JETË MES GURIT E HIRIT TË VETVETES… (Çun Lajçit, aktorit e poetit të sakrificës)- Nga TAHIR BEZHANI

July 18, 2026

Duke ecur rrugëve të dredhuara bjeshkore

Me vetminë time çmallem pandalur

Shprushja hirin në të çame guri

Atje lart, në Qafën e Shkrelit

Mu bë se dëgjova këngë majëkrahu

Diku lugjeve apo shpateve

Tela sharkie me duhmë zjarri

Lahutë me shkrum historie

E nga vinte jehona akoma nuk e dija

Ai prush dimri i djegur moteve

Mbuluar me shpuzën e vetëheshtur…

.

Nga vijnë këto këngë me kaq mall

Atje larg, në Drelaj, Çun Lajçi këngës ia thotë

Herë lahuta e herë sharkia jehojnë në këto anë

Zemra e tij si zjarr shpërthen

Pastaj zhduket si feniksi

Kërkon nëpër gërmadha gurët e kullës

Gjen kaptyellin e djepit e shkrihet në këngë

Mendon fytyrën e nënës e ninullat e saj

Heq shallin e bardhë nga koka

Nuk dij a fshin djersë apo lot malli në këngë

Do rrudha të thella si lavra toke ballit i flasin

Histori shkruan e gjurmë të thella mbesin

Nga një burrë me shall e tirq të bardhë

Bredh rrugëve, në Prishtinë e në Rugovë

Me varg librash shtruar trotuareve

Këngës së zemrës ia thotë pa përtesë

Nuk dorëzohet i gjallë Çun Lajçi kohës…

.

Si përmendore e skalitur bjeshkëve të Rugovës

Dhimbje e lot i shkrin në këngë

Çakorri derdh lot, dridhet e trishtohet

Këngë e papërfunduar në ritmin e kohës…

.

Bogë,09.korrik,2026

• twitter

  Follow
• facebook
• linkedin

Fjalë kyçe: TAHIR BEZHANI