– Ti je kryetari?
-Po. Unë jam.
– Ma ha…
Tjetri,çau kordonin e nevojtarëve dhe,sa më pa mua dhe ADELINËN,tha:- Dilni nga zyra se që tani e tutje kjo zyrë është imja(sikur t’ia kish lënë babai).Në dorë mbante një dryn të madh sa një patkua kali. Dilni,-urdhëroi, U mundova t’ia zbutë disi urdhërin. I thashë se zyra  është e shtetit;në të ka dokumente dhe një arshivë të tërë,por”kapoja” i preu drutë shkurt:- Ore ti nuk më njeh,por unë rrobat i kam atje në burg,lidhu me degën( kimisariati tani) dhe të thonë kush jam unë. Dil,- tha mos të mbyll me atë çupën e botës brenda që të lëshë kokrrën e namit.
-Dil ti.i them ADELINËS dhe”kapoja” hyri brenda.  Pas një orë debati,iku. Po nuk mbaroni presionet: njëri o do më japësj shtëpi,ose do të vrasë. Tjetri qe më i “butë”:- Shtëpi a do të zë me fllacka në mes të qytetit?
Ditët kalonin,por “samari i halleve” mbi kurrizin tim,nga dita në ditë, shtohej,
Sa të drejtë ka  patur STENDALI,kur shkroi:” Pushteti të lë  pa kohë të lirë dhe të prishë gjumin”. Unë u binda që e bleva belanë me para,kur pranova këtë detyrë.
Sado që prisha zyrat e fermës dhe strehova disa familje;sado që ndërtesën e konviktit  në shkollën bujqësore e ktheva në banesa familjare,trysnia e kërkesave i ngjante një lumi gati në vërshim. Një herë bukë nuk po haja rehat dhe gjumin po e bëja me copa.
*
Po ç’hyn ZENELI i MIGJENIT në  tregimin tim jetësor? MIGJENI  ka qenë gjeni. Ai e ka parashikuar të ardhmen e nxënësit ti tij,ZENELIT. Ndodhi që gjatë jetës, në regjimin tjetër, rinjihemi me ZENELIN e MIGJENIT. Ky paska marrë pjesë në luftë për çlirimin e vendit dhe partia e ka dërguar si student në shkollën e partisë në Tiranë. Përkon që mësues letërsie në këtë shkollë është një PROFESOR ne emër:PROFESORi i shquar NONDA BULKA. Atë ditë PROFESORI po fliste për MIGJENIN (profesori shquhej për humorin e vet) dhe thotë;-Sot do flasim për ZENELIN e MIGJENIT dhe,sa hedh sytë mbi regjistër, ngre studentin ZENEL. Ngreu dhe na i lexo “skicën”. Studenti,u ngrit,po në vend të kexonte, u mbyt me lot.
-Profesor,- ndërhyri dikush,- po ky është vetëdora,ZENELI  MIGJENIT!!!
Tani qau PROFESORI me këtë përkim dhe,për ta përjetuar,shkroi skicën letrare”DY ZENELAT”. Dhe më tej:ZENELI është ZENEL ISLAMI nga PUKA,për të cilin MIGJENI thotë: “…pjesa ime fataliste e ndërgjegjes më thotë:-Lëne ZENELIN të bëjë jetën e tij stërgjyshore,se me ba vaki me ardh në pushtet dhe nuk mujt me i ndihmue njerëzit e shtresës sëvetë, ka me u hedhë në greminë”!!! Fatkeqësisht,kështu ndodhi. ZENELI I MIGJENIT alias ZENEL ISLAMI që në krye të pushtetit në ELBASAN dhe,kur festohej 10-korriku,si DITA E KRIJIMIT të USHTRISË POPULLORE, vrau veten. I biri,BEDRI ISLAMI,shkrimtar e gazetar,thotë që e vranë. Unë nuk hyj në”hulli” të tjera,por më  alarmon ky përkim kaq tragjik.
*
Ka kaluar mbi katër muaj me kërkesa,me kërcënime e presione dhe,dalëngadalë,po mendoj të jap dorëheqje. Trokiti dera dhe,sa thashë :-Hyr, dha ballë një burrë rreth 60-70-vjeçar,Fytyrën e kish brazda-brazda,si një çopë tokë e pluguar rëndë.
– Urdhëro,- i them. Përsa je munduar?

Më tha:- Jam Sherifi dhe qeshi pak si trishtueshëm.
Mirë Sherif,përse ke ardhur?
Tani,tjetri, u pematua dhe tha:
-Po unë jam SHerifi! Jam SHerifi i”shahut”!!!
Tanimë nuk e doja veten. KY,SHERIFI i”shahut” është kosovar dhe shok imi për 4-vjet në Shkollën Pedagogjike”LUIGJ  GRAKUQI” në  ELBASAN. Kur ishte në shkollë, qe kampion i shahut në shkollat e mesme dhe veç shahut që si akrobati  i lindur. Më kujtohet që në Palestrën e Shkollës sonë,ato kohë,vinte bënte stërvitje MJESHTRI i SPORTIT,BUJAR BUJARI, që i vinte notën pesë ( pesa ishte nota më e lartë në vlerësim) Sherifit.   Unë   e shoh tani pas 32-vjetësh të shpërfytyruar sa dukej jo 50-vjeç sa ishte,po afër 70-vjeç.

. Nuk e fala veten për kujtesën shterpë,  por siç mora vesh, ai sapo kish dalë nga burgu ku e kishin  tortuar dhe dhunuar aq,sa nuk kish mbetur qoftë dhe një dëshmi nga ai kosovari bukurosh si mjehtërshahu e akrobat i lindur. E kishin futur në burg Se”mund të arratisej” se qe”agjent” i dërguar UDB-ja. Kishte ardhur këtu,qe pa plangë e shtëpi,dhe kërkonte punë. I tregova se isha në ikje e sipër dhe dukej sikur dhe unë kisha faj për atë që i kish ndodhur,
Sa u ndava me të, futa një letër të bardhë mbi makinën e shkrimt dhe shkrova me gërma kapitale:-JAP DORËHEQJE  TË PAREVOKUESHME”! I vura firmën dhe drejt  dhe tek KRYETARI i PD në rreth.  Ky u orvat të ma kthente,por i thashë:- Kam mallkuar veten që pranova  një punë që nuk e bëj dot. Pushteti për mua është kalë që më hipën mbi shpinë. Kam shtyllëlurrizore të brishtë dhe”kali i pushtetit” ma theu. U ktheva në arsim dhe shpëtova nga “andrallat”. Më çuditin pushtetarët që nuk japin dorëheqje dhe ca më shumë ata që kanë qenë  në pushtet dhe tentojnë të ulen prapë në karriken e pushtetit.

* veç emri i kosovarit nuk është i vërteti,për etikë.
Tiranë,25 korrik 2026