1. DALLGË BJESHKE JETA IME

Dallgë bjeshke ka nisë
breshër kokrriz madh lugjet e staneve e lëndinat zbardhi,
qielli i kaltër u fsheh,
brrakat u frynë e u turren n’ahishtë,
gurët e shpateve n’rrëknim degët e lisave i thyen.

Kaq e fortë dallga sa krejt bjeshka u dridhë,
për mue n’kalin e bardhë të shalës
me nusen n’prehër
dallga iki,
prej meje u frikësue
u degdis…

2. N’KOFSH UK, JAM ARUSHA
(…me motiv popullor )

U dridh bjeshka
u shkund krejt stani,
n’shtek të tellës
ka ardhë jarani.
O, ka ardhë jarani.

U çue çika si zanë mali,
sharovit të zi ja banë me sy,
ulu, ulu të pastë dada,
nuk asht ukë, po djalë i ri,

O, nuk asht ukë
po djalë i ri

U nis çika me i dal përpara,
si hyri kuq e bardhë tuj zdritë,
hanës i tha mos na del sonte,
unë jam hanë,
ai është diell.

O, unë jam hanë,
ai është diell.

N’shtek të tellës,
nën atë bli,
u bamë një unë e ti.
T’i nën mue,
e unë mbi ty
e unë nën ty
e ti mbi mue
na çeli dita tuj luajt
e tuj u ngacatue.

O, tuj luajt
e tuj u ngacatue.

Shejat n’qafë na kanë tradhtue,
gushën fort ma ke vrengue,
e unë me dhambë arushe gjyksin tand e kam varrue.

O me dhambë arushe, gjyksin tand e kam varrue.

Trimnisht erdhe
e nuk tu tuta,
Ti si ukë,
e unë arusha.

O, ti si ukë
e unë arusha.

3. POETËT

…nuk janë bojaxhi,
bojnat e muret vjetërohen, koha i rrëzon e i fshi.

…nuk janë as llustraxhi,
këpucët e tyre të pafshime, me pluhur e baltë rrugësh edhe në sallone me pesë yje vinë.

…nuk pudrosen kurr,
kremërat e parfumët nuk i njohin,
po të ishim të gjithë poet
do vdiste në botë kjo industri.

…nuk vejnë kollare,
sherr bejnë për zgjedhjen e rrobave në garderobë,
kostumet kurr mirë në shtat
nuk u rrinë.

4. BORXHI I ATDHEUT

Për ata që harrojnë
e presin se çfarë atdheu
nuk bëri për ty….

Atdheu,
të falë dy metra dhe
e harresën,
e si pjellë nuk të hedh,
prapë të mban në gji.

5. PSE U NGUTE ME VDEKË

Në gara makinash
tymë e flakë nxjerrin gomat,
vetëm një prej tyre garës i vë emrin
edhe shpejtësinë.

Në garat e kuajve
xixa nxjerrin patkonjtë,
vetëm një prej tyre
garës i vë emrin
e emrin e të zotit ngjitë.

Trenat bulshitin rendë,
në shina rrëshqasin vetëtimë, si kuajt nuk dallohen nga jelët
por mbi shina
sa e kanë shpejtësinë…

E njerëzit
edhe ata vrapojnë,
por, emri nuk u mbetet sa shpejt a sa ngadalë e mbërrijnë vdekësinë.

Emri ju mbetet
sa e si e mbërrijnë në jetë njeriun.

6. LULET E VYSHKURA

Të krrusura në vazon e kristaltë,
të vyshkura ranë në raft, kundërmojnë erë myku përzier me mjaltë.

Mizat e vogla
rrezë veshit më afrohen,
për ti trembur ato
vetën godita në qafë.

Dërmuar nga mizat
që lëpijnë nektarët e tyre të tharë,
mbi raft qëndrojnë të vetmuara,
më presin mua që ti hedh,
në koshin e plehrave t’i flakë.

Por nuk mundem,
dridhjet më shtohen në shtat, zemra më gufon,
lulet edhe vyshken,
mjalti,
jo, jo mjalti
kurr nuk ka me u kalbë.

7. Luje, Luje belin komshije !

Shumë shoqata
më shumë kryesi,
sherre për tubime e sheshe, për radhë fjale
hucla me musteqe pick
mbi tupana e në kingja t’pjekur n’tepsi.

Luje !
Luje belin kojshie !

Ani, ani pse stanet në bjeshkë e sobat në vrri
janë pa vegsha e pa magje,
pa lugje me tamël
e sofrat pa fëmijë.

Luje!
Luje belin kojshie !

Ah, dikur për zollumet
nënat kot nuk kanë nemë,
u mbytësh në Dri.

8. BISHTI I CIGARES

Pranë meje një zonjë
krye ultë duke kërkuar dicka në tokë.

Mendova se diçka i kishte humbur
e unë ula sytë të lyp si ajo…

Një bisht cigareje te hedhur, shtypur nga kalimtarët e mori
e vuri në buzë dhe qeshi.

A ke shkrepëse
më pyeti ta ndihmoj,
jam lypëse më tha dhe e ndezi.

Lumturia prej çmimeve
në duar të poetëve
perpara meje
më solli sytë e kësaj lypseje,
jo buzëqeshjen e tyre
por terrin.

9. DUKE UJITUR LULET

E ti u zbukurove çdo ditë
duke qesh me thinjat e mia,
në ëndrra më mbajte për dore si fëmijë,
gjumin tim e more,
mëngjeseve ju falë aromë, gonxhet e tua,
vargjepesëpetalëshe
si pesë germa në fjalën poezi.

Nuk ka nevojë për njëqind
a njëmijë,
vetëm nje lule me pesë gonxhe
mjafton të zbukuroj një shtëpi,
ashtu si vetëm pesë fjalë,
vargun mund ta hijeshojnë
e ta bëjnë nuse,
super poezi.

10. TRE VARGËSH

* E VËRTETA

Një hapësirë
e pa shkelur,
me dritë të pa mashtruar.

* NUK ËSHTË DASHURI

Ajo që shkëlqen në errësirë
e shkërmoqet prej drite
në mëngjes.

* SHKRUAJ POEZI

Fjalë të freskëta
shkruaj
në hapat e mi.

11. SOT JAM VETJA

Jam i lehtësuar sot,
e hoqa barrën e rendë te jo vetës time,
guxova,
hoqa gurët e rrugës,
këputa barnat e këqia që kishin plasaritur kalldrëmet
dhe hodha edhe zinzhirët e duarve,
qafën e kerrusur e ngrita.

Sot guxova,
vetëm njëherë mendova
për veten time.

Po kthehem
tek ai që isha,
e ika prej atij
që isha hije,
një grumbull eshtrash
nën një lëkurë hipokrizie.

Nuk e di rrugës
ndoshta do të kem
edhe të tjera surpriza,
patjetër të këndshme.

E kush e di,
e panjohura
Prandaj është gjithmonë e tillë edhe surprizë.

Guxova drejt saj,
hapi im që hodha
do të jetë shoku im më i mirë.

12. FLAMINGOT

Ah, populli im i mirë
shyqyr që u ngrite një ditë
pa gdhirë,
e qiellin e shikove lart,
flamingot qiellin më nuk e nxijnë.

Hëna e kishte zbrazur qiellin,
sikur është ndal dielli,
pa flamingot,
toka jonë nuk është më e mirë.

E bulevardet u derdhën,
si lumë me dallgë oshtinë, kafenet u zbrazën,
filxhanat e gotat mbeten gjysmë.

Ah, o mëngjes i mirë
e zgjove nje popull
herët pa u gdhirë.

Flamingo që mungojnë në laguna,
në bregdet e në qiell
ikë edhe ato të trembura,
pse muret e shtëpive
në jug e veri me djepet bosh të fëmijëve,
varë në gozhdë të ndryshkura rrinë.

13. MOS MA MERRNI POEZINË

I thonë çobanit
na e sjellë një qingj
për kurban,
më të mirin
e ma të majmin.

Shkon hallexhiu
e hyn në torishtë,
të gjithë gjingjat i afrohen,
gishtat ja lëpijnë,
po cili është më i majmi,
cili është më i mirë,
ah për çobanin e shkretë, pyetja ma e vështirë.

Kthehet bosh nga tufa,
asnjë nuk e zgjidh…
në sobë të burrave jua përplas,
asnjë kurban nuk është më i majmë,
asnjë qingj nuk është më i mirë…

E du edhe unë
me e thanë një fjalë çobani: kurr mos e thashtë zoti,
me zgjedh ai kurbanin
se torishtë me qingja të butë e të mirë kurr nuk do kishte, as kingja,
e as torishtë vatani.

14. AMANETI I NANËS

Një nanë e vetme
ngujue n’praqe t’fatit e të pleqënisë,
aty n’oborr t’kullës bri thyeme, mbi do ashkla t’nxime ngjitë
ja merr kangës si vajoticë
fjalë e lotë derdhen rigë.

Kur erdha nuse n’kto troje,
ja lash burrit amanet,
n’deksha unë para teje,
mi drejto sytë prej vorrit t’babës tem.

Kur m’vdiq vëllau i ri,
ja lash djalit amanet,
drejtoja nanës arkivolin
me e pa motra vllaun e vet.

E tani, o mure t’thata,
e ti oj gurrë e shkretë,
a m’kallxoni kah asht Anglia,
se do ju la amanet.

Koft e gzueme ajo ditë,
nana e shkretë kur i mbyll sytë,
lemni sytë çelë nga Anglia,
ta shoh atje djalin tem,
ndoshta atij kur t’i rriten fmija,
i kujtohet loti jem.

15. NATA NUK ËSHTË E IMJA

Nata shikon idhshëm
si shofer i keq në kthesë,
nën çarçafë të mban në shpellë,
herë të dridhë,
herë të nxehë
luan me yjet si me topa pingpongu,
herë i gjuan
herë i fsheh,
orën në murë
e bën jetime,
lotët e tharë
nuk i sheh.

16. NUK KAM GABUAR

Larg rrënojave qëndrova,
u mbajta me të vërtetën si një gurë,
Ti bëre një murë aty,
mendove se ike prej meje,
e bashkë nuk do të kolovitemi më kurr.

E harrove se dyert që perplasen natën
matan murit tënd,
vetëm ty të lenë pa gjumë.

Duke veshur përbuzjen tënde si një kostum të shtrenjtë,
në kembënguljen tënde të ftohtë akull
vetëm për të fajësuar,
të mirat e mia
padashur i nxore në dritë,
e vetën e ngujove në furrë.

Njëlloj si në lojën me kolovajzë të fëmijëve,
sa më fort mundohesh ta ulësh traun
aq më shumë
e ngre traun në krahun tjetër
e jo në krahun tend kurr.

17. LUMI DHE KOHA

Me gjunjët përulur
në breg të lumit
mbush grushtat me ujë,
e çdo herë,
tjetër ujë pi
e tjetër ujë më freskon sytë dhe ballin.

Lumi rrjedh…
E prek ujin e ai ikën…,
Kurrsesi nuk mund ta prek më,
ka ecur…
nuk e ndal kurr vrapin.

Edhe sekondat,
minutat, orët e vitet ikin,
e nuk kthehen më,
nuk e përsërisin kurr çastin.

Po nuk u shijuan në çdo moment,
është sikur të presësh
në breg të lumit
një jetë
pa i mbushur grushtat me ujë,
pa u freskuar e duke qarë fatin.