i gazetës “Republika”, punonjës në Institutin e Historisë, kryeredaktor dhe botues i gazetës “Dëshnica”. Është autor i shumë librave të karakterit studimor-historikë, monografi personalitetesh të nderuar, si luftëtarë, dijetarë, atdhetarë e letrarë, etj, etj.

Më poshtë pa paraqes një listë prej botimeve të tij më kryesore:

“Lumo Pavari”, 2004

“Hajrulla Muhametaj”, 2005

“Dëshnica dhe Dëshnicarët (3 vëllime), 2005-2008

“Eshtra që akuzojnë”, 2006

“Trebeshina, një jetë para gjyqit”

“Shqiptarët dhe grekët”, 2009

“Familja Qerimi në sfidat e pentagramit”, 2010

“Monografi – rreziku i shkombëtarizimit”, 2011

“Xhevahir Spahiu, sfidat e poetit”, 2012

Prapaskenat e Konferencës së Londrës”, 2013

“Arsimi në Përmet (1912-1944), 2015

“Përmeti midis dy luftërave botërore”, 2015

“Në përballje me krimin”, 2016

“Përmeti dhe Lufta e Dytë Botërore”, (3 vëllime)

“Dhimbje shqiptare”, (Skica dhe ngjarje historike),

“Njerëz të pushkës dhe të penës”.

Siç vihet re, pjesa më e madhe e librave i kushtohet historisë së kombit Shqiptar, si problem i pa zgjidhur përfundimisht, i mbetur nën kërcënimin e vazhdueshëm të fqinjëve lakmitarë dhe dallavereve që bëjnë kancelaritë e huaja.

Mjaftojnë këto pak fjalë për të kuptuar të gjithë mendimin e tij shkencor, historik, letrar dhe filozofik, mbi kombin dhe shtetin shqiptar dhe gjendjen në të cilën ishte, është, dhe po vazhdon të ndodhet edhe në ditët  sotme: “Në të gjitha momentet e ekzistencës së vet, Shqipëria i ngjante një fëmije, të cilin e rrihnin çdo ditë, por nuk e linin të qante. Edhe në çastin kur po bëhej gati të fliste, fqinjët po përgatiteshin t’i prisnin gjuhën, mbase edhe kokën”. Nuri Dragoj. “Prapaskenat e Konferencës së Londrës”. Diku edhe pyet me dhimbje:A ka strategji kombëtare, për zgjidhjen e çështjes shqiptare? Pyetje që shpon plagën e hershme. Heshtja është tragjike, sepse dhemb akoma më shumë sot, kur kemi shtetin tonë dhe shohim e dëgjojmë se ç’ pazare bëhen.

Një thënie Rusoit të ndritur na rrëfen: “Shkalla e vlerës së një libri, varet jo vetëm nga fakti se sa të emocionon, por edhe sa të bën të mendohesh”. Ndërsa unë shtoj pa modesti, se kur libri të frymëzon është më shumë se kaq: është mrekulli dhe ka brenda madhështi. E them këtë se librit “Prapaskenat e Konferencës së Londrës”, pasi e lexova, i kushtova shkrimin: “Një libër që nuk pata guxim ta çoj deri në fund”. “Prapaskenat e konferencës së Londrës”. Autor Nuri Dragoj. Shkrim që u publikua:  Fjala e lire”. Londër, më: 29. 06. 2018. Gazeta “Durrësi Bulevard”. 29. 06. 2018, edhe në disa portale të tjerë. Më pas vazhdova edhe me një poezi që ka titull ngacmues: “Europa e prish pazarë, sa kohë jemi të përçarë”. Kadri Tarelli. Libri; “Koha në vargje”.

         Lidhur me librin dhe shkrimet për të, akademiku Eshref Ymeri, anëtar i Akademisë shkencore-letrare, shqiptaro-Amerikane me seli në New York, shprehet: lexova analizën mjaft serioze të librit “Prapaskenat e Konferencës së Londrës”, me autor studiuesin e mirënjohur dr. Nuri Dragoj, një intelektual ky me formim të admirueshëm nacionalist.

Ndërsa Bashkim Saliasi shkruan: Në javën e trete të shtatorit 2020, Nuriu më dhuroi dy libra të botuara kohët e fundit: “Dhimbje shqiptare”, (Skica dhe ngjarje historike),  dhe “Njerëz të pushkës dhe të penës”. Është kënaqësi t`i kesh në bibliotekë dhe, kur ke nevojë të njohësh më shumë për ngjarjet historike, ke se çfarë mëson.

Bashkimi nuk e dinte se ç’do të ndodhte pak dit më pas. Kështu me fjalë zemre e uron: “Urime miku im Dr. Nuri Dragoj dhe suksese në punën tuaj krijuese dhe studiuese. Të uroj shëndet dhe qofshi mirë nga hera familjarisht dhe sa më shumë krijime të tjera të bukura letrare artistike dhe studime me vlera historike. Respekte”. Revista “Dituria”. Suedi. Shkrimi “Një jetë kushtuar gazetarisë, studimeve historike dhe letërsisë”. 15. 10. 2020.

Sejdo Harka: Ti  Dr. Nuri Dragoj do të mbetesh në zemrat tona modeli i njeriut modest, që nuk dije të mburreshe, por me thjeshtësinë dhe dashamirësinë që të karakterizonte, i dhe shoqërisë vlera me studimet e tua historike.

Viron Kona: Nuriu e ka dashur shumë Atdheun, ndaj i ka kushtuar asaj dhe mbrojtjes së interesave kombëtare, energjitë e jetës së tij, të shpalosura në vepra me vlera të mëdha, të cilat kombi shqiptarë do t` i ruaj si margaritarë të rrallë të dijes dhe të shprehjes së patriotizmit të zjarrtë. Mesazh ngushëllimi drejtuar familjes.

Kujtim Mateli: Redaksia e gazetës “Dëshnica”: “Jeta e Nuri Dragojt ka qenë një përpjekje e pamposhtur për të thënë të vërtetën, për padrejtësitë që i janë bërë Shqipërisë, përgjatë gjithë historisë së saj. Ky përkushtim e nxiti që të studiojë historinë e Shqipërisë dhe të mbrojë doktoraturën në histori. Aq sa ishte një shkencëtar në fushë të studimeve historike, të tillë lartësi krijoi edhe si atdhetar i vërtetë. Nuriu, gjatë gjithë këtyre viteve të fundit, ndjehej i shqetësuar se nën agresivitetin e fqinjëve po rrudhej dimensioni shpirtëror i shqiptarëve………”.

Nuri Dragoj nuk është më mes nesh. Me keqardhje po sjell në kujtesë një telefonatë, bërë aty nga fundi muajit shtator 2020, ku Nuriu pasi më pyeti për shëndetin, më njoftonte, se kishte dëshirë të më dhuronte dy librat e tij të fundit. Unë iu shpreha: “Koha është e vështirë. Dy rrugë ka: ose të vi unë në Tiranë, ose të vish ti në Durrës. Dëgjova të qeshurën në telefon, ndaj vazhdova: Kam qejf të vish ti në Durrës, se edhe unë kam botuar një libër të ri”. Por nuk qe e thënë të takoheshim më! Ishte hera e fundit që i dëgjoja zërin. Do të na mungojë gjatë fizikisht.

Nuriu prehet në parajsë, duke lënë pas veprat e tij me vlera shkencore dhe atdhetare. Ato janë monument që ai i ngriti vetes, për të mbetur në përjetësi.

Kështu do të jetë përherë i gjallë mes nesh dhe krejt shqiptarëve, duke i dhënë të drejtë të diturit Moikom Zeqo, që na ka lënë ca fjalë të arta:

“Kur një krijues ndahet nga jeta, mbyllet një portë, por ai le me dhjetëra të tjera, që do të hapen nga brezat në përjetësi”.

 

Kadri Tarelli

Fundi i vjeshtës së dytë. 2020.

KOMPLOTI TERRORIST MBI QEVERINË E KOSOVËS – Nga Binak MAXHARRAJ

-Komploti terrorist mbi qeverin Hoti mund te jetë akt i PAN-it,sepse aktret e kryerjes së këtij akti te shemtuar dolën te ishin te PDK dhe NISMA.
-A funksionoi zingjiri i sigurisë shtetërore,apo deshtoi,kur dihet se sulmi ne Thesarin e shtetit ndodhi me 9 tetor 2020.Kurse u bë publike vetem pas 10 ditësh.Gjat kësaj shprastire kohore komploztstet paten kohë te mjafteshme që parat e vjedhura ti shpërndajn në mbi 17 kompani dhe individ tjere,por edhe një shumë te madhe e transefruan jasht.Por edhe nje shume e madhe mbi 1 milion eruro u dhanë në emer te projekteve te Ministrisë se Infrastrukturës ne emer te”rehabilitimit të rrugëve”.
-Si është e mundur qe për te gjitha këto opratcione pas vjedhjes te mos e di shteti dhe ti parandalon.Ku ishte AKI hetuesia,prokuroria,policia qe u zunë ne gjumë për afër 10 ditë te tëra.Pse po heshtë Ministria e infrastrukturës pasiqe komplotiste i paskan nda mbi 1 milion euro për siç thonë.”ne rehabilitimin e rrugësve”.A gishte,a ka dorë në këtë unë të pisër edhe kjo ministri,e cila po heshtë,por e cila edhe nuk po hetohet nga organet e hetuesisë.
-Por, me e rëndesishme është të zbulohet së kush qendron pas këtij komploti terorist qe e sulmuan Thesarin e shtetit ne pikë të dritës.Sulmuesit nukishin vetem me siguri e kanë pas mbeshtetjën e fortë ndaj dikujt.
1.Kosova është bërë arëne e aferave,skandaleve,komploteve dhe e krimit të organizuar.
Shteti i jonë Kosova është bërë si ajo mushka teknefece që i hyë e zhdrypë çdo kush Që 20 vjet pas luftës ky shtet i joni thehet,vjedhet ,palqktet jo nga te huajt,jo më nga Serbia,por thjeshtë nga tanet,te cilët ktij shteti po i hypin e zhdrypin siç po duan pa u penguar nga askush,as nga drejtesia e as nga policia..Shteti i Kosovës qe 20 vjet në liri as se si ta merrë vehtën te mëkambët,as se si ta gëzoi lirin e fituar ne luftë,as se si të këtë një zhvillim ne dobi te mirëqenjës ekonomike për qytetarët.Që 20 vjet qyteraret e Kosovës po ikun nga shteti i vetë,siç thuhet sikur nga thiu,duke e marrë arratin ne vendet tjera për një kafshat buk për femijt e tyre,sepse këtu ne vend nuk po e gjejnë ua rrembyen ata të mëdhenjët e luftës,thuese se në emer te luftës ata kanë te drejtë ta vjedhin ta plaqëkisin,por edhe ta rjepin këtë vend duke mos dhënë kurrfarë përgjegjesia,ata e humbën epitetin e luftetarit te lirisë,duke e marrë ate të mercenarit qe paskan luftuar për interesat e veta e jo te shtetit i cili u nëpërkemb ndërshekuj derisa e fitoi këtë gjysmë liri te cilën edhe ate nuk po e gëzon plotësishtë.
Qe 20 vjet Kosova e gjorë është bërë arën e skandaleve,aferave,krimit te organizuar nga ana mafive te ndryshme politike dhe ekonomike te cilat e kanë kapë shtetin për fyti deri ne plasje.Që 20 vjetë nuk ndegjojmë ndonjë lajmë të mirë për Kosovën dhe popullatën e saj pos keqpëdorimeve vjedhjeve,hajnive dhe plaqkitjeve nga ana e atyre qe e kanë kapë shtetin me dhunë.Këta plaqekites,këta hajdut janë nga te gjitha partrit politike ne Kosovë,por këtu prijnë PDK të cilët ne emer te luftës për tu pasuruar pa meritë janë në gjendje të bëjnë çdo gjër,bile edhe të vrasin kundërshtarët e tyre.Nuk janë fortë largë nga PDK edhe AAK,Nisma por edhe LDK sillët aty pari.
Për shkak te të gjitha këtyre hajnive,vjedhjeve dhe keqpërdorimeve shteti është rrexuar në gjujë,e ka humbë imazhin në botë,ku çdo raport i progresit,qoftë ai qe vjenë nga Amerika,Evropa apo gjetiu na akuzojnë për këqeperdorime dhe korrupcion i cili nuk luftohet fare,sidomos ne nivelët e larta ku gjendet edhe koka e krimit te organizuar.Nuk luftohet sepse kemi qe 20 vite prokurori dhe gjyqesi te kapur nga mafiozet,nga strukturat e korruptuara politike te cilat ia zenë frymën veprimit te lirshëm te drejtesisë në Kosovë.
2.Komplotistet e sulmuan qeverinë e Kosovës mu ne zenren e saj,ne polici duke vjedhur çdo gje ne dhamën e deshmive,dokumete,ari,florinjë,etj.
Nuk luftohën krimet ekonimike por as krimet e te vrarve gjat dhe pas luftës të cilët u vranë për kundërshtime politike te cilëve as eshtrat nuk u gjenden.Nuk luftohet as korrupcioni anipse vendi është i mbushur përplotë më këso afërash.U vodhë dhoma e deshmisë në Prishtinë mu ne zemren e policisë se Kosovës vite me parë,si dhe ajo e ngjajshme në Pejë për çka nuk është bërë asnjë hetim serioz në zbulimin e aktorve te vjedhjes se deshmive,pastaj afera me qytetaret turq te cilët ne pikë te dritës u kidnapuna duke u debuar për ne Turqi si gulenist,si dhe shumë afera e skandale tjera ne demë te shtetit te cilat rrinë te fjetura ne sirtarët e drejtesisë sepse nuk guxojnë ti nxjerrin për ti hetuar,pos disa rasteve minore.
3.Afera “Toka”ku humbën me mijera dhe qindra hektar tokë Kosove,sikuar ajo te ishte e dreqit dhe jo e shtetit te Kosovës,ku një ari shitej për një euro.A si thonë kësaj hajni ndër duar,nder tavolinë?!
Por,këto ditë doli edhe afera “Toka” ku janë përfshier figura te larta politike duke e blerë falas me qendra e mija hektar tokë gadi ne stilin 1 ari 1 euro,pra aq sa kushton një burek.Kjo është e turpshme,e tmershme,skandaloze qe në këtë mënyrë të përvehtesohet gadi falas pasuria shteterore.
Nodhin këto dhe asgjë askujtë?!
Asnje hetim,asnjë kërkim sikur toka e Kosovës te ishte tokë dreqi e jo e shtetit?!
4.Komploti terrorist i këtyre diteve duke e sulmuar Thesarin e shtetit?!
Por kjo e fundit e këtyre diteve qe doli kur hajdutet benë aktin më barbarë teroristë duke e sulmuar qeverin e Kosovës,përkatesishtë Thesarin e shtetit duke i vjedhë hiq me pak se mbiu 2 milion euro,duke e vjedhë pasurin e shtetit,taksat e tatimpaguesve,ndjersën e punëtorve,duke e vjedhë buxhetin e shtetit,duke e vuar ne pyetje edhe vetë sigurin e shtetit edhe ashtu te brishët.
Si është e mujndur qe kjo te ndodhë?!
Është shumë e qartë kur kemi një shtet të brishtë,te pasigurtë ku pushtetarët tanë me shumë kujdesën për vjedhjën e shtetit se për mbrojtjën e tij,ku siguria është e brishët ne çdo cep dhe segment te shtetit,ku pushtetarët me shumë sillën rreth mullarit te vetë, rredhë vallës së krimit te organizuar dhe korrupcionit,atehere është e kuptueshme se hajdudet nuk rrinë gafil,sepse në këtë tollovi,ne këtë rremujë shteterore edhe ata e kërkojnë hisën e vetë dhe e gjetn bash aty ku është Thesari i shtetit duke e sulmuar ne menyrë më brutale,me barbare dhe duke e transferuar thesoarin mbi 2 milion eruro ne një kompani private LDA Group shpk ne Llapushnik te Drenasit pastaj këto para duke i transferuar jashtë bash si ne filmat horror.Kjo i la hije te keqe Drenicës së Shaban Polluzhës,Azem e Shore Galicës.kjoi la hije te keqeDrenices së Adem Jasharit i cili e fijoj gadi krejtë familjën për te ardhë te liria,për te mos na ndodhin gjlëra te këqija.U indentifikuan edhe hajnat,teroristet qe i sulmuan financat arkën e shtetit siç janë Labinot Gruda i PDK,Kadri e Valon Shala te Nismes pra nga kazani i pronto mafisë dhe mafiozve te PAN-it.
Shtohet pyetja si është e mundur qe një skandal i këtillë terrorist mbi shtetin tonë te heshte kaq gjatë?!.
Sulmi u kry me 9 tetor kurse zbardhja e krimit u zbulua,u bë publike pas 10 ditësh.Distancë e mjaftueshe qe komplotistet,sulmuset e shtetit te rahatojnë prenë e tyre pa i penguar askush.Ata e bën maskadër prenë e tyre duke u munduar me ja humbë fijën.Ata pjesëm me te madhe nga”pasuria”e tyre e vjedhur e te deponuar fillimisht ne llogarin e LDA Group me seli ne Llapushnik te Drenasit duke e shpërndar në hiç me pak se ne 17 xhirollogari tjera ne kompanit vendore,por edhe duke transefruar jashtë parat e vjedhura.
Por është edhe me shumë interesant se si komplotistet u bënë “zëmër mirë” qe me parat e vjedhura nga shteti ti ndihmojnë shtetit nga i cili e vodhën Thesarin e tij.
Skandaloze apo jo?!
Sepse komplotistet,terroriste e hajnisë financiare,te Thesarit të shtetit u kujdersën edhe për”rehabilitimin e rrugëve të Kosovës”duke ndarë gjoja për këtë qellin ne projektet rrugore qe ishin nenë përkujdesjën e Ministrisë së Infrastrukturës gadi 1 milion euro.Si mësuan se këto projekte rrugore janë nenpëkujdesjën e kësaj ministrije qe u treguan aq dashamirës.
5.Komplotistët ia lanë Minstrisë së Infrastrukturës “kopilin” te dera?!
A mos vallë pati ndonjë lidhje midis kësaj hajnije dhe Ministrisë së Infrastrukturës?!
Këtë po e thëmë me plotë te drejtë sepse anipse komplotistet ndanë shuma te medha për siç thonë për “rehabilitimin e rrugëve te Kosovës”,si nuk vrejti kjo Ministri qe po dërdhën parat ne këto projekte rrugore.Apo heshti me qellim.Si është e mundur qe pas zbulimit te përkujdesjes”rrugore”nga komplotistet te mos këtë asnjë hetim ndaj kësaj ministrije.Edhe aq më keq pse kjo Ministri po heshtë pasiqe komplotistet ia lanë “kopilin” te dera.
Dhe krejtë në fund në dukje te parë këta komplotist,këta hajna te shtetit,dukën si njerez të vegjel të pa rëndësishëm,njerëz pa peshë te madhe politike.Por,drejtesia duhet te zbulojë se në këtë plaqkitje nuk janë vetem këta aktor kryesor,nuk janë vetem kryes të vepres penale, por ajo me e rëndësishma qe duhet te zbulohet janë aktoret e komplotit terorist,te zbulohet se kush qendron pas tyre,cila është ajo forcë,ajo mafi politike apo grupe te forta kriminele duke e sulmuar thesarin e shtetit.Të hetohet dhe zbulohet cila është ajo fuqi,apo ai grup krimninlesh mafioz,apo edhe mund te jetë edhe ndonje kriminel apo mafioz i fuqishëm qe qendron pas këtij akti terorist ne arkën e shtetit.Nuk kanë mujtë qe këta tre veta të bëjnë në krye ne vehte këtë akt te shemtuar terorist finacianr qe ja qiti faqen e zezë shtetit ne botë.Kjo duhet te jetë një rremujë e madhe e komplotisteve te niveleve te ndryshme shteterore.
Duhet të zbulohën siç thuhet peshqit e mëdhënjë lideret politik mafiaz të cilët qendrojnë kësaj vepre makabre.Pa zbardhjen e tyre vështirë se do te delë e verteta ndonjeherë sikurrse nuk doli e as qe u zbulua afera e vjedhjes se deshmive ne zemrën e plicis së Kosovës ne Prishtinë dhe asaj ne Pejë sepse e kemi e një prokuri dhe gjyqesi te kapur nga grupet e ndryshme kriminele te krimit te organizuar te cilat edhe do mundë te jenë të përziera ne këtë aferë.
Në këto kushte të sotit me një hetuesi,gjyqesi te kapur nga grupe mafioze politike qe interesin nuk e kanë në mbrojtjën e shtetit por të kapitalit te tyre të vjedhur një gjë e tillë është vështirë te zbardhet deri ne fund,do mbesin shumë mistere te pa zbuluara deri ne fund.
Është e udhesë qe te formohet një komision i pavarur,bile pse jo edhe parlamentar,ku do te futën edhe njerez me integritet nga të gjitha segmentet shoqerore por edhe nga shoqeria civil qe te zbardhët kjo afër,kjo hajni e shekullit sepse u bëmë prrala e botës,te vidhët Thqsari i shtetit a e shkrepë asnjë plumb do te thotë se pas kësaj qendrojnë njerez te fuqishëm,politikan dhe lider,te cilët duhet te zbulohën dhe te kapën për ta shpetuar shtetin nga vetë “drejtuest e shtetit.

Piloti i parë i Kosovës, historia e tij si dëshmitar i një masakre qysh në fëmijëri

Kur Afrimi ishte tetë vjeç, papritur familja e tij, nga tetë anëtarë; dy prindërit, katër vëllezër e dy motra, mbeti në gjashtë persona.

Paradoksalisht, vuajtjet e familjarëve të shpëtuar nga lufta, u lehtësuan vetëm në vitin 2015, kur mbetjet mortore të babait dhe vëllait të tij, u gjetën në një varr masiv dhe u rivarrosën në vendlindje. Sidoqoftë, ëndrrat duket se nuk i vret as plumbi. Aq më pak të një fëmije.

“Gjithmonë e kam pasur si ëndërr të bëhem ushtar. Një ëndërr më reale ka qenë kur ka filluar lufta, ku edhe kam parë ushtarë të UÇK-së”, e nis rrëfimin Afrim Zabeli, piloti i parë i ushtrisë së Kosovës.

Shumë ëndrra të tjera u shuan që të shpëtuarit të rrëfejnë kujtimet e një kohe të rëndë.

“Shumicën e pamjeve e të kujtimeve i kam të freskëta”, thotë ai.

E kujtimet për ata që në një mëngjes prilli të thyer, papritur u shndërruan në numra të vrarësh, mbesin ende të freskëta.

“Data ka qenë 5 prill 1999, kur na kanë mbledhur në një pjesë këtu, tek ajo pema aty. I kanë mbledhur të gjithë burrat e fshatit. Pasi ne jemi larguar diku rreth 500 metra apo afërsisht 1 km, janë dëgjuar krismat, ku kanë pushkatuar rreth 98 fshatarë”, tregon Afrimi.

Në mesin e tyre ishin edhe babai i Afrimit, Xhemajli dhe vëllai Burimi, atëherë vetëm 13 vjeç.

“Babai ka pasur pak problem me shikimin. Vëllai i madh ka qenë shumë i afërt me të dhe ka ndodhur që deri tre apo katër herë e kanë larguar serbët vëllanë nga babai, mirëpo nuk është larguar dhe prapë është kthyer tek ai. Por serbët nuk e kursyen atë dhe e pushkatuan edhe atë bashkë me babanë”, rrëfen ai.

Një rrugë në fshat e mban emrin e 13-vjeçarit Burim Zabeli, nëpër të cilën çdo ditë kalon vëllai i tretë, Afrimi. Jeta dhe ëndrrat vazhdojnë.

“Shkollën fillore e kam përfunduar në Rezallë. Shkollën e mesme e kam vazhduar në Skenderaj, në gjimnazin ‘Hamzë Jashari’, Shkencat Natyrore. Pas përfundimit të shkollës, filloj të realizoj ëndrrën time që e kisha nga fillimi i luftës e deri në përfundimin e shkollës së mesme. Dhe, ajo ëndërr më është bërë realitet”, thotë Afrimi.

Largimi nga vendi, as që bën pjesë në listën e synimeve të një piloti, me të cilin krenohet ushtria e një shteti.

“Sa herë kam pasur ndonjë sfidë, gjithmonë e kam kujtuar të kaluarën, duke u nisur prej familjes sime. Vitet e fundit të Akademisë Ushtarake, aty lindi edhe dëshira ime që unë të jem pilot ushtarak dhe t’i shërbej e t’i mbroj trojet tona nga qielli i bukur i Kosovës.

Të jesh pjesëtar i Ushtrisë së Kosovës, e veçanërisht të jesh pilot i Ushtrisë së Kosovës, është nder dhe krenari shumë e madhe për mua e besoj për të gjithë pjesëtarët e ushtrisë”, tregon Afrim Zabeli.

Të qenit pilot i parë i ushtrisë së Kosovës, të një vendi që ende nuk ka pajisjet e duhura, paraqet problem. Në zyrë tani ka edhe dy pilotë që kanë diplomuar vitin e kaluar.

Ai fton të rinjtë që t’i bashkohen ushtrisë së Kosovës, ku sipas tij shërben me nder e krenari në mbrojtjen e atdheut.

Nëse fati i Afrimit është që të jetë pilot pa helikopter, për gjeneratat e ardhshme, kjo situatë ndoshta do ndryshojë.

Aktualisht, Ushtria e Kosovës nuk ka asnjë helikopter. Kostoja e tyre vlerësohet të jetë e papërballueshme për Forcën e Sigurisë së Kosovës. Megjithatë, kjo e fundit vazhdon të shkollojë pilotë në mënyrë që të jetë e gatshme në të ardhmen e afërt.

Kur vidhet shteti, varfërohen qytetarët! – Nga Florim Zeqa

 

 

Kosova ka nevojë për një subjekt të ri politik, sikurse njeriu që ka nevojë për thithjen e ajrit të pastër. Pasi tanimë jemi të ngulfatur nga një politikë disfatiste dhe e pashpresë për qytetarët e Kosovës.
Duhet dhënë hapësirë të gjithë atyre që e duan me zemër dhe me shpirtë atdheun e tyre, për t’i dhënë fund politikbërjes 20 vjeçare në Republikën e Kosovës, për t’iu dhënë fund njëherë e mirë keq-qeverisjes dhe antivlerave, abuzuesve dhe uzurpatorëve të shtetit.

Qytetarët kanë të drejtë të dinë nga shkojnë paratë e tyre

Kur shteti vjedhet nga ata që paguhen më së shtrenjti nga shteti, varfërohen ata që kanë dhënë më së shumti për shtetin. Sa më shumë që po pasurohen politikanët, aq më tepër po varfërohen qytetarët.
Të gjitha partitë politike, pa dallim pushtet dhe opozitë janë bërë bashkë dhe janë bërë pjesë e këtij sistemi të keq-qeverisjes në vendin tonë. Të gjithë deputetët pa dallim, pushtet dhe opozitë bëhen bashkë për ngritje të pagave të nivelit të lartë dhe për ligjin për financimin e partive politike, por jo edhe për interesin e qytetarëve, siq është projektligji për rimëkëmbje ekonomike.
Qytetarët e vendit që i paguajnë rregullisht tatime shtetit, kanë të drejtë të dinë nga ju shkojnë paratë dhe si shfrytëzohen mjetet e tyre nga njerëzit e veshur me pushtet.
Zgjidhja është fare e thejshtë. Kthimi i Agjensionit Antikorrupsion në një format të ri dhe krahas agjensionit për të hyrat e qytetarëve, duhet të themelohet agjensioni i të dalurave nga buxheti i shtetit për të kuptuar më lehtë qytetarët të vërtetën e lëvizjeve financiare nga buxheti i shtetit, gjegësisht për abuzimin e pushtetarëve me paratë e taksapaguesve të varfër kosovarë, para të cilat kanë arritur edhe deri tek xhepat e sekserëve të pushtetarëve të inkriminuar në Diasporë.
Populli më i politizuar në rruzullin tokësorë, nuk guxon të sillet si apolitik, sikur nuk është duke ndodhur asgjë, kur nga të gjitha anët është rrezikuar ekzistenca e shtetit tonë-Republikës së Kosovës.
Bota e lirë dhe demokratike ka mbetur e habitur me popullin më aktiv dhe më liridashësh në Gadishullin Ballkanik me heshtjen ndaj klasës së tyre poltike, e cila, jo vetëm djersën, edhe gjakun po ua pinë me pambuk, duke i lënë si mumie të gjalla e të pashpresa në vendin me pasuri të shumta nëntokësore dhe resurse të pasura natyrore.

Kapësit e rinjë të shtetit nën petkun e shpëtimtarëve

Me secilin që bisedon, shprehet i pakënaqur me situatën politike në vend, por jo të gjithë punojnë për ndryshimet pozitive në këtë vend.
Riciklimi i figurave politike nga një subjekt politik në tjetrin, nga njëri krah politik në tjetrin, nga e djathta në majtë dhe anasjelltas nuk e ndihmon ndryshimin politik në vendin tonë, përkundrazi e rrezikon stërzgjatjen e kapjes së shtetit nga uzurpatorët e rinjë të veshur në petkun nacionalist si shpëtimtar të vendit.
Me e humbjen e privilegjeve të pushtetit, të pakënaqurit tubohen në subjektin opozitar me koncepte ideologjike krejtësisht të kundërta, jo për të mbrojtur parime, por për t’iu kthyer pushtetit përmes formacionit tjetër politik.
Me këtë klasë politike në pushtet dhe opozitë rrezikojmë t’i humbim edhe 20 vite të tjera, pa zhvillim ekonomik, pa mirëqenje qytetare dhe pa barazi ligjore.
Janë këto 20 vjet të humbura për Kosovën. E vetmja gjë pozitive në Kosovën e pas luftës është, që shqiptarët e robëruar nuk janë më nën thundrën e çizmës së pushtuesve serb, por jo edhe të liruar plotësisht nga vargonjët serbosllav.
Mos t’i humbim edhe 20 vite të tjera, të bashkohemi për një fillim të ri!
Një fillim i ri, alternativa e vetme për ndryshim!

Specialja ka treguar se në cilat raste mund të mos e publikojë aktakuzën kundër Thaçit e Veselit

Tashmë ka kaluar afati 6-mujor që ka qenë në dispozicion të gjyqtarit të procedurës paraprake, Nicolas Guillou, për ta konfirmuar apo për ta hedhur poshtë aktakuzën me 10 pika, të dorëzuar nga Zyra e Prokurorit të Specializuar, e cila i bën përgjegjës presidentin Hashim Thaçin dhe kryetarin e PDK-së, Kadri Veseli, për një sërë krimesh gjatë dhe pas luftës.

Dhomat e Specializuara në Hagë kanë vendosur që aktualisht të mos tregojnë nëse janë proceduar për gjykim akuzat ndaj Thaçit e Veselit. Siç ka bërë të ditur para më shumë se dy javësh shefja e Njësisë për Informim dhe Komunikim me Publikun në Dhomat e Specializuara, Angela Griep, kjo aktakuzë, sikur edhe të tjerat, mund të konfirmohet, por të mos bëhet publike menjëherë.

“Derisa një aktakuzë të bëhet publike, ajo mbetet konfidenciale, së bashku me procedurat në lidhje me rishikimin e saj. Gjyqtari i procedurës paraprake, në varësi të specifikave të çështjes individuale, ka deri në gjashtë muaj kohë për të marrë një vendim nëse do ta hedhë poshtë ose do ta konfirmojë aktakuzën. Në të njëjtën kohë, rregullat parashikojnë një numër skenarësh që mund të rezultojnë në një aktakuzë të konfirmuar që ajo të bëhet publike më vonë se gjashtë muaj pas depozitimit të saj”, thuhet në përgjigjen e Dhomave të Specializuara për Gazetën Express.

Në rregulloren e punës së kësaj gjykate, ekzistojnë rregulla, sipas të cilave, gjyqtari i procedurës paraprake në disa raste mund të urdhërojë që aktakuza e konfirmuar të mos publikohet për një kohë.

Njëra nga rregullat e Rregullores së Procedurës dhe Provave para Dhomave të Specializuara specifikon se në disa rrethana, publikimi i aktakuzës mund të shtyhet.

“Në rrethana të posaçme, në rast se para konfirmimit të aktakuzës Prokurori i Specializuar paraqet arsye të vlefshme, për arsye të sigurisë, për parandalimin e arratisjes së të akuzuarit, apo të çrregullimit të procedurave, ose trazirave shoqërore, gjykatësi i procedurës paraprake, ndër të tjera, mund të urdhërojë përkohësisht mosnxjerrjen publike të aktakuzës, dokumenteve ose informacionit që ka lidhje me aktakuzën deri në një urdhër të dytë. Sidoqoftë, aktakuza bëhet publike, nëse është e nevojshme me redaktime, jo më vonë se paraqitja e parë e të akuzuarit”, thotë rregulli 88, i quajtur “Statusi publik i aktakuzës”.

Presidenti nuk ka folur në lidhje me aktakuzën, ndërsa i fundit nga Partia Demokratike e Kosovës (PDK) që u pyet për këtë, ishte deputeti Mërgim Lushtaku në një konferencë për media të shtunën.

“Ne jemi Partia Demokratike e Kosovës, nuk përzihemi në drejtësi, kjo pyetje nuk është për mua, por për organet kompetente”, tha Lushtaku.

Ndërsa, avokati Arianit Koci, tha të shtunën se Hashim Thaçit dhe Kadri Veselit po iu shkelen të drejtat elementare të njeriut nga Gjykata Speciale, e cila s’po tregon asgjë lidhur me aktakuzën e propozuar ndaj tyre.

“Nuk po tregohet as respekti minimal ndaj qytetarëve të Kosovës, ndaj figurës së Presidentit të Kosovës, e as ndaj z. Hashim Thaçi si individ, me faktin që Dhomat e Specializuara nuk japin informata se çka po ndodh me aktakuzën e deponuar me 24 prill 2020”, ka shkruar Koci, në një reagim në Facebook.

“Afati gjashtëmujor ka skaduar! Një popull i tërë po mbahet peng! Në anën tjetër, z. Thaçi po i shkelen të drejtat e njeriut në mënyrë brutale”, ka shkruar Koci ndër tjerash, duke shtuar se kështu po humbet besimi në këtë gjykatë.

Më 24 prill, Zyra e Prokurorit të Specializuar (ZPS) ua kishte paraqitur Dhomave të Specializuara të Kosovës (DHSK) një aktakuzë me dhjetë pika për shqyrtim nga Gjykata, ku Hashim Thaçi, Kadri Veseli dhe të tjerë akuzohen për një sërë krimesh kundër njerëzimit dhe krime lufte, ndër të cilat vrasje, zhdukje e detyruar të personave, përndjekje dhe tortura.

Aktakuza pretendon se Hashim Thaçi, Kadri Veseli dhe të dyshuarit e tjerë janë penalisht përgjegjës për afërsisht 100 vrasje të paligjshme. Krimet e paraqitura në aktakuzën e ngritur nga Prokurori i Specializuar përfshijnë qindra viktima të identifikuara shqiptarë, serbë dhe romë të Kosovës, si dhe kundërshtarë politikë.

Në një deklaratë për shtyp, Prokurori i Specializuar kishte thënë se aktakuza është rezultat i një hetimi të gjatë dhe dëshmon vendosmërinë se mund t’i provojë të gjitha akuzat e paraqitura.

Autori Ibrahim Kadri Malaj botoi 12 libra për Tropojën dhe traditat e saj Nga Prof.Murat Gecaj, publicist e studiues*

 

 

Jemi njohur bashkë në vitet 70-të, të shekullit kaluar, kur kisha shkuar me qarkullim, nga Tirana, në vendlindjen time, pra në Malësinë e Gjakovës (Tropojë). Unë punova atje 7 vjet dhe përsëri u ktheva në shtyp. Ndërsa bashkëkrahinasi im, Ibrahim Kadri Malaj shërbente në sektorin e bujqësisë. Gjithnjë më ka mbetur në kujtesë pamja e buzëqeshur dhe shpirti i tij dashamairës me njerëzit.

Të them të vërtetën, në atë kohë, nuk e kam ditur që ai merrej me letërsi ose që shkruante. Por vitet kaluan dhe ky mik i mirë u shfaq para lexuesve, si dhe për mua, me disa botime të çmuara, kryesisht me tematikë vendlindjen. Se është e njohur, që ajo i tërheq njerëzit e profesioneve të ndryshme, si një magnet i fuqishëm. U jep atyre frymëzim e shpirt krijues, në poezi ose në prozë. Në rastin e mikut Ibrahim, ai i shpalosi prirjet kryesisht në prozë,  me mbresa e shënime nga jeta e asaj krahine plot tradita, por dhe nga puna  e profesioni i tij.

Nuk dua të zgjatem, po shënoj këtu se libri i parë i Ibrahim Kadri Malajt është botuar në vitin 1997. Ai e kishte titullin kuptimplotë, “Tropoja ime” dhe ndjenjat e mendimet e veta i shprehu aty, në vargje. Hyrjen e këtij libri e bëri i paharruari Dritëro Agolli, ku theksonte edhe keto fjalë:“Vetë Tropoja, me djemtë dhe vajzat e saj, është një poezi e vërtetë!”

Pas një ndërprerjeje për rreth pesë vjet, që atij iu desh të kërkonte dhe të studionte për temën e librit të tij, Ibrahimi botoi “Tropoja në breza”. Kuptohet, se sa mund e djersë dhe punë hulumtuse i është dashur atij, për ta trajtuar këtë temë, në 500 faqet e botimit të tij serioz. I ngjashëm në tematikë ishte dhe libri pasues, “Malësia e Gjakovës”(2007), që nënkupton rrethin e Tropojës. Dy punime tjera, me mjaft vlera, ishin: studimi “Besimet fetare në Tropojë”(2010) dhe “Traditat etnokulturore, në Tropojë”, po në atë vit.

Është i ditur pozicioni gjeografik i rrethit verior të Tropojës. Për nevoja të ndryshme, si ekonomike, shëndetësore etj., malësorëve u është dashur të udhëtojnë në qytete dhe krahina tjera të Shqipërisë, sidomos në Shkodër, por dhe në Gjakovë, qytet që ndodhet më afër etj.  Këtë temë të ndjeshme e trajtoi Ibrahimi në librin e radhës, “Udhëtimet e malësorëve” (Tiranë, 2015). Ai vit ishte mjaft i begatë në botimet e këtij autori, pasi atëherë shkroi e publikoi dhe librat: “Grimca humoristike”(duke dëshmuar në të, humorin e hollë të malësorëve), “Rromët tropojanë” dhe “Dada”(siç i thonë motrës, në Malësinë e Tropojës).

Një kujtim, nga përurimi i librit të 12-të,”Tplani i Krasniqes”, me autor Ibrahim Kadri Malaj (në mes, ulur), në qytetin “Bajram Curri”, mars 2017.

2.

Tashmë, me botimet e mësipërme, emri i krijuesit Ibrahim Kadri Malaj u bë i njohur, jo vetëm për lexuesit e krahinës, ku ai ka lindur dhe jeton me familjen, por dhe më gjerë. Kështu, duke gjurmuar e mbledhur të dhënat e nevojshme, në vitin  2013, botoi librin “Malajt e Grisë”. Flitet këtu për një fshat të vogël të asaj zone, i cili ndodhet ndërmjet Geghysenit e Bujanit. Libri në fjalë përmban 282 faqe dhe u përurua në mjediset e Muzeut Historik Kombëtar të kryeqytetit. Kam patur kënaqësinë që edhe unë të jem i pranishëm, në atë veprimtari të bukur. Me atë rast, pjesëmarrësit e shumtë në atë sallë të madhe dëgjuan fjalë të shumta e të merituara, vlerësuese dhe dashamirëse, për krijmarinë e bashkëkrahinasit të tyre.

Duke e patur gjithnjë “në rendin e ditës” këtë temë, një vit  më parë, Ibrahimi  botoi librin “Tplani i Krasniqes”(Tiranë,2016). Në të, në afër 300 faqe, jepen dëshmi e të dhëna të shumta për këtë fshat të fisit të gjerë, me emrin “Krasniqe”. Në hyrjen e tij, Zeqir Hasanpapaj, shkruan edhe këto radhë: “Është i 12-ti libër i studiuesit Ibrahim Kadri Malaj. Titulli i tij, menjëherë, të bën me dije se shkruhet për historinë e fshatit të tij të lindjes, Tplanin e Kraniqes, fshatin e banorëve atdhetarë  e liridashës…Në qendër të këtij  botimi të ri të Ibrahim Kadrisë, janë vendosur: ngjarje, data dhe personazhe të rëndësishëm, emra të shquar të breznive tplanase, historitë dhe ndihmesat e tyre historike  dhe jo vetëm”.

Duke  e shfletuar këtë libr, lexuesi njihet edhe me bukuritë natyrore e pasuritë e Tplanit, për zhvillimin  e bujqësiisë e blegtorisë, për arsimin e kulturën etj. Një vend të posaçëm zënë raditat atdhetare, luftarake e liridashaëse, ndër breza. Po kështu, flitet për vllaznitë e fshatit dhe emrat e shquar të tyre etj.  Janë mjaft domethënëse fjalët e përmbyllëse të redaktorit të këtij libri, Lulëzim Logu: “Libri “Tplani i Krasniqes” është një kronikë malli, dashurie dhe një krenari e pamasë e autorit, për vendlndjen e tij…”.

Ky botim i ri u përurua në qytetin “Bajram Curri”, në muajin mars 2017, me pjesëmarrje të gjerë të bashkëfshatarëve të autoit, por dhe banorë të qytetit e nga fshatrat tjerë të atij rrethi. Aty u thanë fjalë dashamirëse për autorin dhe i uruan krijimtari të pandërprerë.

Ballinat e disa librave, nga autori Ibrahim K.Malaj…

3.

Siç është e kuptueshme, Ibrahim K.Malaj nuk mund të mos shkruante dhe një libër të posaçëm, që lidhet me profesionin e tij bazë, pra agronominë. Poeti tropojan Gjon Neçaj, më 2015, ka publikuar një shkrim, me titullin domethënës, “Agronomi, që u bë shkrimtar i eksplorimit të vendlindjes së tij”. Ndër të tjera, ai riprodhon fjalët e Ibrahimit: “Dëshira për të shkruar më ka lindur që herët. Por, duke qenë se unë studiova për agronomi,më vonë punët e shumta dhe detyrat, që kam kryer,nuk më dhanë mundësi t’i kushtohem fushës së krijimit.Në vitet e pensionimit, m’u krijuan kushtet e përshtatshme, që të shkruaj e të botoj…”.

Ja, tani kam në duar edhe  librin e Ibrahimit, “Bujqësia tropojane në vite” (Tiranë, 2012), me gjithësej 480 faqe. Hyrjen e tij e ka shkruar vetë autori. Ndër të tjera, ai shprehet:“Dëshira për të shkruar diçka për bujqësinë e Tropojës është e kahershme dhe që më më ka shqetësuar në mënyrë të vazhdueshme…Fati e solli që unë të jem ndër specialistët e parë të kësaj krahine veriore, i  diplomuar agronom, në Institutin e Lartë Bujqëesor (sot, Universiteti Bujqësor-Tiranë). Ky fakt bëri që e gjithë jeta ime t’i përkushtohej rritjes e zhvillimit të bujqësisë së kësaj treve…”. Duke qenë njohës i mirë i kësaj fushe jetike edhe për malësorët, në faqet e këtij libri, së pari, jep të dhëna për Malësinë e Gjakovës (Tropoja), sipas fshatrave të saj. Aty është  ndalur posaçërisht dhe për pasuritë e shumta, që ajo ka, si në frutikulturë, pemëtari e blegtori, pyje e kullota, për florën e faunën etj.

Vend me rëndësi i kushton autori zhvillimit të bujqësisë, në vite të ndryshme, që nga 1939-ta dhe në periudhën e pasçlirimit. Ka përfshirë këtu kolektivizimin e bujqësisë, me drejtuesit kryesorë të saj dhe ka folur për bimët kryesore të kulivuara, për  blegtorinë e frutikulturën. Duke i shoqëruar të dhënat shumta për këta sektorë, librin e ka pajisur me fotografitë e mjaft specialistëve dhe drejtuesve të përkushtuar, të këtyre fushave jetësore.

“Mirënjohje”, nga Shoqata “Iliria”-Gjermani…

Një pjesë të posaçme, në këtë libër, autori ua ka kushtuar, me emra, 32 specialistëve të bujqësisë dhe 18 zooteknikëve e veterinerëve dhe 21 ekonomistëve të plan-financës, shoqëruar me fotografitë e tyre. Aty  ka të dhëna të hollësishme për jetën dhe punën e tyre të palodhur. Po kështu, me fjalë dashamirëse është shprehur për 15 kuadro, të cilët kanë punuar dhe drejtuar në sektorin e bujqësisë së rrethit Tropojë. Në vazhdim të këtij libri, është folur me dashamirësi e nderim, edhe për 7 drejtues e specialistë në ujëra-bonifikim, për 9 specialistë në ekonominë pyjore dhe për 3 kuadro e specialistë në SMT.

Tërë ky libër dokumentar, i autorit Ibrahim K.Malaj, kushtuar vendlindjes, mbyllet me një jetëshkrim të shkurtër të tij; me burimet kryesore, ku është mbështetur ai, për hartimin e tij dhe me falënderimin, që u drejton njerëzve, të cilët kanë ndihmuar ose bashkëpunuar me të.

…Në përfundim të këtij shkrimi modest, për tërë krijimtarinë  dhe librat e botuar, nga bashkëkrahinasi dhe miku i nderuar Ibrahim Kadri Malaj, i cili në gushtin e këtij viti feston 85-vjetorin e lindjes, dëshiroj që ta përgëzoj atë, për tërë këtë punë voluminoze, të vyer dhe me shumë vlera, kushtuar vendlindjes. Gjithashtu, duke shprehur respekt të veçantë për të, i uroj: Shëndet të mirë, begati e mbarësi dhe gëzime e lumturi, si vetjake dhe familjare!

Tiranë, prill 2017

Serbia dhe Kosova duhet të negociojnë si të barabartë – Nga JANUSZ BUGAJSKI

Tashmë është koha që Kosova të marrë iniciativën në bisedimet me Serbinë dhe të deklarojë se pa një zgjidhje përfundimtare rajoni do përballet me paqëndrueshmëri. Bisedimet e intensifikuara ndërmjet Kosovës dhe Serbisë nën kujdesin e BE-së kanë vënë në dukje pozicionimet e pabarabarta të të dy palëve.

Ndërsa zyrtarët e Prishtinës sillen në mënyrë mbrojtëse, Beogradi kërkon vazhdimisht mospajtim dhe shpërqendrim, në mënyrë që të shmangë të vetmen zgjidhje të mirëfilltë, njohjen reciproke.

Objektivi kryesor i administratës së Aleksander Vucic është, që duke minuar shtetësinë dhe legjitimitetin e vendit, të bllokojë përparimin e Kosovës në institucionet ndërkombëtare. Që kur Kosova ka shpallur pavarësinë, çështje të shumta i kanë mundësuar Beogradit që të largojë vëmendjen nga normalizimi i marrëdhënieve me Prishtinën, kjo edhe pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Brukselit të vitit 2013.

Bisedimet periodike janë përqendruar në çështje të tilla si të drejtat e pakicave, reforma policore, energjia, telekomunikacioni, reforma ligjore dhe një mori problemesh më të vogla teknike.

Në të njëjtën kohë, operacionet e Gjykatës Speciale për të hetuar akuzat për krime lufte midis ish-komandantëve të UÇK-së kanë hequr vëmendjen nga negociatat dhe i kanë mundësuar Serbisë ta shfaqë Kosovën si një partner jo të besueshëm.

Diskutimet e fshehta rreth shkëmbimeve të territorit kanë qenë një tjetër devijim i madh i promovuar nga Serbia për të përçarë dhe hutuar politikanët kosovarë dhe për ta zhvendosur vëmendjen nga njohja reciproke.

Debatet territoriale iu shfaqën disa pjesëmarrësve dhe vëzhguesve si të mirëqenë, por (në fakt) ata ishin një kamuflim për të dobësuar Kosovën.

Është krejtësisht e tepërt të besohet se Vuçiç do të hiqte dorë nga ndonjë copë e luginës së Preshevës në këmbim të ndonjë pjese të Kosovës dhe një angazhimi për njohje.

Normalizimi ekonomik, siç duket qartë në marrëveshjen e fundit në Shtëpinë e Bardhë, është një tjetër shpërqendrim që shtyn trajtimin e problemit themelor. Ai do të jetë temë mosmarrëveshjesh dhe ankesash të tejzgjatura dhe thjesht do të vërë theksin (në faktin) se pa njohje ndër-shtetërore marrëdhëniet ekonomike nuk mund të jenë tërësisht normale.

Një shqetësim dhe burim i përsëritur mosmarrëveshjesh është krijimi i një Wiacioni të Komunave Serbe brenda Kosovës, për të cilin fillimisht u ra dakort në vitin 2015.

Zbatimi është vonuar për shkak të mungesës së qartësisë në strukturën dhe funksioneve të saj si dhe frikës se mund ta ndajë Kosovën në dy tërësi dhe ta bëjë atë jofunksionale si Bosnje-Hercegovina.

Përfaqësuesi special i BE-së Miroslav Lajcak ka pohuar se pa Wiacionin nuk do të ketë marrëveshje gjithëpërfshirëse ndërmjet Kosovës dhe Serbisë. Në vizitën e tij të fundit në Prishtinë, Lajcak deklaroi se udhëheqësit e qeverive u zotuan se Shoqata do të themelohej dhe statuti i saj do të vendosej. Pyetja mbetet si, kur dhe në çfarë forme?

Prishtina mund të pranojë themelimin e një Shoqate por duhet ta lidhë këtë me dy parakushte të rrepta. Së pari, Shoqata nuk mund të ketë ndonjë fuqi ekzekutive ose mundësi për të bllokuar vendimet e qeverisë qendrore.

Edhe në vitin 2015, BE pranoi që Shoqata nuk do të kthehej në një nivel të tretë qeverisës dhe nuk do të kishte autonomi politike. Kjo duhet të parashkruhet në statutin e saj. Serbët e Kosovës mund të formojnë një Këshill dhe një Asamble për të mbikëqyrur zhvillimin ekonomik, arsimin, kujdesin shëndetësor, planifikimin urban dhe rural, e madje dhe të marrin kontribute buxhetore nga Serbia.

Në shkëmbim të kësaj, komunave do i duhet të konfirmojnë integrimin e tyre të plotë në institucionet dhe sistemin politik të Kosovës dhe të zotohen mbi angazhimin e tyre ndaj integritetit shtetëror.

Kushti i dytë do të nënvizonte se Shoqata mund të formohet vetëm së bashku me një zgjidhje përfundimtare me Serbinë, çfarë përfshin një premtim për njohje reciproke të ratifikuar nga parlamenti serb dhe kosovar. Kjo do të nderonte parimin e barazisë ndërshtetërore dhe nuk do të ishte një lëshim i njëanshëm nga Prishtina.

Për të arritur këto qëllime, udhëheqësit e Kosovës duhet të ndjekin një qasje më agresive dhe të nxjerrin në pah kontradiktat në politikat e BE-së kur merren me Kosovën dhe Serbinë. Si e barabartë në negociata, Prishtina mund të vërë në dukje se nëse do të krijohet një strukturë e re për serbët e Kosovës, atëherë me siguri shqiptarët e Luginës së Preshevës gjithashtu duhet të mbështeten për të krijuar një Wiacion.

Kjo do të lidhte më fort komunitetet e tyre në tre komunat jugore të Serbisë dhe do të ndihmonte në zhvillimin e shoqërisë dhe ekonomisë së tyre.
Në bisedimet e mundësuara nga BE, Prishtina gjithashtu mund të propozojë disa hapa që Beogradi të tregojë se është serioz në “normalizimin” e marrëdhënieve.

Për shembull, ai mund të zotohet që të heqë dorë përgjithmonë nga bllokimi i anëtarësimit të Kosovës në institucionet ndërkombëtare. Ai mund t’i japë fund një herë e përgjithmonë diplomacisë së tij për tërheqjet e njohjes (së Kosovës). Dhe mbi të gjitha, Serbia duhet të ndryshojë kushtetutën e saj duke hequr çdo përcaktim të Kosovës si njësi ose subjekt i shtetit serb.

Të gjitha propozimet e këtij lloji do të ilustronin se sulmi është gjithmonë një politikë më efektive sesa mbrojtja.

Martiri Sadik Bejko Nga Edison Ypi

Sadik Bejko nuk është vetëm ai qytetari i urtë që njohim, ai bashkëbiseduesi i këndshëm, poeti i ndjeshëm, studjuesi rigoroz, pedagogu perfeksionist.
Sadik Bejko është ku e ku më tepër.
Sadik Bejko është një vuajtës i paepur, një martir i pamposhtur që mes flakëve të Ferrit ka kaluar për së gjalli.
Më 1972 Martiri Sadik Bejko nuk bëri poezi për garat socialiste, traktorat që çanin ugaret, kapitalistat dhe revizionistat që Shqipërinë e zheleve dhe bunkerave e kishin halë në sy.
Martiri Sadik Bejko, 50 vjet të shkuara shkroi një poezi kushtuar një femre, “Ditët Everest të jetës sime”. Pra ditët më të larta, ditët më të lumtura, ditët e ekstazës së jetës, ato ditë kur një të dashuruari i duket sikur ka hipur mbi Everest, dhe prej majës më të lartë të botës i flet njerzimit.
Ndërkohë që ushtria e poetëve dhe regjimentet e shkrimtarëve ditët më të lumtura dhe ekstazën e jetës nuk ja kushtonin asnjë femre, por vetëm Diktatorit, Martiri Sadik Bejko bëri të kundërtën. Bëri atë që nuk duhej ta bënte. Ra në prehër të armikut. Brodhi pas fustaneve të zuskave. Harroi kauzën. Fjeti mbi dafina. Me këto kujtoi se na e hodhi. Vgjilencën e proletarëve, syçelësinë e spiunave, cmirën e inatçinjve, zilinë e intrigantëve, kujtoi se e mposhti. Pra i tha belasë bujrum.
E çë ? E ç’e gjet’ Shqipërinë krenare nga rebelimi i një poeti ? E ç’u bë ?
U bë ajo që në errësirën e bodrumeve të Bibliotekës Kombëtare, një arkivist, një zhuls, një anonim, një Ebu Qerim nga lukunia e lakejve të papërtuar të regjimit, një që poezinë në fjalë nuk e lexoi (e çrëndësi ka poezia, femrat me fustanet e shkurtëra dhe breçkat e tyre të ngushta, moda dhe të tjera, ato janë sende të kota, rëndësi ka partia, vigjilenca, revolucioni) skuthit të bodrumeve ju duk e pabesueshme që një poet, jetën e tij, ditët e jetës së tij, t’i lidhte me një mal të lartë diku në Indi. Ky titull nuk ka kuptim. Ai titull nuk bën sens. Kemi të bëjmë me një absurd, një lajthitje të këtij të lojturit që e ka shkruar, tha pisi me vete, poeti ditët nuk ja fal një mali sado të lartë. Poeti dhe populli ditët ja falin udhëheqësit që jeton më gjatë se mali më i lartë. Kështu, Ebu Qerimi i bodrumeve të Bibliotekës, me iniciativë proletare dhe zell revolucionar, për ta bërë “Everestin” “Enver” dhe “Enverin” “Everest” titullin e ndryshoi. Nga “Ditët Everest të jetës sime”, në përputhje të plotë me përfytyrimin e vet halucinant të një spiuni bodrumesh, e bëri; “Ditët Enverit të jetës time”. Pra ditët, dhe krejt jetën time, ja fal Enverit. O tmerr !
Kaloi gjysëm shekulli.
Për të tilla dhe të tjera, Martirin Sadik Bejko e detyruan të punojë nëpër kantiere dhe miniera ku spiunat dhe vigjilentat nuk ju ndanë asnjë çast.
Nuk i ra ferrit pash m’pash Migjeni. Nuk punoi Migjeni nëpër miniera sovjetike dhe kantiere kineze. Migjeni lindi shëndetlig. Vajti në Pukë për ajër të pastër. Iku në Itali me u shëru. Lula t’Vocërr dhe femra që shiten duke thirr rrugëve “A do qymyr Zotni ?” ka pa numurim sot e ksaj dite Londra, Parisi, Roma. Ferrit milimetër për milimetër, kryq e tërthor e rrethepërqark, i ra me dhjetra vite Martiri Sadik Bejko.
Gjatë gjysëm shekulli Martiri Sadik Bejko dhe askush tjetër nuk dinin çfarë kishte bërë Ebu Qerimi në errësirën e Bodrumeve të Bibliotekës Kombëtare. Makabriteti grafologjik i Ebu Qerimit nuk do ishte marrë vesh kurrë.
Kur një ditë të bukur, një tjetër dishepull i krimit, censurës, deformimit, një lloj Lej Feni lindur në vitet ’80, një majmun me shtresa si qepë me cipën e sipërme oksidentale, një më bosh se boshi, një Horror Vacui rrethuar me konferenca, katedra, takime, një çapaçul modern, një gjym llamarine që godet veten e vet për me bo sa më tepër zhurmë dhe me ra sa më tepër në sy, një gjydyrym ngrehaluc nga ata që ke frikë tua përmendësh emrin se i bën të famshëm, bëri të njëjtën gjë si Ebu Qerimi.
Lej Feni revolucionar shqiptaresk, si i betuar para varrit të Diktatorit për të mos e lënë Martirin Sadik Bejko asnjë çast të qetë përgjatë gjithë jetës së vet, në mënyrë të paramenduar, i futet të gërmojë e të gjejë një krim kompromentues bërë në të kaluarën. Rrëmoi e rrëmoi Lej Feni ynë, gjeti titullin e ndryshuar të kontrafigurës së vet, inkuizitorit mesjetar Ebu Qerim. Vetëm titullin. Poezinë nuk e lexoi. Nuk ka rëndësi leximi.
Rëndësi ka kallximi, spiunimi, denoncimi. Me ngutin karakteristik prej spiuni të lindur, atypëraty e akuzon Martirin Sadik Bejko për hiç më pak se ka shkruar një poezi për diktatorin.
E të tjera e të tjera. Boll me ndyrësira se vjen e vjella.
Nga Ebu Qerimi te Lej Feni, në një vend të bukur, të pasur, dhe të mallkuar, e tmerruar në çdo çast të saj, jeta e Martirit Sadik Bejko nuk mund të rrëfehet veçse me sy të përlotur.

Send this to a friend